Evliydim.
Allah katında artık birinin helaliydim. Korktuğum, gecelerce uykularımdan kaçtığım o evliliğe en sonunda adımımı atmıştım. Üstelik Ardil’le. Kerim amcanın sesi zihnimde bir uğultu gibiydi. Onun için "deli" demişti. "Adamın elini kesti," demişti.
Tehlikeliydi, öfkeliydi. Ama şu an tüm bunlar neden umurumda değildi? İçimdeki korku bile yorulmuş, yerini garip bir boşluğa bırakmıştı.
Ardil içeri girdiğinde, diz çöktüğüm yerden hızla kalkıp kanepeye sığındım. Omuzlarım çökmüştü. Ardil yanıma gelip oturduğunda kanepenin minderi ağırlığıyla çöktü. Aramızda sadece birkaç parmak mesafe vardı.
"Evlendik ha," dedi. Sesi yorgun ama bir o kadar da sert. Bakışlarımı ellerime kenetledim. Parmak uçlarımın buz kestiğini hissediyordum.
"Öyle," diyebildim sadece. Sesim boğazımda takılı kaldı,
