“ขึ้นรถ”
“พี่คิน...” แพรพรรษาเรียกชื่อเขาขณะรั้งตัวเองไม่ยอมเข้าไปด้านใน
“เห็นเธอร้องไห้น่าสงสารก็เห็นใจ แต่แปลกไหมที่ฉันดันดีใจที่เห็นเธอกับมันทะเลาะกัน” น้ำเสียงเย้ยหยันแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด อคินสืบเท้าเข้าหาหญิงสาว เกี่ยวเส้นผมยุ่งเหยิงทัดใบหูให้เธอ
“อาจจะไม่มีอะไรก็ได้”
“ทำไมแพรไม่คิดแบบนั้น”
“หยุดร้องได้แล้ว” อคินตอบกลับเสียงแผ่วนิ้วมือไล้ดวงตาคู่สวยเช็ดน้ำตาให้ ในขณะที่กดสันกรามแกร่งจนขึ้นเป็นสัน
สบดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อล้น
“พี่คินคิดว่าเวรกรรมมีจริงไหมคะ”
“ไม่”
คำตอบนั้นไม่ใช่คำตอบที่ถูกใจ ไม่รู้ว่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเวทมนตร์หรือกลใด แพรพรรษาถึงตัดสินใจยื่นมือแตะเสี้ยวหน้าเขา ความคิดถึงและโหยหาในดวงตาคนเมาไม่รู้เชื่อได้มากแค่ไหน แต่ก็มากพอที่จะทำให้ชายหนุ่มก้มลงรับริมฝีปากเย็นเฉียบที่ประทับจุมพิต
อคินโผเข้ากอดเธอไว้ประคับประคองตุ๊กตาที่พร้อมจะแตกละเอียดไว้ในอ้อมกอด
