2 ระวังตัว 1
851 Words
ไม่ว่าจะเด็กเก่าหรือเด็กใหม่ บอสอย่างลีโอก็ไม่สนใจ หากเขามีความต้องการ เขาก็จะจัดการกับคนคนนั้นทันที และซิงก็เป็นคนหนึ่ง ที่บอสลีโอกำลังเล็งเอาไว้อยู่พอดี
ในขณะที่คนทั้งสอง กำลังจะเดินไปที่ห้องของบอสลีโอ ดาต้าก็เดินมาทักทายพวกเขาเสียก่อน
“สวัสดีครับ... ผมดาต้า เพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ร่างสูงบาง ตัวเล็กผอมเพียว ยกมือเรียวของตน ส่งไปให้บารินกับซิง เพื่อที่จะเช็คแฮนด์
“อ้อ... สวัสดีครับพี่ดาต้า ผมซิงนะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม และจับมือเช็คแฮนด์กับอีกฝ่าย
“ผมบารินครับ” เขาพูดนิ่ง ๆ และเช็คแฮนด์กับอีกฝ่ายต่อจากซิง
“พี่ดาต้า... ช่วยเอางานไปส่งให้บอส แทนผมหน่อยได้ไหมครับ” ซิงพูดพร้อมกับส่งแฟ้มในมือมาให้ดาต้า
“จะทำอะไรน่ะซิง” บารินกระซิบที่ข้างหู แต่ซิงก็ยังจะส่งแฟ้มเอกสารในมือ ไปให้คนตรงหน้า
ดาต้ามองดูการกระทำของคนทั้งสอง ก่อนจะยกยิ้ม และรับแฟ้มนั้นมา
“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะเอาแฟ้มนี้เข้าไปให้บอสเอง” พูดจบก็หันมาเคาะประตูห้องทำงาน ของบอสลีโอ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ในระหว่างที่ดาต้ายืนรอ ให้คนในห้องเอ่ยอนุญาตให้เขาเข้าไป ดาต้าก็ได้ยินสองทางคนด้านหลัง กำลังกระซิบกระซาบกัน
“ทำอะไรของนายวะไอ้ซิง นั้นเด็กใหม่นะเว้ย”
“แต่ผมก็เด็กใหม่นะพี่”
“แต่เมื่อวานตอนที่นายมาสมัครงาน ก็ได้เจอบอสไปแล้วนี่ ส่วนดาต้ายังไม่เคยเจอบอสเลยนะ”
“ก็ผมกลัวบอสนี่พี่บาริน พี่เองก็ยังไม่กล้าเข้าไปหาบอสเองเลย แล้วจะมาว่าผมทำไม อีกอย่างสักวันพี่ดาต้าก็ต้องเจอบอสนี่ครับ ให้เจอวันนี้ไปเลยจะเป็นไรไป”
“แต่ว่านั่นมันเด็กใหม่นะ แถมบอสยังจ้องจะกินพวกเด็กใหม่ด้วย”
ในขณะที่ฟังสองคนนั้นพูด ดาต้าก็ยกมือไปเคาะประตูอีกครั้ง ซิงเห็นแบบนั้นจึงรีบเอ่ยบอก
“เข้าไปได้เลยครับ เคาะประตูแล้วก็เข้าไปได้เลย บอสเขาไม่ชอบตอบหรอกครับ”
“อ๋อ... ครับ... ” ดาต้าหันมายิ้มให้คนด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมาเปิดประตูเข้าไป
ร่างหนาดวงตาดุคม จ้องมองมาที่ดาต้าอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยพูด
“นายมาใหม่”
“ใช่ครับ”
“ไม่รู้หรือไง ว่าฉันไม่ชอบให้เคาะประตูหลายครั้ง”
“ผมขอโทษครับบอส คือว่าผมไม่ทราบน่ะครับ เมื่อกี้ก็เลยรอให้บอสอนุญาตก่อน”
“ฉันจะปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน เพราะจะถือว่านายเพิ่งจะมาทำงานที่นี่”
“ขอบคุณครับบอส” ร่างบางค้อมหัวลงเล็กน้อย
ที่หน้าประตูห้องทำงานของลีโอ บารินกับซิงยืนเอาหูแนบมาที่ประตู เพื่อแอบฟังว่าด้านใน กำลังมีสถานการณ์เป็นอย่างไร
“ใสหัวไป!!! ”
เสียงตวาดดังออกมาจากในห้อง พร้อมกับสมุดเล่มหนึ่งปามาใส่ประตู ดาต้าก้มหัวหลบ เพราะคิดว่าบอสจะปามันใส่ตน ก่อนจะมองไปที่หนังสือเล่มนั้น ที่ตกอยู่ตรงประตู และในขณะ บารินกับซิงก็รีบแจ้นออกไปจากตรงนั้นทันที
ลีโอลุกจากเก้าอี้ เดินมาหาดาต้าช้า ๆ พร้อมกับดาต้า ที่ตาเบิกกว้างเพราะตกใจ กำลังหันกลับมาหาร่างหนา ที่กำลังเดินมาใกล้เขาเรื่อย ๆ อย่างเชื่องช้า
“นายมาทำงานที่นี่ได้กี่วันแล้ว ทำไมฉันเพิ่งเคยเห็น” ประโยคหลัง ลีโอกระซิบที่ข้างหูบาง
ทำให้ดาต้าลนลาน และรีบเอาแฟ้มเอกสารในมือ ไปวางลงบนโต๊ะทำงานของบอส พร้อมกับเอ่ยบอก
“นี่คือเอกสารที่บอสต้องเซ็นต์ครับ”
“หึ....กลัวฉันงั้นเหรอ” ลีโอพูด พร้อมกับเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้
“ปะ-เปล่านะครับ” ดาต้าตอบไปตามความจริง เขาไม่ได้กลัว เพียงแค่เกรงใจก็เท่านั้น ก็คนตรงหน้าเป็นเจ้านายนี่นา
“นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ ว่ามาทำงานที่นี่ได้กี่วันแล้ว”
“วันนี้วันแรกครับ”
“ถ้างั้นนายก็คงจะยังไม่รู้สินะว่า... ” ลีโอเอ่ยพร้อมกับ เซ็นต์ลายเซ็นต์ของตนลงไปในแฟ้มเอกสาร
“รู้อะไรเหรอครับ” ดาต้าถามกลับด้วยความสงสัย เพราะบอสทำท่าเหมือนจะบอกอะไร แต่กลับไม่ยอมบอกซะงั้น ทำให้ดาต้าอดไม่ได้ ที่อยากจะรู้ว่าบอสกำลังจะพูดอะไรกันแน่
“นายรู้จักโดมิแนนท์อัลฟ่าไหม” ลีโอถามกลับ
“ครับ... ผมรู้”
“งั้นนายก็ต้องรู้ใช่ไหม ว่าโดมิแนนท์อัลฟ่า สามารถทำให้อัลฟ่าอย่างนาย กลายเป็นโอเมก้าได้”
- Writer
