Chapter 2 - The Kiss.

1800 Words
A stranger f*****g usurped my lips. I shook my head. I shouldn't be thinking about that. Sinampal ko na siya kagabi and that's adequate to forget about that kiss! But I kissed him back! "Tangina!" Sigaw ko ng makalabas ako sa kwarto dahil sa mga naiisip ko. Kaagad akong napahinto sa paglalakad ng maalala kong may kasama pala ako. Walang ingay akong dumiretso sa lababo para mag hilamos at toothbrush then I also stew for our breakfast. Yes, ngayong umaga kasi kapag dito pa siya makikitira sakin, it's a big no no. Why am I doing this anyways? "Because he helped me. There's nothing more." Mariin kong sagot habang sinasalin ang hotdog na niluto ko sa pinggan ng bigla akong makarinig ng boses mula sa gilid ko. "I didn't help you." "Ay puta!" Napalingon ako at pinandilatan siya ng mata. So, gising na pala ang kiss stealer? Yep, kiss stealer. He just kissed me without my permission. "Kumain kana, may klase't trabaho pa ako." Pag-iiba ko naman ng usapan. Nakaupo siya sa harap ng lamesa habang walang suot na pangitaas nang bigla na lamang akong napalunok ng tinungo ng mga mata ko ang pandesal niya. Magulo pa ang buhok nito habang nakapikit ang kanan nitong mata at bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi. Is this my first time seeing a spotless silhouette? "Do you relish what you're seeing?" He playfully ask which made me stilled. Nagising lang ako ng makita ko siyang ngumisi kaya binato ko siya ng kutsara. "Gago. Ang aga-aga nambu-bwesit ka." He just laugh before walking towards me? No, not me. Sa lababo para maghilamos. Nagsalin na din ako ng kanin tsaka ulam sa pinggan namin at nagulat ako sa sarili ko kung bakit ako napatanga sakanya habang dahan dahan na umupo. Then he suddenly confront me as our eyes fasten. He's leaning his back on the kitchen, staring at me. "Good morning, Akiya." Those three words made my entire system ferocious. "Kumain na tayo, upo kana." Medyo nagulat ako doon. I mean no, sobrang nagulat talaga ako doon. He greeted me and how did he... Siguro may rason pero kung sasabihin niya naman why not. Hindi naman ako interesado. Umupo na rin ito at tuluyan na kumain. We're just eating silently when he broke the silence between us. "Hindi mo man lang ba ako tatanungin?" Nagsalubong ang kilay kong napatingin sakanya habang kumakain. "Ask you what?" "How did I know your name?" My mouth formed O. "Ah, paano nga ba?" He chuckled. "I saw your I.D." "Pangalan mo?" Mataray kong tanong na rin sakanya. Since he knew my name, dapat alam ko rin sakanya. Aalis na rin naman siya mamaya kaya kahit pangalan nalang malaman ko. Tinapos niya ang kinakain niya bago sumagot. "Felix," Tumayo ito at dumiretso sa ref sabay lingon sa akin. "Vhon Felix." Vhon Felix. "Taray, ganda pangalan ah? Pero bakit pangit ka?" Pagbibiro ko na siyang ikinatawa niya. Uminom siya ng tubig sa pistel bago ako sinagot. "Well, I'm rare." "Why did you stole my first kiss?" Bigla itong nabulanan dahilan para manlaki ang mga mata ko. Kaagad ko na kinuha sa tapat nito ang baso na may tubig at pinainom iyon sakanya. "Okay kalang?" "It was your first kiss?!" I gasp. Inirapan ko na lamang siya. The moment I finished eating, he volunteered to wash the plates so I didn't argue. Minsan lang 'to mangyari sa tanang buhay ko. "Pagkatapos mo maligo, layas na, okay?" Dumiretso nalang rin ako sa banyo para maligo at sumunod naman siya. Kasalukuyan akong nagbibihis ng mapahinto ako. This thought inside of me made my heart thump. This isn't new. I knew this feeling. "Drama naman." Mataray kong saad sa sarili ko. Umiling iling nalang ako habang tinatapos ang pagbibihis. Doon na lang ako sa cafe magbibihis. Nakakahiya naman kapag makita ako ni Lix na nakauniform na. Hmm. What will happen when he is no longer here? I got out of my room and shook my head forward to getting my bag on my bed. Nang makalabas na ako ng kwarto ay nadatnan kong nakatalikod ni Lix sa gilid ng pintuan. Bukas iyon at halatang hinihintay ata ako. Nakuha ko rin ang atensyon niya dahil bigla itong napangiti sa akin. "Let's go?" Tanong nito sa akin. "Anong let's go? Sabi ko lumayas kana, diba?" Pasigaw na boses kong tanong ko sakanya? "Of course, but not now." "Tanga kaba?" Lix winks at me, flashing a smile that for the first time had my heart skip a beat? No, most likely not. I completely forgot about it! It's insignificant! Why am I thinking about it in the first place? I didn't knew what to do. I wanted to hide pero hindi ko rin naman alam kung bakit ako magtatago? Kung hindi pa talaga gago si Lix ay hanggang sa cafe sumama pa sa akin. Nangigigil ako. Lalo na nung pinagtitilian siya ng mga costumers pati ng mga kasamahan ko. Ang daming nagtatanong sa akin kung sino daw iyon. Syempre ako, hindi ako shareful, ayoko sabihin. Ayoko maging headline ng issue. He stayed for over an hour. Lix kept staring at me no matter where I went or what I did. I was taken aback by his glances, which pierced to the core of my being. After taking a call, it was 4:30 p.m. when he finally stood up. Well, I just noticed he was on the phone with someone. "Aki, I have an urgent meeting. I really need to get out of here." As he continued to arrange his hair in front of me, Lix uttered. Too enticing. Talagang pumunta pa siya rito sa gilid ng restroom para makausap ako. I grinned. "All right, take care." I merely replied, and I was perplexed when he appeared frightened and sad. "Thank you very much for welcoming me inside your home. Akiya, I'll see you again. I'll keep my word." My entire system erupted into something I couldn't define as I heard his deep, sunken voice. Every word I heard was more than a word. It got something interior of it. When he pliable taps my hair with his fingers, I nod and smile. "I swear," He says. _______ "Jowa mo ba 'yon?" Mataray na tanong ni Janine sa akin ng makalabas ako ng cafe. Pauwi na rin ako kasi hanggang 5PM lang pasok ko. Imbis na sagutin siya ay nilagpasan ko nalang siya at dali dali na nagtungo sa taxi na nakaparada sa labas ng mall. Teka? Bakit ako nagt-taxi eh ang lapit lang ng bahay ko?! VHON FELIX "Other companies are seeking for big shareholders right already..." Currently listening to this balderdash meeting for almost an hour! Can't they come up with any viewpoint without f*****g asking me?! "Ano kailangan nating gawin, Mr. Halvarsson?" Tanong ulit ng kanang kamay ni mommy sa akin na si Mr. Jose. Fuck, this gives me much stupidity! Pinatawag ako dahil lang sa problema na hindi ko naman alam kung paano naging problema? Seriously? What's wrong with these f*****g people? Malay ko naman kay mommy kung ano ang pinaggagagawa niya dito sa kompanya at bakit ako talaga ang ipapatawag? She should be here! She's just using me to procure popularity. I locked my gaze on him. "Look at my face and lookup every corner, if I care about this garbage." Natigilan ang lahat. Great. I halt from sitting as I face all of my mom's creatures. "Solve this f*****g problem without pestering me cause I am not the CEO." "But you are her so-" I firmly glared at Mr. Kenneth on the right side of the table. "Did I give you liberty to fritter away your shits?" Natigilan rin ito at nang hindi na makasagot ang lahat ay inayos ko ang jacket kong suot mula pa kagabi at pinakatitigan ang mga mukha nilang takot na takot sakin. "Great. Thank you for pestering me. Have a nice f*****g day, motherfuckers." I decided to leave their meeting room and sauntered further into elevator. For the benefit of my juniors, this isn't my type. This mess bothers me, and sure, it is a mess. Gustong gusto ni mommy na isali ako sa kawalang kwentahan niyang kompanya. She really wants this company to have tons of branches in every places. Kahit sa ibang bansa pa and how audacious of her. I went outside the elevator as I take a look at my wrist watch. It's already 8:00PM. I have knowledge, but this is hell. Ayokong nakaaligid si mommy sa akin and I know she has her eyes on me that's why I really want to escape this f*****g life and live with Akiya. "Good evening, boss." I nod. Yes, Akiya. I'm not pretty confident what's slightly higher with that lady, but she's incredibly attractive. Especially when she's furious as she was earlier. Early in the morning, I made fun of her and I couldn't believe how much I laughed and smiled because of her. Akiya is the first person who can make me giggle. Those lips, in particular, are fuck...And the idea of being her first kiss makes me feel... Kinuha ko ang cellphone sa bulsa ko at tinawagan ang gago kong kaibigan. After one ring, the motherfucker picked up. "What's up bro?" Brent, on the other line. "Do you know a girl named Akiya?" The other line went silent and gladly, he spoke again. "What am I? A google search bar? Gago kaba? Ang daming Akiya sa mundo, pre." I sighed as I ended the call. Walang kwenta kausap. Ano pa kaya pag tinawagan ko si Kavie? Dumiretso ako sa parking lot at sumakay sa kotse ko nang maalala ko na mag-aaya pala dapat ako kay Brent na uminom kami. Kasalukuyan akong nagt'type sa messages namin ng makatanggap ako ng tawag. Since it was an unregistered number, I declined it and began typing, but it f*****g rang again, and I did the same thing over and over. "Sent." Saad ko nang ma send ang message ko kay Brent. My phone beeped after quite a split second. I assumed it was Brent, but it wasn't. My heart pounded as I started to notice someone's message. From : +662******** Gago, sumagot ka. And with that, I hurriedly dialed her number, which she thankfully answered! Damn! Did she changed her phone number?! That meeting was a waste of time. "Please accept my sincere apology. You see, I don't respond—" "Uuwi ka pa ba rito?" It's Akiya on the other line which made me stilled. Does she want me to be with her again? f**k, am I going crazy?! Before responding, I took a big breath. "Do you want me to be with you again?" Kaagad kong tanong ng biglang natahimik ang kabilang linya. Babawiin ko na sana ang sinabi ko ng marinig ko ang sagot niya. "Okay."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD