3 ระวังตัว 2
927 Words
“ครับ... ผมทราบ” ดาต้างงเล็กน้อย ว่าบอสจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาหรือเปล่า บอสถึงได้พูดเรื่องนี้
“แต่นายคงจะยังไม่รู้สินะ ว่าฉันก็อยู่ในชนชั้นสูงสุด”
“ครับ? ” ดาต้าเลิ่กคิ้วสงสัย บอสลีโอต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ทำไมต้องลีลาด้วยนะ
ลีโอปิดแฟ้มเอกสารในมือ และลุกออกจากเก้าอี้อีกครั้ง ก่อนจะเดินมาหาดาต้า ด้วยความเชื่องช้าตามเดิม
ดาต้าหันหน้ามาหาบอสลีโอ และกำลังกังวลนิดหน่อย เพราะท่าทางของอีกฝ่ายนั้น ดูผิดปกติไป
เมื่อร่างหนาเดินมาถึงตัวของร่างบาง ใบหน้าหล่อคมก็ยื่นไปกระซิบที่ข้างหู
“ฉันเป็นชนชั้นสูง และมีสายเลือดที่พิเศษ ฉันเป็น...โดมิแนนท์อัลฟ่า”
ร่างบางรีบถอยหนี ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น ทำให้คนตรงหน้ายกยิ้มออกมา เหมือนว่ากำลังสนุกที่ได้ทำอะไรแบบนี้
“นี่บอสแกล้งผมเหรอครับ” ดาต้าพูดออกไปแบบนั้น เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มสนุกกับสิ่งที่ทำ จึงไม่มั่นใจว่าคนตรงหน้ากำลังแกล้งเขาอยู่ หรือว่ากำลังพูดเรื่องจริงอยู่กันแน่
“นายคิดว่าไงล่ะ คิดว่าฉันพูดจริง หรือโกหก”
“เอ่อ... ไม่รู้สิครับ ผมดูไม่ออกว่าบอสโกหกหรือเปล่า”
“หึ... ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละ ฉันเป็นโดมิแนนท์อัลฟ่า” ที่ลีโอบอกความจริงเรื่องของเขา ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอดาต้านั้น มันเป็นเพราะว่าเขากำลังถูกใจร่างบางตรงหน้า จึงไม่คิดที่จะปิดบังเรื่องสายเลือดของตน
ดาต้าเริ่มกลัวขึ้นมา เพราะเขาต้องระวังพวกสายเลือดพิเศษให้ดี หากพลาดท่าไป มีหวังได้ตกไปอยู่ในชนชั้นต่ำ ที่เขาไม่ต้องการเป็นแน่
เรื่องของสายเลือด และการจัดลำดับชนชั้นนั้น เป็นอะไรที่เคร่งครัดมาก และแต่ละสายพันธุ์ ก็จะวัดค่าของแต่ละคนกันด้วยสายเลือด แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น สายพันธุ์สูงส่งอื่น ๆ ก็ต้องมาขยายเผ่าพันธุ์ กับสายพันธุ์ชั้นต่ำที่มีชื่อว่าโอเมก้าอยู่ดี
ลีโอเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตามเดิม และหยิบแฟ้มนั้นส่งคืนให้ดาต้า
ดาต้ากลืนน้ำลายไปอึก ก่อนจะรับแฟ้มนั้นมา เขาค้อมหัวให้บอสลีโอเล็กน้อย และรีบหันหลังกลับเดินออกมา แต่ก็ต้องชะงัก เมื่ออีกฝ่ายดันเอ่ยรั้งเขาเอาไว้
“เดี๋ยว... ”
“ครับบอส” ดาต้าตกใจ ก่อนจะหันกลับมาหาอีกฝ่าย และรอฟังคำที่ร่างหนากำลังจะพูด
