Avşin yanlış duyduğunu sandı. Bir an için uğuldayan kulaklarının ona oyun oynadığına inanmak istedi. Ama Ardil’in gözlerindeki o keskin ciddiyet, şaka yapmadığının en büyük kanıtıydı.
"Ne... ne diyorsun Ardil? Ne imamı, ne nikahı?"
Yerinden hızla kalktı. Sanki Ardil’in varlığı mutfaktaki oksijeni tüketiyormuş gibi ondan uzaklaştı. Sırtı tezgaha değene kadar geri gitti. Zihninde tek bir düşünce yankılanıyordu: Neden? Yoksa bu adam da mı diğerleri gibiydi?
"Yoksa..." dedi sesi titreyerek. "Sen de mi... Bu halimden mi yararlanıyorsun?"
Ardil olduğu yerde kaldı. Avşin’in dolan gözlerini, titreyen omuzlarını izledi. Kızın zihnindeki karanlık dehlizlerde kaybolduğunu, kendi kendine kurduğu o korkunç senaryolara inandığını görebiliyordu.
Onu o kuyudan çekip çıkarmak için bir adım attı. Arada
