Prince's heart was cold. (Noah - Ava) 2
1443 Words
02
ความหมายของดอกดาห์เลีย
Per.
"ตามจริงครอบครัวหิวกระหายของเธอ ควรจะหายไปจากเวนาเซียร์เสีย"
หลังเอวานิ่งค้างต่อว่าเขาในใจอยู่นาน เขาดูถูกถึงเพียงนี้ เธอเองก็ไม่อยากเกรงใจเขาอีกต่อไป จึงเงยหน้าถาม "ทำไม่ท่านต้องดูถูกครอบครัวดิฉัน..ถึงเพียงนี้ด้วยเพคะ?"
"ครอบครัวเธอเป็นยังไง ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือ..อย่าทำเป็นใสซื่อเลย ?"โนอาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น
"หม่อมรู้คะ ว่าท่านพี่เมสันทำไม่ดี คิดร้ายต่อราชวงศ์ท่าน แต่หม่อมฉันฉันและคนอื่นๆในครอบครัวไม่ได้คิดร้ายต่อ..." ริมฝีปากอมชมพูกำลังเอ่ยทว่าไม่จบประโยค
"เจ้าชายครับ"เสียงองครักษ์เอ่ยเรียกขององครักษ์ ไม่นานก็ปรากฎร่างสมาร์ทวิ่งเข้ามา
"...?? โคลองค์รักษ์มือขวาอีกคนของโนอา ถึงกับทำหน้างง เมื่อเห็นหญิงสาวที่กอดเจ้าแมวตัวกลมอ้วน กำลังเงยจ้องทำสีหน้าไม่พอใจใส่โนอาอยู่ ถ้าเดาไม่ผิดคนทั้งคู่คงน่าจะปะทะกันอารมณ์กันอยู่
"มีอะไร"โนหาหันไปถามเสียงเรียบ
"พระราชามีรับสั่งให้ตามท่านและท่านหญิงเอวาครับ"
"อืม"โนอาตอบด้วยหน้าเรียบนิ่ง ร่างสูงแกร่งใบหน้าเย็นชา ก้มมองหญิงสาวที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นหญ้า ในขณะที่เขาหมุนตัวกำลังจะเดินออก
"ท่านหญิงให้ผมช่วยไหมครับ"โคล เอ่ยถามเสียงสุภาพ พลางจะเข้าช่วยพยุงหญิงสาวที่นั่งจิกหญ้าทำใบหน้าโกรธมองตามโนอา
"ฉันไม่ได้สั่ง ไม่ต้องช่วยคนอื่น"เสียงเย็นเยียบกล่าว โนอาหันใบหน้านิ่งขรึมจ้องมองหญิงสาวที่กำลังจะพยุ่งตัวเองลุกขึ้นด้วยตัวเอง
"พ่ะย่ะค่ะ"โคลรีบก้มหัวให้โนอา พลางเหลือบมองหญิงสาว
"แค่นี้ยังช่วยตัวเองไม่ได้ อีกหน่อยก็คงเป็นภาระผู้อื่น"โนอาเอ่ยถอยคำดูถูก
เอวาจ้องใบหน้าผู้ที่ดูถูกตนเอง เธอจึงดันตัวลุกจ้องหน้าเย็นชาของโนอา เขามันคนใจร้ายไร้หัวใจที่สุด เธอตำหนิเขาผ่านแววตา แล้วอุ้มเจ้าแมวตัวกลมสับเท้านำหน้าไปอย่างไม่ให้เกียรติอีกฝ่าย เธอไม่แม้จะหันมาโค้งทำความเคารพเขา คิดว่าเป็นเจ้าชาย แล้วคนอย่างเธอจะต้องยอมทุกอย่างหรือ เมื่อเขาไม่ให้เกียรติเธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติเขา
"หึ"รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฎบ่นใบหน้าคม หญิงสาวยังไม่รู้จักเขาดีพอ หากรู้จักจะไม่ทำกิริยาเช่นนี้ใส่เขาแน่
ภายในห้องโถง
"มาพร้อมกันเลยนะ"แอนโทนี่ทักทายทั้งสองหนุ่มสาวที่เดินมาไล่ๆกัน เอวาจึงโค้งคำนับราชาแอนโทนี่ตามธรรมเนียมของเวนาเซียร์อย่างนอบน้อม
