Falling for the Ice Genius (Barkada Series)

Chapter Two

Chapter Two                     Thunder * Embrace

IT WAS EARLY IN THE MORNING PERO BUSY SA GINAGAWANG REPORT SI EIRA PATUNGKOL SA LUMANG AKLATAN. She’d printed a lot of survey questionnaires. Kailangang madaliin niya iyon at gawin ng maayos dahil mabilis lang tumakbo ang oras. Akala mo malayo pa sa deadline pero hindi mo namamalayang nandiyan na pala.

She was photocopying a hundred copies in the SC office when Arjh barged in. As usual, he’s on his poker face. She rolled her eyes and greeted him, “Good morning!”

He frowned as he gazed at her before turning his chair around away from her direction. Wala man lang response. Kainis talaga ang lalaking ‘to. Kung hindi niya lang mahal, naku!

“If you can tone down any noise inside the office, please do. I am going to sleep.” Saad nito sa malumanay na boses na ikinagulat niya. Sasagutin niya sana ito na hindi tulugan ang office nang magsalita ito ulit. “I have a terrible headache, spare me from your blabbering.”

He has a headache? Nagmamadaling tinungo niya ang lugar nito. His eyes were closed at halat sa mukha nito ang pagod. She instantly touched his forehead with the back of her palm and he didn’t stir. “Wala kang lagnat.” Saad niya nang maramdamang normal lang ang temperatura nito.

He then opened his eyes and took her hand away from his forehead. She felt her face heat up when he held her hand. “I told you, headache.”

Agad na binawi niya ang kamay mula dito. Pakiramdam niya kasi may kuryenteng dumadaloy. “Sandali lang.” tinungo niya ang sariling mesa at may kinuha sa drawer. She always has this in her table and in her bag. Baka kasi kailanganin, mabuti na yung handa. Kumuha siya ng gamut at bottled water saka bumalik sa tabi nito and handed it to him. “Inumin mo.” Pero nakatitig lang ito doon at hindi gumalaw. “Walang lasson yang tubig ko kung ‘yon ang iniisip mo.”

Inabot nito ang mga iyon, “Just making sure you won’t kill me.”

Aba’t! pinamaywangan niya ito. “Excuse me! Kahit ang sungit at cold mo hindi kita papatayin ano! Ang sarap mo lang tirisin. Hmph!” nakaingos na saad niya dito. She saw him winced, marahil sa sigaw niya. “S—Sorry.” Mahinang saad niya.

Inabot nito sakanya ang bote ng tubig at pumikit ulit. Wala man lang ‘thank you’? Magdadabog na sana siya pero naalalang masakit pala ang ulo nito kaya hindi niya nalang itinuloy. Cease fire muna. Naupo na siya sa kanyang station nang magsalita ito.

“Thank you.” He muttered quietly.

Napangiti nalang siya. Nagiging mabait pala ang lalaking ito kapag nagkakasakit. She then continued on her work with a smile.

She kept on glancing at Arjhun’s side. Bakit ba kasi hindi niya naisipan kanina na sa clinic nalang ito pagpahingahin? Baka kasi nahihirapan na ito doon sa upuan. Haay! Napatingin siya sa relo nang biglang mag-bell. Oras na pala ng klase. Siguro naman okay na siya ngayon. She fixed her table saka sinukbit ang bag at lumapit dito. He really looks peaceful while sleeping. Hmmm. Kinuha niya ang cellphone nang may maisip. Kukunan niya ito ng litrato. Ngayon lang naman eh. Hihihi. She captured his photo just as he opened his eyes. Mabilis na itinago niya ang cellphone sa likuran. “A—Ano, gigisingin sana kita. Malapit ng magsimula ang klase. Sige. M-Mauuna na ako.” Saka siya tumakbo palabas at sumandal sa pinto. Muntik na ‘yon! Napahawak siya ng mahigpit sa cellphone sa tapat ng puso. She looked at her phone and smiled when she saw his picture. Success!

Ang Physics subject ang klase nila na hina-handle ng isa sa strict teachers nila na si Mrs. Ballentine. “Your exams are fast approaching.” Pagsisimula nito. Her classmates groaned. “Any problem with that?” nakataas ang kilay na tanong nito.

“No, ma’am.” Sagot ng lahat.

“I thought so. As I was saying, malapit na ang exams niyo. You will be making perfumes and it will serve as your exam.” Nagkaroon kaagad ng bulong bulongan sa loob dahil usually ang practical exams ay sa finals ginagawa hindi sa prelim. “Quiet! That is what I require you to do. You will be grouped in threes except for Mr. delos Reyes and Ms. Chen. Both of you will be working individually and will be graded differently. If there’s anyone else who’d want to do their exams individually, raise your hand now.” Nang walang ibang nagtaas ng kamay ay nagpatuloy ito sa instructions.

She sighed. Ganyan naman iyan palagi. Wala silang groupmates ni Arjh. Hindi na daw kailangan iyon kasi magaling naman daw sila. Tumango nalang siya sa ginang. Kahit naman tumanggi siya ay hini din ito papaya. Kung anong sasabihin nito, it’s final. Narinig niya naman ang bulongan ng mga kaklase nila.

