Genç adam kafasının üstünde bir yerlerde bulunduğunu bildiği lambaya, bir eli günlüğü kucağına alıp kapağını aralamaya çalışırken diğer elini atarak düğmesini bulmaya çalıştı ve araba loş ışığın göz alıcı parlaklığıyla aydınlandığında hiç vakit kaybetmeden kaldığı sayfayı bulmak üzere sayfaları hızlı ama bir o kadar da nazikçe çevirmeye başladı. Nihayetinde kaldığı yeri bulduğunda içinden bir 'huh' dedi ve arkasına bir nebze olsun rahatlamayla yaslanıp okumaya koyuldu.
"Mahallede beni bekleyen yegane tesellim tek ve en yakın arkadaşımın burada oluşuydu. Gökçe ve ben çocukluğumuzdan itibaren mahallemizde bizimle yaşıt başka bir kız çocuğunun olmamasıyla birbirimizi hatırlanamayacak kadar uzun bir zaman önce tanır halde bulmuştuk, yine hatırlanamaz silik anılara dayanan bir yakınlık kendili
