Dalagang Basagulera

Kabanata 5

TRAVIS

​Pagkaparada ko ng sasakyan sa loob ng aming malawak na garahe, hindi muna ako agad bumaba. Nanatili akong nakasandal sa driver’s seat habang nakatitig sa manibela na parang doon ko mahahanap ang sagot sa lahat ng nangyari ngayong gabi. Tahimik ang paligid, tanging ang mahinang huni na lang ng aircon at ang unti-unting paglamig ng makina ang naririnig ko, pero sa loob ng utak ko, parang may nagaganap na malaking riot.

​“Amoy putok.”

​Napapikit ako nang mariin at napahawak sa aking noo. Hanggang ngayon, parang naririnig ko pa rin ang boses ng babaeng iyon na umalingawngaw sa loob ng sasakyan ko. Ericka. Iyon ang pangalan niya, ayon na rin sa mga chismoso sa palengke at sa mga tambay na sumugod sa akin kanina. Ericka Jannel Montilla. Isang pangalan na sa loob lang ng ilang araw ay nagawa nang baligtarin ang tahimik at kontrolado kong mundo.

​Sariwa pa sa alaala ko ang unang beses kaming magkita sa jeep. Sino ba naman ang hindi makakalimot doon? I was just trying to get to my new house, trying to adjust to this provincial life my father forced me into after a series of "rebellious" acts in Manila. Inakala ko na ang paglipat ko rito sa Province of Batangas ang magiging pinakamalungkot at pinakanakakabagot na bahagi ng buhay ko. And then, there she was. Sa dami ng pwedeng itanong sa isang estranghero, deodorant ko pa ang napagdiskitahan niya. She shouted it in front of everyone! Ang kahihiyang iyon... akala ko hinding-hindi ko na siya makikita pa. Akala ko ay isa lang siyang masamang panaginip na lilipas din pagbaba ko ng sasakyan.

​Pero tadhana nga naman, o baka sadyang sinusubukan lang ang pasensya ko, dahil naging kapitbahay ko pa siya. At hindi lang basta kapitbahay—siya pa ang naging "tagapagligtas" ko ngayong gabi.

​Napatingin ako sa aking kamao na bahagyang nanginginig pa dahil sa adrenaline kanina. Kung hindi siya dumating, ano na kayang nangyari sa akin? Baka nasa ospital na ako ngayon, bugbog-sarado, o baka nakuha na ang lahat ng gamit ko pati na ang sasakyang ito. I looked at the passenger seat kung saan siya nakaupo kanina. May naiwan pang iilang butil ng kornik na kinakain niya habang prente siyang nakaupo na parang siya ang may-ari ng kalsada. Napailing ako. Napakagulo niyang tao. Napakaingay. Napaka... kakaiba.

​Bakit niya ako tinulungan? She could have just watched from afar or called the police. She could have stayed safe in the shadows. But no, she jumped right into the center of the fight like it was a playground. She fought like a wild animal—walang takot, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang paki kung madumihan o masaktan siya. She’s a girl, for God’s sake! Pero kung makasuntok at makasipa siya, parang mas lalaki pa siya sa mga lalakeng nanggugulo sa akin. May kung anong bagsik sa mga mata niya na hindi ko pa nakikita sa kahit sinong babaeng nakilala ko sa Manila. Doon, ang mga babaeng nakapaligid sa akin ay puro porma, puro make-up, at puro "social status" ang iniisip. Pero si Ericka? She’s raw. She’s real. And she’s terrifyingly brave.

​And that almost-kiss...

​Nararamdaman ko na naman ang biglang pag-init ng mga pisngi ko. God, Travis! Why are you even thinking about that? Pinaglalaruan ka lang ng babaeng iyon. Alam niyang pikon ako, alam niyang hindi ako sanay sa ganitong klase ng biro, at ginagawa niya ang lahat para sirain ang composure ko. She’s testing me. She’s trying to see how far my patience can go before I snap.

​“Masyado kang advanced mag-isip, baka gusto mo talaga?”

​“No! Never!” malakas kong sabi sa loob ng tahimik na sasakyan, na tila ba kausap ko siya. Gusto kong kumbinsihin ang sarili ko na hinding-hindi ako magkakagusto sa isang katulad niya. She’s the complete opposite of my "type." She’s loud, she’s a street-seller, she’s a brawler.

​Bumaba ako ng kotse at pumasok sa loob ng bahay. Napakalaki ng bahay na ito para sa akin lang. Binili ito ni Dad para raw matutunan ko ang "independence" at mapalayo sa mga bad influence sa Manila, pero ngayong gabi, pakiramdam ko ay hindi ako nag-iisa sa katahimikan. Bawat sulok ng mansyong ito, parang naririnig ko ang nakakaloko niyang tawa. I went straight to the bathroom and took a long shower. I used my most expensive soap and my signature perfume—ang amoy na dapat ay nagpapatunay na hindi ako "amoy putok." Pero kahit gaano karaming sabon ang gamitin ko, hindi ko maalis sa isip ko ang imahe niya habang iwinagayway ang wrench na parang isang espada.

​Humiga ako sa aking king-sized bed at tumitig sa marangyang kisame.

​Ericka Jannel Montilla. She’s nineteen, she sells grilled intestines in the market, she’s a self-proclaimed "basagulera," and she calls me 'Boy Putok' despite me wearing a twenty-thousand-peso fragrance. She’s everything my world told me to stay away from. My parents would probably have a heart attack if they saw me hanging out with a girl who fights tambays for fun.

​Pero bakit imbes na magalit, pakiramdam ko ay mas naging "buhay" ang kalyeng ito dahil sa kanya? Sa loob ng ilang araw ko rito, puro boredom lang ang naramdaman ko. Ang tanging ingay na naririnig ko ay ang mga kuliglig at ang tunog ng sarili kong mga hakbang sa malaking bahay na ito. But when Ericka entered the picture, everything changed. Biglang naging makulay ang paligid. Biglang nagkaroon ng excitement ang bawat paglabas ko ng pinto.

​Hindi ko mapigilang isipin ang buhay niya. Sabi ni Jero kanina, tumutulong siya sa terminal, nagbebenta ng street food, at siya pa raw ang bumubuhay sa ina niya simula nang mamatay ang tatay niya. Behind that tough exterior, behind those punches and insults, there’s a girl who’s carrying a world on her shoulders. And she does it with a smile and a joke—kahit pa sobrang korni ng mga joke niya.

​“Damn it, Ericka. What are you doing to my head?”

​Napangiti ako nang hindi ko namamalayan habang nakatingin sa kadiliman ng kwarto ko. Siguro nga, tama siya. Baka nabubuang na rin ako. O baka naman, ito ang kailangan ko—isang taong hindi takot na banggain ako, isang taong hindi nakatingin sa pera ko, at isang taong tatawanan lang ang pagiging "cool" at "cold" ko.

​I closed my eyes, but the darkness only brought back more images of her. Her messy hair, her defiant stance, and the way her eyes sparkled when she’s about to make fun of me. Tomorrow, I have to face her again. Tomorrow, I have to endure her calling me names again. But surprisingly, hindi na ako naiinis na katulad ng dati. Actually, I’m looking forward to it. I want to know what she’ll say next. I want to know how she’ll surprise me again.

​Maybe Batangas isn’t so bad after all. Maybe, just maybe, I’ll find something here that I never found in the city.

​“Goodnight, Ericka,” bulong ko bago tuluyang dinalaw ng antok, dala ang isang pangakong bukas, ako naman ang susubok na asarin siya—kahit alam kong malamang na talo na naman ako sa dulas ng dila niya.