"สวัสดีเอวา ปีนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ"แอนโทนี่ทักทายหญิงสาวตรงหน้า แววตาดุของพระราชากับซ่อนความเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าอยู่ไม่น้อย
"พระราชาก็ดูไม่แก่เลยเพคะ"หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม จนแอนโทนี่ถึงกับหัวเราะชอบใจออกมา
เสียงหัวเราะของพระราชา ทำเอาอลิซ่าและเมลิครวมถึงโนอางงอยู่ไม่น้อย ปกติแอนโทนี่ไม่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเช่นนี้
"เอวามานั่งข้างแม่ลูก"อริซ่าเอ่ยเรียกลูกสาว
"ไม่ต้องหรอกๆ ให้นั่งข้างองค์รัชทยาทดีกว่า"แอนโทนี่เอ่ยขึ้น เล่นทำเอาหญิงสาวหน้าเจื่อนลง เว้นเพียงโนอาที่นั่งทำหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา
"เอวานั่งสิ"เมลิคเริ่มส่งเสียงตำหนิ หญิงสาวจึงรีบก้มหน้าให้ เดินเข้ามานั่งลงข้างโนอาอย่างเสียไม่ได้
"เอาล่ะ เจ้าชายเอลิค เจ้าหญิงอลิซ่า เราจะไม่อ้อมค้อม เอวาจะต้องเข้าไปเตรียมตัวเพื่อการอภิเษกในวังหลวงตั้งแต่วันนี้"
"อะไรนะคะ" เอวาเบิกตาอ้าปากกว้างตกใจ เธอไม่คิดว่าจะเร็วถึงเพียงนี้ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน ใบหน้าสวยเผลอหันมามองคนร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างกาย
โดยดวงตาดุคมซ่อนความเย็นชา ก็ก้มต่ำมองเธอกลับ จนหญิงสาวต้องรีบหันใบหน้าหนีไปทางอื่นแทบไม่ทัน
"พรุ่งนี้จะดีกว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ"เมลิคเอ่ยแย้ง เว้นแต่อลิซ่าที่ยิ้มเห็นดีเห็นงามด้วย
"ไปวันนี้ตามที่เสด็จพ่อท่านสั่งน่าจะดีที่สุดเกรงว่า.."เสียงขรึมของคนที่นั่งนิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้น โนอาสบกับดวงตาเข้มของเมลิค
หมับ มือแกร่งยาวคล้องลงกับเอวบาง การทำของโนอาทำหญิงสาวตกใจไม่น้อย ร่างบอบบางเหมือนจะขัดขืน ทว่าเมื่อเจอสายตาดุจ้องลงมา เธอจึงหยุดชะงักเกรงๆ เพราะสายตาของเขาเหมือนมีอำนาจแปลกๆ
"เกรงว่าพระชายาของผมจะไม่ปลอดภัย"โนอาเอ่ยคำพูดที่ค้างคาเมื่อครู่พลางเงยหน้าจ้องเอวา
ใบหน้าเมลิคนิ่งตึงในชั่วครู่และเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในไม่ช้า
"อลิซ่าก็เห็นด้วยกับพระราชาและเจ้าชาย ให้เอวาเข้าวังตั้งแต่วันนี้แหละดีแล้ว"อลิซ่าเอ่ยบอกผู้เป็นสามี
"ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย ผมมีงานต้องทำ" เสียงขรึมโพล่งขึ้น
"...."คำพูดของโนทำเอาหญิงสาวแอบเคืองไม่น้อย เขาพูดเสมือนว่าที่มานี่เหมือนมาทำแค่เรื่องไร้สาระ!
