Ardil, bluzunu çekiştirerek arkasına bakmadan giden kızın ardından öylece baktı. Bakışları keskindi, yüzündeki her hat mermer gibi donmuştu. Dün akşam Karayel’in üzerinde, derenin kenarında geçirdiği o saatler bir bir zihninden geçti.
Beklemişti ama o orman gülü gelmemişti.
Çiftlikten mecburen ayrılmıştı, halletmesi gereken işler vardı ama aklı su kenarında asılı kalmıştı. Gözü sürekli telefondaki kamera görüntülerindeydi. Akşamın nasıl olduğunu, vaktin nasıl geçtiğini ancak ekrana baktığında anladı. Avşin oradaydı. Ama bu kez ayaklarını suya sokup şarkı söyleyen o kız değildi; korkuyla, can havliyle kaçıyordu.
Oraya nasıl vardığını hatırlamıyordu bile. Ardil, dile getirmese de ilk defa bir şeyden korktuğunu o an fark etmişti. İlk defa zevk dışında, insanın içini kemiren o tuhaf sızıyı
