เมียจำเป็น

​[EP.00] หัวใจสลาย ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ! "แฮ่ก ๆ ๆ ~..." เสียงหอบหายใจสลับกับฝีเท้าหนักๆที่ทิ้งน้ำหนักลงบนพื้นของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายที่วิ่งตรงไปยังห้อง ICU ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในห้องนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ป่วยหนัก อาการทรงๆทรุดๆมาแรมเดือนนอนรอเธออยู่ และตอนนี้เธอคนนั้นกำลังจะ...ตาย "หนูมิล" พอเธอวิ่งมาถึงหน้าห้อง ICU ก็พบกับนวลแพร หรือน้าแพร เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของแม่เธอ กับคุณลุงเอ็ดเวิร์ดสามีของน้าแพรยืนรออยู่ที่หน้าห้อง ICU อยู่ก่อนแล้ว "ฮึก~..น้าแพร แม่..อึก~ แม่ของมิล" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พลางสะอื้นออกมาเป็นระยะ วันนี้เธอไม่ได้อยู่เฝ้าแม่เหมือนเช่นทุกวัน เพราะต้องไปมอบตัวเพื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอย่างที่แม่ต้องการ มิลานได้เข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศด้วยทุนเรียนฟรีจนจบปริญญาตรีด้วยความสามารถของเธอเองล้วนๆ ไม่ใช่ว่าบ้านเธอจนหรอกนะแต่ตรงกันข้ามบ้านเธอรวยมาก เงินทองที่มีใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด เธอจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนค่าเทอมแสนแพงเธอก็ทำได้ แต่มิลานไม่ทำเธอตั้งใจเรียนจนจบมัธยมปลายด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00 แล้วสอบชิงทุนเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เพื่อที่แม่จะได้ภูมิใจ แม่บอกเธอว่าทรัพย์สมบัติใช้ไปมันก็มีวันหมดแต่วิชาความรู้จะอยู่กับเราไปจนตาย วันนี้เธอทำสำเร็จแล้วหนึ่งขั้นทำไมแม่ไม่อยู่รอดูความสำเร็จของเธอล่ะ "ใจเย็นๆนะหนูมิล แม่ดาต้องไม่เป็นอะไร คุณหมอกำลังช่วยแม่ดาอยู่" นวลแพรดึงร่างบางที่ยืนกอดกระเป๋าสะอื้นจนตัวโยนเข้ามากอดเอาไว้ ลูบศรีษะเพื่อปลอบเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ดาริน...คือผู้หญิงที่นอนอยู่ในห้องนั้น ผู้หญิงที่เข้มแข็งและแข็งแกร่งมากที่สุดคนหนึ่งเท่าที่นวลแพรเคยรู้จัก เธออุ้มท้องมิลานกลับมาจากต่างประเทศและเลี้ยงลูกของเธอมาตามลำพังเพียงคนเดียว โดยที่ไม่เคยเอ่ยถึงพ่อเด็กให้เพื่อนอย่างเธอได้ยินเลยสักครั้ง เธอเป็นผู้หญิงที่ใจเด็ดเดี่ยวมาก "ฮือ~..แม่จะอยู่กับหนูใช่ไหมคะน้าแพร แม่เคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งหนู ฮึก~" นวลแพรทำได้เพียงกระชับกอดร่างบางให้แน่นขึ้น ดารินคือโลกทั้งใบของมิลาน ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าดารินไม่อยู่แล้วเด็กน้อยคนนี้จะเป็นยังไง แอดดด! "ญาติคุณดารินค่ะ" ประตูห้อง ICU เปิดออกมาพร้อมกับนางพยาบาลที่เรียกหาญาติคนไข้ "ค่ะ..หนูเป็นลูกค่ะ แม่หนูเป็นยังไงบ้าง" มิลานรีบผละออกจากอ้อมแขนของนวลแพร แล้ววิ่งไปหานางพยาบาลคนนั้น "คุณหมอให้เชิญญาติข้าไปด้านในค่ะ" คำตอบของนางพยาบาลราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจของคนฟัง ไม่ใช่แค่มิลานแต่รวมถึงอีกสองคนด้วย "ฉันเข้าไปได้ไหมคะ ฉันเป็นเพื่อนรักของเธอ" นวลแพรถามนางพยาบาล เพราะอยากเข้าไปเจอหน้าเพื่อนเพื่อร่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย "ได้ค่ะ แต่ต้องเปลี่ยนชุดทางด้านนี้ก่อนนะคะ" มิลานกับนวลแพรเดินตามนางพยาบาลเข้าไปด้านใน เปลี่ยนสวมชุดคลุมตามที่นางพยาบาลบอกก่อนที่จะเข้าไปหาดารินที่นอนนิ่ง หายใจรวยรินอยู่บนเตียง "อึก..