"เอวาเดี๋ยวแม่ให้พี่เลี้ยงเก็บเสื้อผ้าให้นะลูก"อลิซ่าเอ่ยลูกเลี้ยงสาว
"..." เอวายิ้มให้ผู้เป็นแม่ ตามจริงในตอนนี้เธอรู้สึกอย่างร้องไห้มากกว่ายิ้มเสียอีกด้วยซ้ำ
"ไม่ต้องเก็บเสื้อผ้าส่งไปหรอกครับ"เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นมา
"ทำไมล่ะเพคะเจ้าชาย"อลิซ่าถามอย่างไม่เข้าใจนัก
"ทางวังเตรียมชุดไว้ให้สำหรับพระชายาขององค์รัชทยาทอยู่แล้วล่ะ"แอนโทนี่เอ่ยตอบแทน
!!"ฮึกๆ เสียงร้องไห้สะอื้นดังอยู่อีกมุมด้านห้องโถง เมล่าร้องไห้กับสิ่งที่ได้ยิน ความริษยาเริ่มก่อเกิดในใจ เพราะที่ตรงนั้น ตรงข้างกายโนอามันควรเป็นเธอ
"น้องพี่ไม่ต้องร้อง"เมสันดึงตัวน้องสาวเข้ามากอดไว้ ด้วยใบหน้าที่บ่งบอกถึงความเครียดแค้นขั้นสุด
"ฮึกๆ น้องแค่ทำใจไม่ได้"

***
@วังเวนาเซียร์
[Part Ava.] ตอนนี้ฉันกำลังเดินเล่นอยู่หลังวัง เดินมาเรื่อยๆจนมาหยุด เมื่อไม่กี่ชั่วโมงฉันยังไล่จับเจ้าชาโคลอยู่เลย TT
"ว้าว สวยจัง^^"ฉันพึมพำคนเดียวอย่างอารณ์ดี เมื่อเห็นแปลงดอกไม้สีฟ้าอมม่วง บานสะพรังสวยงามมาก
"ดอกไม้ที่เธอบอกว่าสวย ถ้าเธอรู้ความหมายอาจจะมองมันเปลี่ยนก็ได้นะ"เสียงขรึมดุที่คุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง
"แล้วความหมายดอกไม้นี่คืออะไรเพคะ?"ฉันหมุนใบหน้าถามคนตัวสูง อย่างน้อยเขาก็ยังอุตสาห์คุยกับฉัน
"ความไม่แน่นอน ความไม่ซื่อสัตย์ ความไม่มั่นคง การไขว่คว้าหาความรักที่ไม่มีวันมาถึง"
"..." ทำไมชื่อดอกไม้นี่ถึงไม่สวยงามอย่างที่คิดเลยนะ ฉันได้แต่คิดในใจ
"มีอีกความหมายนึง ทำไมไม่บอกเธอล่ะคะ พี่โนอา"เสียงหวานดังขึ้นข้างหลังคนทั้งสอง
"...."
"อาน่า"โนอายิ้มอ่อนโยนให้ผู้เข้ามาใหม่ จนทำหญิงสาวที่ยืนอยู่ฉงนใจไม่น้อย นี่เขาก็ยิ้มแบบคนปกติเป็น แต่แค่เลือกปฎิบัติก็เท่านั้น
"มาตั้งแต่เมื่อไหร่"โนอาดึงร่างน้องสาวเข้ามากอดเอ่ยถามด้วยใบหน้าคิดถึง
"มาถึงได้สักพักแล้วค่ะ"โมอาน่าตอบผู้เป็นพี่ พลางส่งรอยยิ้มหวานให้เอวาที่ยืนทำตัวไม่ถูก
"นี่ว่าที่ พระชายาของพี่ชายใช่ไหมคะ"โมอาน่าถามขึ้น
"..."โนอาไม่ตอบเป็นคำพูด เขาพยักหน้านิ่งขรึมให้น้องสาวแทนคำตอบ
"สวัสดีจ้ะเอวา เห็นเธอแต่ในรูป ตัวหญิงหน้าตาสะสวยเลย"โมอาน่าเอ่ยชม
"ขอบคุณค่ะ"เอวาเอ่ยขึ้น ใบหน้าสวยก้มโค้งลงให้ดมฮาน่าด้วยรอยยิ้มอย่างน้อยในวังนี้ก็ผู้ใจดี
"อีกความหมายนึงของดอกดาห์เลีย คือความสูงศักดิ์ ความสง่างาม ตลอดกาล"โมอาน่าบอกหญิงสาวตรงหน้า พลางเงยหน้ามองหน้าดุของโนอายิ้มๆ
______________
- Writer
