Bir kum saati gibi izliyorum hayatımın ilerleyişini her bir kum tanesi içime dökülüyor ve bir yara izi bırakıyordu bedenimde. Kabuk bağladıkça hafiflese de acısı uzaklarda bir yerde hatırlayınca tekrar sızlıyordu. Birinden gitmek isteyip te gidememek kaçmak isteyip te her seferinde yakalanmak iyileşmek isterken daha da yaralanmak bunun gibiydi işte.İnsan umuda , uçurumun kenarında bir çalıya tutunmaktan daha çok muhtaç.
...
Araf üzerime doğru gelirken yüz hatları gerilmiş fakat o tepkisizliğini koruyor gibiydi."Sen nasıl?!"devamını getirmesine izin vermeden cevap verdim.
"Babamla konuşmaya geldiği zaman görmüştüm!"diye mırıldandım başımı öne eğerek. Araf başıyla onayladıktan sonra arabaya yaslanmış bizi izleyen adamın yanına gidip kulağına bir şeyler fısıldadığını gördüm daha sonra
