Koşuyordum, arkama bile bakmadan sadece koşuyordum. Şervan çoktan toparlanmış, o yaralı ellerine rağmen peşime düşmüş olmalıydı ama bu sefer bana yetişemezdi, yetişmemeliydi. Etrafıma baktım, her yer birbirine benzeyen ağaçlarla doluydu. Bu ormandan çıkmam lazımdı.
Ardil ne demişti? "Burası benim arazim." Eğer arazi onunsa, yakınlarda mutlaka ona ait bir yer, bir ev ya da en azından bir kulübe olmalıydı. Orayı bulmaktan başka şansım yoktu.
"AVŞİN!"
Ormanda yankılanan o boğuk ses tüylerimi diken diken etti. Ayaklarım birbirine dolana dolana düzlüğe doğru koşturdum. Ağaçların arasından sıyrılıp açık alana çıkınca durup nefes nefese etrafıma bakındım. Ama karşımda koca bir hiçlikten başka bir şey yoktu.
Issızlığın tam ortasında, sığınacak tek bir delik aradım. Tam umudumu kesecekken uzak