“Sino na naman kaya ang magta-top sa kanilang dalawa? Nung huli diba point one lang ang difference nila? Pero si Arjh ang nanalo. Ngayon kaya?”

Oo nga. This time she has to make sure she’ll win. She looked at Arjhun’s direction only to find him staring at her intently. She blushed, lalo na nung mag-smirk ito. Agad na ibinalik niya ang atensyon sa harapan.

“E—Eira, ayos ka lang ba? Na-Namumula ka kasi.” Puna ni Cailey na katabi niya lang.

Napahawak siya sa pisngi. “H—Ha? H-Hindi naman ah. A—Ano ka ba!” nahihiyang tugon niya dito.

Nilingon nito ang direksyon ni Arjh. “Si Pres ba? N—Nakatingin siya—”

Hinila niya si Cailey palapit. “Cailey! Shh!” Natawa ito na waring naiintindihan kung bakit siya nagkakaganoon. “H-Halata ba?”

Ngumiti ito at tumango. “Masyado kasi akong observant. Ewan ko lang sa iba.”

Laglag ang balikat na yumuko siya. Ganoon ba siya ka transparent? Kung ganoon bakit walang napapansin si Arjh? Is she really just a rival? She shrugged the thought off. “Makinig nalang tayo kay ma’am.”

It was lunch time at sabay silang naglalakad ni Cailey sa hallway papunta sa cafeteria. Bumaling siya sa kasama at ngumisi. “Siyanga pala, Cailey. I’ve heard, in the SC office.” Nakangising biro niya dito while wiggling her eyebrows.

Agad naman itong namula. As in sobrang pula kaya natawa siya. Halata na kasi eh. Action speaks louder than words nga daw, diba? She wanted to speak pero itinikom nito ulit ang bibig. She really is timid.

She tapped her shoulder and gave her a genuine smile. “Congratulations!”

“S—Salamat.”

They were about to continue walking nang makaharap nila si Vin. Nakita niyang namula ulit si Cailey.

“Hi!” nakangiting bati sa kanila ni Vin. She smiled at him. “Magla-lunch na kayo? Would you mind if I join?”

“Sure, Vin. Sumabay ka na sa amin.” Payag niya nang bumaling ito sa kanya.

Pagdating sa cafeteria ay naghanap sila kaagad ng mauupuan. Nagvolunteer naman si Vin na ito na ang bibili ng mga pagkain nila kaya naiwan sila ni Cailey sa mesa kaya nagkaroon siya ng pagkakataong asarin ito. “Swerte nito! Isang Vin Cleo ang manliligaw.”

“E—Eira naman.”

“You are really lucky, Cailey. I heard Vin is a nice guy. He’ll take care of you. And I know his intentions are pure.”

Ngumiti ito at tumango, “He is.”

They dismissed the subject just as Vin approached them with a tray of their orders on his hands. Naupo ito sa tabi ni Cailey. Sa tingin niya ay kailangan niyang bigyan ng oras ang dalawa na makapagsolo kaya naman tumayo siya dala ang pagkaing order. “Sorry, may tatapusin pa pala ako sa office. Doon ko nalang itutuloy ang pagkain. Pasensya ka na, Cailey. Nandito naman si Vin. Sorry talaga. Ipapabalot ko nalang ito. I’ll see you guys later.” Lumabas siya ng cafeteria na nakangiti.

ANG BILIS LANG NG ORAS, ngayon uwian na. Inayos niya ang mga gamit nang lumapit si Cailey. “Sumabay ka na sa amin pauwi, Eira.” Anito.

She smiled, “Salamat pero may gagawin pa kasi ako. Malapit na kasi ang deadline nung report. Gagawa pa ako ng survey bukas at may aasikasuhin din akong ibang files. Mauna nalang kayo.” Paliwanag niya sa kaibigan. She glanced at the door at nandoon si Vin na nakaabang. She’s sure ihahatid nito si Cailey pauwi.

“Sigurado ka?”

She nodded. “Sige na. Hinihintay ka n ani Vin.”

“S-Sige. M-Mag-iingat ka mamaya pauwi. Bye!” saka ito tumalikod.

She watched her walk out. Nginitian pa nito si Vin nang makalapit saka lumingon sa kanya. He nodded at her in acknowledgement habang kumaway naman si Cailey na kinawayan niya pabalik. Isa-isa na ding nag-uwian ang mga kaklase nila. She sighed. Ang dami niya pang tatapusin.

“VP!” Napalingon siya nang may tumawag. “Hindi ka pa uuwi?” tanong ni Lean, isa sa kaklase niya.

“May tatapusin pa ako. Umuwi na kayo agad ha? Wag magpagabi o magsusuot kung saan-saan.” Paalala niya sa mga ito.

“Opo, nay.” Pabirong sagot nang mga ito. “Sige, mauuna na kami sa’yo. Ingat!” kumaway ang mga ito saka lumakad.

