“มาฮันห์คะ” เสียงหวานของนุชลตรีครางกระเส่าพลางแหงนหน้าเชิดขึ้นเผยอรับริมฝีปากอันนุ่มละมุน หากแต่รุ่มร้อนของชายหนุ่มที่บดจูบหล่อนด้วยอาการหวามไหว
“มาฮันห์…คุณจะทำการบ้านอีกแล้วเหรอคะ” หญิงสาว ลอบถามชายหนุ่มพลางมองสีหน้าของชายหนุ่มที่เวลานี้แดงแจ๋ราวลูกมะเขือเทศสุกจัด
“นั่นสินะ…นุชลตรี” มาฮันห์กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มจนเกือบจะจริงจังนั่นเอาดวงหน้าสวยแต้มสีแดงราวลูกเชอร์รี่
“มาฮันห์คะ…คุณก็รู้ว่านุชตั้งครรภ์ได้ยาก แล้วนะคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“เรื่องนั้นผมรู้นุช…แต่คุณไม่ต้องห่วงนะนุช วางใจเถอะนุชผมรักคุณมากกว่าสิ่งอื่นใด” ชายหนุ่มกล่าวพลางมองเชยใบหน้ามนขึ้นมาพลางจุมพิตกลางกระหม่อมอย่างอ่อนละมุน
“แต่นุชว่า…” นุชลตรีกล่าวพลางมองใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความรู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ล้นเอ่ออยู่ภายใน
ยังไม่ทันที่นุชลตรีจะตอบโต้ ชายหนุ่มก็บรรจงจูบหล่อนอย่างดูดดื่ม มาฮันห์บดจูบ