แม่ขา ฮึก~...แม่ดา" ดารินพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นถึงแม้ว่าจะเป็นไปอย่างยากลำบากเมื่อได้ยินเสียงของลูกสาว "มิล~..." เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบแต่มิลานก็รู้ว่าแม่กำลังเรียกเธอ เด็กสาวขยับเข้าไปข้างเตียงแล้วจับมือของแม่เธอเอาไว้ "อย่า ร้อง ไห้" แม่คงรับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นของเธอ ถึงได้บอกเธออยางนั้น แม่จะพูดกับเธอเสมอว่าให้เธอเข้มแข็ง "ดา ฉันมาแล้ว ฉันมาหาเธอแล้ว" นวลแพรเดินอ้อมไปจับมือดารินที่อยู่อีกฝั่งแล้วลูบเบาๆ "แพร ฉัน ฝาก ลูก" แม้แต่วาระสุดท้าย ดารินก็ยังย้ำเรื่องนี้กับเธอ ที่จริงก่อนหน้านี้ดารินเคยพูดเรื่องมิลานกับเธอแล้วครั้งหนึ่งแต่นวลแพรยังไม่ได้บอกใคร "ไม่ต้องห่วงนะดา ฉันจะไม่ทิ้งหนูมิล ฉันจะทำตามที่เธอขอฉันสัญญา" คนใกล้ตายระบายยิ้มออกมาเมื่อได้ยินอย่างนั้น แค่นี้เธอก็หมดห่วงตายตาหลับแล้ว "ฮึก~..แม่ขา วันนี้หนูไปมอบตัว อึก...เข้ามหาวิทยาลัยอย่างที่แม่ต้องการแล้วนะ แม่อดทนนะ แม่อยู่กับหนูรอดูความสำเร็จของหนูนะคะ" มิลานพูดพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตายกมือขาวซีดของแม่ขึ้นมาบรรจงจูบอย่างแผ่วเบา "เก่ง มาก อึก..มิล~" "คะแม่" เด็กสาวก้มลงไปใกล้ๆ เพราะแม่เหมือนมีอะไรจะพูดกับเธอ "ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว มิลต้องไปอยู่กับ น้าแพร เชื่อ ฟัง น้าแพรอย่าดื้อ" ดารินพูดไปก็หยุดพักหายใจไปเพราะเธอเริ่มเหนื่อยและหมดแรง "ไม่ค่ะ ฮึก~..หนูจะอยู่กับแม่ ฮือ~...แม่ต้องอยู่กับหนูนะ" มิลานร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ เธอเข้มแข็งไม่ไหว เธอกำลังอ่อนแอ "อย่า ดื้อ กับแม่ อึก...มิลต้อง แต่งงาน กับลูกชาย น้าแพร" แต่งงาน?...ทำไมเธอต้องแต่งงาน แล้วลูกชายของน้าแพรหมายถึงลูกชายคนไหน? "ฮือๆ..ไม่ค่ะ หนูจะอยู่กับแม่ ฮือๆ...แม่อย่าทิ้งหนูนะ" มิลานโน้มตัวลงไปซบอกแล้วกอดแม่เอาไว้ นวลแพรได้แต่ยืนร้องไห้เงียบๆด้วยความสงสารจับใจ "แพร อย่าทิ้ง มิล ฝากลูก อย่าให้ใคร เอาลูก ฉันไป" ดารินที่ใกล้หมดลมหายใจหันไปสั่งเสียเพื่อนรักที่เป็นความหวังสุดท้ายของเธอ "ได้ ฉันจะดูแลหนูมิล ฉันจะทำตามที่เธอขอ อย่าห่วงเลยดา ไม่ต้องห่วง" นวลแพรก้มลงไปลูบศรีษะของเพื่อนรักเมื่อเห็นว่าดารินเริ่มหายใจติดขัดเป็นระยะ "มิล เข้ม แข็ง นะลูก มิล~" "ฮือๆๆๆ แม่ขา แม่!!!" ตี๊ดดดดดดดดดด! เสียงกรีดร้องของเด็กสาวดังขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณชีพจรที่ขาดหายไป หมอและพยาบาลกรูกันเข้ามารุมล้อมเตียงคนไข้ ส่วนมิลานกับดารินถูกกันออกจากห้องไป เด็กสาวทรุดลงนั่งกับพื้นร้องให้ปริ่มใจจะขาดเพราะรู้ว่าข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้น แม่ทิ้งเธอไปแล้วจริงๆ นวลแพรได้แต่กอดปลอบมิลานด้วยความสงสารจับใจ ส่วนเอ็ดเวิร์ดยืนนิ่งอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า เขาควรจะทำยังไงดี ควรจะบอกเรื่องนี้กับ เขา คนนั้นหรือเปล่า ______________________________________________________ ตอนแรกมาแว้ววววว.... ​