Tumingala si Eira saka iginalaw-galaw ang ulo. Nangangawit na yung leeg niya kakayuko sa pagta-type. She rested her head up habang nakasandal sa upuan. Napatingin siya sa table ni Arjhun na bakante. Wala ito doon. Marahil nasa opisina na naman ito ng kompanya nito. She sighed as she closed her eyes.

Ganyan si Arjh. Kahit na nasa high school pa lang ay itine-train na ito sa mga bagay patungkol sa negosyo ng pamilya nito. Ito lang kasi ang nag-iisang anak ng mag-mamana ng negosyo ng mga ito. Kaya siguro sumasakit ang ulo nito sa dami ng inaalala.

Napapitlag pa siya nang marinig ang pag ring ng cellphone. Napatingin siya sa caller. Si Tita Merdel. “Hello, Tita?” bungad niya nang sagutin ang tawag.

“Eira! Mabuti naman at sinagot mo na ang tawag ko. Where are you?” may pag-aalala at halong relief sa boses nito.

“Nasa school pa ho. May tinatapos lang. May problema po ba?”

“Hija, it’s already eight thirty in the evening! I was worried why you’re still not home. Nagtext ako sa’yo kanina na matatagalan ako pauwi mula sa trabaho. Kakadating ko lang at wala ka pa sa bahay.”

Napatingin siya sa relong suot. Her eyes widened to see what time it was. Bakit hindi niya namalayan na gabi na pala? Napahilot siya sa sentido at humingi ng paumanhin dito. Hindi niya napansin ang text nito kanina dahil subsob na siya sa ginagawa. “Uuwi na po ako ngayon. Pasensya na po talaga, Tita. May hinahabol lang po kasi akong deadline.”

“I understand you might be busy, but please, don’t push yourself too much, hija.” Paalala nito.

“Hindi na po mauulit.”

Nag-offer pa ito na susunduin siya nito pero tumanggi siya dahil alam niyang pagod na ito. Sasakay nalang siya nang taxi tutal malapit lang naman din ang bahay. “Marami pa naman pong dumadaan na taxi dito. Magtataxi nalang po ako. I’ll send you the plate number and update you kapag nakasakay na ako, Tita.”

“Are you sure?”

“Yes po. Ililigpit ko na muna ang mga gamit ko. I’ll see you in a while, Tita.”

“Alright. Keep safe and update me.”

Nagmamadaling inayos niya ang mga files sa drawer. Nilinis niya din ang mesa and was about to turn off the PC when her phone rang again. She immediately answered the call without looking at the screen. “Hello?”

“E-Eira, si Cailey ito. Nakauwi ka na ba?”

Oh, si Cailey pala. “Papauwi pa lang actually. Tatapusin ko lang ang pagliligpit dit—Ahh!” sigaw niay nang biglang kumulog at namatay ang ilaw sa loob.  This ca’t be happening! She curled down. Takot siya sa kulog at kidlat. Pinaka ayaw niya iyon sa lahat dahil may phobia siya doon.

She started sobbing nang kumulog ulit. Inakap niya ang paa as she stayed under her table. Narinig niya ang boses ni Cailey sa hawak niyang cellphone.

“VP? Are you okay?”

“C—Cai…ley.” Naiiyak na tawag niya dito.

“T-Teka, w-wag kang umiyak. Ki-kinakabahan ako. Anong nangyayari diyan?”

“K—Kulog…” sumisinghot na saad niya dito habang nagpipigil na umiyak.

“Oh, God! Takot ka nga pala sa kulog. P-Pupuntahan kita! Antayin moa ko diyan.”

“P—Please, don’t end the call.” She pleaded. Mas mararamdaman niya kasi ang takot kapag ibinaba nito ang tawag.

“O—Okay. Sandali lang.”

Narinig niyang may kinausap ito pero hindi niya klaro yung sinasabi ng mga ito. Kumulog ulit at mariin siyang napapikit sabay takip ng mahigpit sa tenga. Lord, please… mahinang dasal niya. Hindi paman din umiilaw doon. Nagtaka pa siya nang mawala sa linya si Cailey. Iyon pala ay low na ang battery ng cellphone niya’t hindi na kinaya ang tawag nito. Napaluha siya. Why now?

The rain poured even harder; lightning and thunder continued and all she could do was cry and hug herself in that dark room.

Minutes passed in what seemed like hours to her, biglang umilaw sa loob at narinig niyang bumukas ang pintuan but she couldn’t bother herself to turn and look. She was shaking and afraid. Suddenly, she felt warm arms wrapped around her. This scent, this warmth, this presence, everything seemed all familiar to her.

“Calm down.” His voice was soothing, unlike his usual cold demeanor. She felt his warm hands touched her hands covering her ears, lessening the sound of the thunder. He slowly removes her hands, causing her to slowly open her eyes. And she was right. He really is there. He gave her a warm smile. The very first warm smile he gave after all these years. “I am her now.” He hugged her again. “You’re safe with me.”

She felt her tears weld up. Not because of fear, but because of comfort and relief. She didn’t know how he got there or how he knew she was there. All she cares about right now was that she’s safe and warmed in his embrace. How can he have such a warm embrace? She hugged him back and whispered in relief, “Thank you, Arjhun.”