Kabullenince büyüyor insan. Her zaman daha dik bir yokuş olduğunu, yokuşların çıkmakla bitmeyeceğini, her güzellikten sonra inatla gelen bir sancının olduğunu kabullenince düzenine boyun eğiyorsun hayatın. Yapabildiğin kadarıyla mutlu olmaya başlıyorsun. Şükür etmeye başlıyorsun. Kimseye ihtiyaç duymuyor kimseden bir şey beklemiyorsun. Sadece kaldığınla yetiniyorsun.
..
Araf ve Burak yanımdan uzaklaşırken bende havuzdan çıkmış üzerimi değiştirmek için odama geçmiştim. Ben üzerimi değiştirirken yan odadan Araf'la burağın sesini duyabiliyordum fakat ses çok net değildi. Deli gibi ne konuştuklarını merak etsem de Araf'ın beni tekrar yakalayabilme ihtimali yüzünden korkuyordum. Kapıyı açıp mutfağa yöneleceğim sırada merakıma yenilip Araf'ın kapısının önünde durup kulağımı kapıya yasladım. Fa