“เดินไปหยิบแฟ้มตรงนั้นให้ฉันหน่อย” ลีโอบอก พลางชี้ไปที่ชั้นวางแฟ้มงาน ที่อยู่ตรงมุมนึงของห้อง
นั่นทำให้ดาต้า ถึงกับถอนหายใจโล่งอกออกมา นึกว่าจะมีอะไรเสียอีก ที่แท้ก็แค่จะใช้ให้หยิบแฟ้ม
“ได้ครับ” ดาต้าทำตามคำสั่ง และเดินไปที่หน้าชั้นวางแฟ้ม ในใจก็พลางคิด “ไอ้บอสคนนี้ต้องกำลังโกหกเราอยู่แน่ ๆ เป็นโดมิแนนท์อัลฟ่างั้นเหรอ เหอะ... ก็แค่เอามาขู่ให้เรากลัวหรือเปล่า”
“ยืนทำอะไรอยู่ล่ะ ทำไมไม่หยิบแฟ้มมาให้ฉัน” ลีโอเอ่ยขัดความคิดของดาต้า ทำให้ร่างบางหลุดออกจากความคิดนั้น และหันสายตามามองหาแฟ้ม
“เอ่อ... บอสจะให้ผมหยิบแฟ้มงานอะไรล่ะครับ” เขาสงสัย เพราะด้านหน้ามีแฟ้มวางอยู่เต็มชั้น อยากจะให้หยิบแฟ้มงานอะไรก็ไม่บอกก่อน
“มันอยู่ที่ชั้นบนสุด ทางด้านซ้ายมือของนาย”
ดาต้าเอื้อมมือไปตามที่บอสบอก แต่ทว่ามันเป็นแฟ้มไหนล่ะ บนชั้นนี้ก็มีแต่แฟ้มอัดแน่นอยู่ตั้งหลายเล่มนะ
“บอสจะให้ผมหยิบแฟ้มที่เท่าไหร่ครับ ตรงนี้มันมีแฟ้มอยู่ตั้งเยอะ”
“ก็แฟ้มนี้ไง” เสียงนั้นถูกกระซิบที่ข้างหูบาง ทำให้ดาต้าตกใจ ใบหน้าก็หันเอี้ยวมามองทางด้านหลังด้วยความเร็ว ทำให้แก้มเนียนของดาต้า ไปสะกิดโดนปลายจมูกของลีโอโดยไม่ได้ตั้งใจ
“เอ่อ... บะ-บอสครับ”
อกแกร่งขยับเข้ามาชิด และดันร่างบางไปจนติดกับชั้นวางแฟ้ม พร้อมกับยื่นมือเอื้อมไปหยิบแฟ้มนั้นมา
ที่จริงแล้วเขาไม่ได้ต้องการแฟ้มอะไรทั้งนั้น มันเป็นเพียงแผนการของลีโอ ที่กำลังจะหลอกกินเหยื่อรายนี้ก็เท่านั้น
“แฟ้มนี้นี่ไง” ลีโอเอ่ยเสียงแผ่ว ลมหายใจของเขาหนักขึ้น และปะทะเข้ากับใบหูของร่างบาง
ดาต้าดันตัวเองให้ออกห่างจากชั้นวางแฟ้ม ทำให้ร่างหนาถอยออกมาจากตัวดาต้า พร้อมกับดาต้าที่หันมายืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย แต่ทว่าสิ่งที่ดาต้าเห็น มันกลับทำให้ดาต้าต้องตกใจ จนดวงตาเบิกกว้าง
“บะ-บอส... ”
“ทำไม ตอนนี้กลัวฉันจริง ๆ แล้วหรือไง ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น” ลีโอพูด พร้อมกับก้าวขาเดินเข้ามาหาร่างบางอีกครั้ง และครั้งนี้ ดวงตาที่แดงก่ำโกเมนของเขา มันจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของดาต้า ที่ตอนนี้มันกำลังสั่นระริกเพราะความกลัว มือสากของลีโอก็ไม่อยู่เฉย ลูบไล้ที่เอวบางอย่างเบามือ พร้อมกับปล่อยกลิ่นอันยั่วยวนออกมาจากร่างกาย แต่ในขณะนั้น...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
- Writer
