Ardil uyuyamamıştı. Avşin uyuduğunda, tuttuğu eli incitmekten korkar gibi yavaşça bıraktı. Yer yatağından kalkıp pencerenin önündeki koltuğa oturdu. Dışarıda zifiri bir karanlık vardı ama onun zihni daha karışıktı.
Şervan durmamıştı. Abisine gidip, "Kardeşin nişanlımı aldı," demişti. Ardil telefonunu elinde çevirirken ekranın ışığı yüzüne vuruyordu. Abisi henüz aramamıştı ama o telefonun bu gece çalacağını biliyordu.
İçinde bir yerde, Şervan’a karşı biriken o saf öfke kıpırdandı. Onu hemen yok etmek istemiyordu. Önce iyileşecekti o şerefsiz, ellerini yeniden kullanacaktı. Sonra Ardil, o elleri tek tek kırarken gözlerinin içine bakacaktı. Bu düşünce dudaklarında şeytani bir kıvrılmaya sebep oldu.
Gözü yatakta yatan karısına takıldı. Avşin, uykusunda bile huzursuz gibiydi. Esmer teni, yas
