อุบัติรักสามีจอมบงการ - หญิงผู้โชคดี

1473 Words

คนร้ายรีบวิ่งไปตามเส้นทางที่มันรู้แล้วจึงวิ่งเลี้ยวเข้าไปยังเส้นทางแคบคดเคี้ยวยิ่งกว่าเดิมโดยมีนุชลตรีวิ่งตามไปติด ๆ นุชลตรีไม่มีแม้แต่วินาทีที่จะพักร่างกายของเธอในเวลานี้ เมื่อหญิงสาวมองเห็นคนร้ายที่วิ่งราวกระเป๋าหล่อนหายลับเข้าไปใกล้ ๆ กับตรอกซอยทางออก นุชลตรีออกวิ่งอีกครั้งแล้วมาหยุดหอบหายใจถี่จตรงหน้า ลานน้ำพุของโรงแรมที่เธอพักอยู่ ถัดจากลานน้ำพุแล้วข้างหน้าของหล่อนจะเป็นตลาดแออัดไปด้วยผู้คน ด้านขวาจะเป็นโรงพยาบาล และด้านซ้ายมือของนุชลตรีจะเป็นโรงละครเวที แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอจะต้องตามหากระเป๋าราคาแพงใบนั้นให้ได้เพราะเป็นสิ่งเดียวที่มีคุณค่าต่อจิตใจของหล่อนมากที่สุด หญิงสาวไม่มีแม้แต่แรงจะส่งเสียงร้องตะโกนให้ใครช่วย เวลานี้หล่อนคงทำได้แค่เพียงมองหาชายสวมหมวกอำพรางปิดบังใบหน้า หล่อนไม่นึกว่าเมืองหลวงของฝรั่งเศสจะกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวเหลียวมองไปทางซ้ายที หันมองไปทางขวาทีจนกระทั่งพบกับหลังคนร้ายที่วิ่งห่างออกไป คนร้ายรีบวิ่งไปทางด้านตรอกที่จะไปยังตลาด นุชลตรีไม่รอช้าหล่อนรีบตามออกไปอีกครั้ง หญิงสาวหยิบขวดน้ำข้างทางเขวี้ยงไปยังด้านหน้าจนโดนแผ่นหลังของคนร้าย คนร้ายหันขวับมามองหล่อนอย่างเอาเรื่อง เวลานี้โจรร้ายหยุดมองดูเหยื่อสาวใจกล้าที่เดินย่างสามขุมเข้ามาทางมัน มือเรียวของนุชลตรียกมือกำขึ้นแน่น ‘เอาล่ะในวันนี้จะเป็นไงก็เป็นกัน จะอย่างไรเสียหล่อนก็ได้ยูโดสายดำมาเชียวนะ’ นุชลตรีรีบเตะขาข้างขวาของเธอออกไป หากแต่โจรผู้ร้ายกลับสามารถหลบหลีกได้ทันท่วงที หญิงสาวจึงชักขาของหล่อนกลับเข้ามาดังเดิม อารามหญิงสาวไม่ทันได้ระวังตัว นุชลตรีถูกคนร้ายชกเข้าไปที่ท้องของหล่อน ทว่าโชคยังดีที่มันไม่ได้ต่อยไปโดนท้องน้อยของเธอ แต่กระนั่นก็ทำใหหญิงสาว นุชลตรียกมือขึ้นกุมท้องของตนเองไวเด้วยความโมโห และในที่สุด ขาข้างหนึ่งของหล่อนก็ยกถีบคนร้ายจนกระเป๋าสะพายของหญิงสาวหลุดร่วงลงมา คนร้ายมองไปยังหญิงสาวชาวเอเชียที่หาญกล้ามาต่อกรกับเขาด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก มันรีบลุกขึ้นพลางชกไปอีกครั้งที่ใบหน้าของหญิงสาว แต่นุชลตรีกับหลบหลีกได้ทันราวกับไม่ใช่มนุษย์ แรงกระแทกกับอากาศทำให้คนร้ายรู้สึกโมโหหากแต่เขาต้องวิ่งต่อไปเพื่อเอากระเป๋าเงินเหล่านี้ไปขายเพื่อซื้อข้าวกินประทังชีวิตของตนเอง คนร้ายไม่รอช้า มันตัดสินใจวิ่งอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าทางข้างหน้าของคนร้ายนั้นมีแบริเออร์ขวางถนนกั้นอยู่ อารามวิ่งไม่ทันระวังทำให้คนร้ายสะดุดล้มไปกับพื้นถนนทันที “หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงของนุชลตรีกล่าว ‘วันนี้เป็นไงเป็นกัน…ขอแค่เธอลากมันเข้าซังเตได้ก็พอ’ คนร้ายลุกขึ้นแล้วชักมีดขึ้นมา คมมีดด้ามสั้นชี้มาทางหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ทว่ายังไม่ทันที่นุชลตรีจะได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ หญิงสาวก็หวีดร้องขึ้นสุดเสียง ยามเมื่อเวลานี้คนร้ายพุ่งตรงเข้ามาในระยะใกล้ประชิดตัวของเธอ มือเรียวของหญิงเอเชียยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าของหล่อนด้วยสัญชาติญาณความเป็นมนุษย์ “ระวัง” เสียงเข้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางพุ่งเข้ามาทางนุชลตรีที่ยกมือบังใบหน้าอยู่ มือหนากระชากร่างอรชรเข้าไปใกล้วงแขนกำยำของเขา พลางดึงร่างของหญิงสาวให้พ้นทางที่คนร้ายพุ่งมีดมา นุชลตรีหวีดร้องด้วยความตระหนก ฉับพลันร่างของหล่อนลงไปกระแทกกับพื้นข้างล่างอย่างแรง หญิงสาวรู้สึกจุกจนลุกไม่ขึ้น เสียงร้องโอดโอยของคนร้ายทำให้นุชลตรีชะงัก ใบหน้าสวยแหงนมองไปยังเหตุการณ์เบื้องหน้าอย่างสนอกสนใจ ขณะที่คนร้ายได้แต่ยืนตะลึงนิ่งงัน ชายร่างสูงรีบเข้าประชิดตัวคนร้ายพลางถีบเข้าที่ท้องของมันอย่างรวดเร็ว แรงกระแทกทำให้มีดด้ามสั้นในมือของคนร้ายหลุดร่วงลงมันร้องออกมาเสียงดังลั่นจนชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยหล่อนเบิกตากว้าง คนร้ายยกขวดแก้วใสขึ้น นุชลตรีเห็นปากปลายของขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีใสไว้หันมาหาชายผู้ช่วยเหลือเธอ “คุณระวัง!” หญิงสาวหวีดเสียงเป็นภาษาอังกฤษ ทว่าทันทีที่ชายหนุ่มหันกลับมา คนร้ายก็ฉีดน้ำของเหลวสีใสพ่นเข้าใส่ตาของชายผู้เคราะห์ร้ายที่เข้ามาช่วยหล่อนไว้พอดิบพอดี “วอท” ชายหนุ่มคนนั้นเอามือปิดตาพลางอุทานออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่น นุชลตรีเห็นเพียงคนร้ายสวมหมวกปิดบังใบหน้าวิ่งหนีหายลับเข้าไปยังตลาดที่แสนจะชุมด้วยคนจำนวนมหาศาล หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาพลางมองไปยังชายผู้เคราะห์ร้ายที่เข้ามาช่วยเหลือเธออย่างสงสาร “คุณเป็นอะไรไหมคะ” เสียงเข้มของหญิงสาวกล่าวกับชายหนุ่มที่นั่งปิดตาอยู่กับพื้นถนน “ไม่ผมไม่เป็นอะไรครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้ “ขอโทษนะคะ” เสียงหวานเอ่ยดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หญิงสาวรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของหล่อนออกมาพลางเช็ดหน้าให้กับเขาอย่างถือวิสาสะ “ฉันขออนุญาตค่ะ” นุชลตรีกล่าวขณะซับน้ำที่มาจากขวดของคนร้ายอย่างตระหนกตกใจ มือเรียวของหญิงสาวถูกคว้าหมับด้วยมือสาก นุชลตรีชะงักไปเล็กน้อย หญิงสาวได้กลิ่นหอมของโคโลญจน์ที่ชายหนุ่มใส่ หากนุชลตรีคาดคะเนไม่ผิด ชายคนนี้น่าจะใส่โคโลญจน์กลิ่นดอกจัสมิน เพราะหล่อนเคยช่วนรุ่นพี่ทำโปรเจ็กต์เกี่ยวกับดอกไม้ในการผลิตน้ำหอมออกมานับไม่ถ้วนเพื่อขายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในประเทศ “ขอบคุณแต่ผมไม่เป็นไร” ชายหนุ่มกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ “ขอโทษค่ะ ฉันเพียงแต่อยากช่วยคุณเท่านั้น” นุชลตรีกล่าวอย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไร ผมไม่ได้รังเกียจคุณนะ ขอบคุณคุณมาก” ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวขณะที่นุชลตรีดึงมือของหล่อนออกจากผ้าเช็ดหน้า โยเซฟห์เอื้อมมือมารับผ้าเช็ดหน้าต่อจากหล่อน เขาใช้ผ้าผืนบอบบางเช็ดไปยังดวงตาของเขาอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณมากๆนะคะที่มาช่วยฉัน” นุชลตรีกล่าวขึ้นในที่สุดพลางมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของชายผิวแทนเข้ม “ผมยินดีครับ” ชายหนุ่มกล่าวกับหญิงสาวผุดลุกขึ้นจากพื้นถนนอย่างแผ่วเบา “ให้ฉันช่วยนะคะ จากนี้ก็จะเป็นโรงพยาบาลอีกไม่กี่สิบนาทีก็จะถึงค่ะ” นุชลตรีกล่าวด้วยสำเนียงฝรั่งเศส “ครับ” ชายหนุ่มกล่าวขณะที่นุชลตรีรีบเข้ามาประคองเขาเดินไปตามซอยถนนอย่างไม่รอรี “ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เขามองหญิงสาวที่ช่วยเหลือเขาด้วยแววตาเปล่งประกาย “ฉันชื่อนุชลตรีค่ะ” หญิงสาวกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณนุชลตรี ผมมาฮันห์” เสียงเข้มของเขากล่าวพลางส่งรอยยิ้มหวานสนิทให้กับนุชลตรี รอยยิ้มหวานแต้มระบายกว้างบนใบหน้าสวยของหญิงสาวเอเชีย เช่นเดียวกันกับรอยยิ้มใบหน้าคมคายของเขาที่อยู่ใกล้หญิงสาวแค่คืบ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน นุชลตรีรู้สึกตกหลุมรักชายผู้นี้เข้าเต็มเปา มาฮันห์จัดได้ว่าหล่อเหลาปานเทพบุตรผิดแต่ก็เสียว่าเขานั้นเป็นเทพบุตรที่มีผิวสีแทนเหมือนชายชาวเมืองมัทราสทั่วไป ใบหน้าของนุชลตรีร้อนวาบผะผ่าว หญิงสาวสัมผัสได้ว่าเวลานี้หัวใจของหล่อนเต้นเร็วอย่างมาก นุชลตรีรีบหันไปอีกทางหล่อนมองเห็นจุดหมายปลายทางของหล่อนอยู่รำไร “ยินดีเช่นกันค่ะคุณมาฮันห์ นั่นเป็นโรงพยาบาลที่ฉันจะพาคุณไปค่ะ” นุชลตรีกล่าวแล้วประคองร่างของชายหนุ่มให้ไปกับหล่อน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more