“อื้อออพี่คินคะแพรหิวน้ำ...” น้ำเสียงของแพรพรรษาแห้งเหือดจนน่าเอ็นดู ใบหน้าเล็กหันหนีการจู่โจมและร้องขอความเห็นใจด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ลิ้นเล็กถูกขบเม้มจนซีดเซียว แพรพรรษาดันอกอคินออกซึ่งเขาก็ยอมโดยดี เสื้อคลุมที่หลุดลุ่ยถูกชายหนุ่มแอบดึงออกจากแขนเรียว แล้วปล่อยให้แพรพรรษาเดินเซเข้าไปในห้องครัว
สายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เอ่อล้นมองตามไปอย่างหลงใหล
หญิงสาวลูบริมฝีปากแล้วยกมือทุบอก
รู้สึกว่าหัวใจเธอไม่ได้หยุดพักเลยเมื่ออยู่กับอคิน สมองลบคำว่าผิดชอบชั่วดีไปจนหมด ไม่ทันยั้งคิดหรือคิดจะหยุดสักนิด
‘ผู้หญิงสารเลว’ คือตราบาปที่จะตีตราเธอไปตลอดกาล
“อื้ออออ” น้ำเปล่าที่กระดกดื่มถูกกลืนไม่ทันไหลลงข้างแก้ม อคินไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ตรงกอดแพรพรรษาไว้ใต้พันธนาการ ใช้เรียวลิ้นตวัดรับน้ำที่หกเลอะข้างแก้มเลยไปถึงริมฝีปาก แย่งน้ำที่หญิงสาวกระดกเข้าปากมาเป็นของตัวเอง
“หายกระหายรึยัง”
“ยังค่ะ” ริมฝีป
