AGENT MHARIMAR’s POV
PAGKALABAS namin sa Camp Crame hinila ako ni Nikolai, palabas ng main gate naglalakad lang kami at tumawid sa kabilang kalsada.
“Saan ba tayo pupunta?” Nagtataka kong tanong sa kanya.
“Basta! Sumama ka na lang.” Aniya na parang batang masyadong excited.
Napatigil kami sa harapan sa isang maliit na café. Pag pasok namin sumalubong sa amin ang cozy at dim ang ilaw, habang may mahina lang na lo-fi music na tumutugtog sa background. Kahoy ang mga dingding, at may mga ilaw na parang ulap na nakasabit sa kisame parang literal na chill vibes. Iyong mission ang pupuntahan namin pero heto at gusto pa atang makipag coffee date.
“Ang ganda,” mahinang usal na lumabas sa bibig ko at hinila niya ako sa nasa isang table medyo sulok at medyo tago pero pwedeng makipag kwentuhan
