The Lady In The Red Dress

CHAPTER 15

Nakakailang ikot na ito sa kama. Hindi siya makatulog; paulit-ulit niyang naririnig ang huling itinuran nito sakaniya kanina bago ito tuluyang umalis. Nakadagdag pa na hindi pa ito nauwi.

"Grr! Ano ba namang buhay ito!" Inis na sinabunutan niya ang sarili at padabog na mulingbumaling sa kabila. Kaharap na nito ngayon ang litratong nasa nightstand niya. Dito niya napagtanto na halos mag-isang linggo na siyang hindi nakakatawag sa kasambahay nila sa Paris upang mangamusta. Mariin siyang napapikit at napasapo sakaniyang noo.

Dahil sa lalaking iyon ay may mga bagay na siyang muntik makaligtaan. Nakaramdam siya ng hiya at pag ka dismaya sa sarili. How could she forget?

Tinignan niya ang kaniyang wall clock 10;00 P.M na ibig sabihin ay 3:00 P.M pa lamang sa Paris. Bumangon siya at hinanap ang kaniyang phone. Huminga muna siya ng malalim bago tinip ang numerong nais niyang tawagan.

"Bonjour, Madame."

Nakahinga siya ng maluwag ng may sumagot sakaniyang tawag matapos ang ilang pag tunog nito. Mas ikinatuwa pa niya nang mabosesan ang nasa kabilang linya.

"Bonjour, how was he?" Narinig niya ang mahinang pag tawa ng nasa kabilang linya. It was their nanny in Paris. Ka-close niya ito kaya ganoon. Ito kasi ang kasa-kasama niya at palagi niyang kausap noong nasa Paris siya. Kahit hindi siya madalas naglalabas noon ay hindi naman siyan gaanong naiinip. Mas matanda lamang ito sakaniya ng ilang taon.

"He is doing great, Madame. No need to worry anything."

Lumipat siya ng pwesto. Umupo ito sa mini sofa na nasa kwarto niya at niyakap ang throw pillow na andoon. Naririnig niya ang mahinang yabag sa kabilang linya, hudyat na naglalkad pa kung saan ang kausap.

"Is he awake?" Tanong nito. Ngayon lamag niya napagtanto kung gaano niya na-miss ang boses nito. Hiling lamang niya ay hindi ito nagtatampo.

"Sorry, Madame but he just fell asleep few minutes ago." May kung anong panghihinayang sakaniya, pero anong oras na rin kasi roon. Oras din talaga ng siesta. Muli niyang narinig ang slang na English ng babae.

Kahit English ang gamit nitong linggwahe ay mahuhulaan mo agad kung aong lahi nito dail nabbahiran pa rin iyon ng accent ng pinanggalingan nitong bansa, "Madame, so how was your life there? Is your husband treating you well?"

Pinaglaruan niya ang kaniyang daliri, habang ang kaniyang phone ay nasa tenga pa rin. Iniiwasan nga muna nitong mapag-usapan ang lalaki ngunit parang naglalaro naman ang tadhana. Hindi niya alam kung dapat ba niya iyon sagutin. Isa pa ay hindi naman niya alam ang isasagot. She knows very well how she always gets to his nerve.

"Let us not talk about it. You know the real deal between us, right Patty?" she heard her chuckled on the other line.

" D'accord," What she said is a French word for "okay, alright"

"Did Dad call you?" Pag-iiba niya sa usapan.

"Yes, he did just ask how Za-" hindi na nito natapos pakinggan ang sasabihin nito dahil narinig niya nag mahinang katok mula sa kaniyang pinto.

"I'll call back." Hindi na niya ito inantay na makasagot at binabaan na.

Halos magulat siya nang tumambad sakaniya ang mapupungay na mata ng lalaking kanina pang gumugulo sakaniyang isip. Agad niyang naamoy ang alak mula rito. She was very sure that this man in front of her was drunk.

So that's why he was gone all day? He went partying again. Akala ko pa naman ay may usapan sila ng daddy.

"What now, Kean?" Tanong niya rito nang hindi pa rin ito kumikibo. Pero sa halip na sumagot ay dumiretso ito ng pasok at walang pasasbing humiga sa kaniyang kama.

"Ano na naman bang trip mo? Wala ka nabang ibang alam kundi mang purwisyo?!" Inis niya itong sinigawan. Pero parang wala lang ito sa lalaki.

Marahil na rin sa kalasingan kung bakit hindi ito maka-usap ng maayos. Nakapikit na ito habang ang braso nito ay nakapatong sakaniyang noo. Tinignan niya ang kabuuan nito; Magulo at gusot na ang polong suot nito maging ang buhok nito. Napabuntong hininga na lamang siya at sinubukan itong gisingin.

Ngunit kahit anong kulbit niya ay wala itong epekto at mukhang malalim na rin ang pag tulog nit. Inilibot niya ang paningin sa buong kwarto, nang mapagtanto niyang wala siyang ibang choice kundi ang matulog sa mini sofa na naroon. Hindi niya ito pwede tabihan.

Kinuha niya ang ilan sa kaniyang unan sa kama at ang ekstrang kumot. Handa na sana siyang humiga nang mapansin niyang hindi manlang nakapagtanggal ng sapatos ang lalaki. Padabog siyang naglakad muli papalapit sa pwesto nito at tinanggal ang sapatos nito.

Narinig pa nito ang mahinang pag ungot nito.

"Kailan ka ba mag babago?" Kinakausap niya pa rin ito kahit na alam niyang hindi naman ito para sumagot.

"Sabi mo you really want us to work out. You said you want our marriage to work out, yet here you are puro sakit sa ulo ang binibigay mo sa akin. You can't even change your lifestyle."

Patuloy lamang ito sa pagsasalita. Sa ganitong paraan ay parang gumaan ang kaniyang pakiramdam. Marahil ito ang mga tunay na salitang gusto niyang sabihin dito ngunit hindi niya magawa.

"Maybe that's how you really are. You really belong to the city." Tapos na niya itong tanggalan ng sapatos, nakaupo na siya sa sahig sa may bandang kaliwang pwesto ng kama habang nakasandig doon.

"While me? I was born to be hidden."

Saglit itong nanahimik. Ramdam niya ang may kung anong pagbara sakaniyang lalamunan.

"Siguro kaya ako galit sa'yo it is because I envy you. You are free, while I am locked up in the cage."

Niyakap niya ang kaniyang mga tuhod at tahimik na humikbi. Ang naipong bigat ng nararamdaman ay tuluyan na ngag kumawala. Hindi niya akalain na ganito na pala talaga kabigat.

"I hate you, I hope you know that Monterey."

Hindi niya alam kung ilang oras din siyang nakaidlip sa ganoong pwesto. Nagising na lamang siya na nangangalay ang kaniyang batok. Iginala niya ang mata sa paligid, Madilim pa rin, tansya niya ay madaling araw pa lamang. Sunod na sinilip niya ay ang kama. Mahimbing pa rin na natutulog ang lalaki.

Hindi pala iyon isang panaginip, totoo pala talagang kinakausap niya ang lasing kanina. Tumayo na at akmang lilipat na sa sofa ng may humigit sa laylayan ng pajamang kaniyang suot. Nilingon niya ito pero nakapikit pa rin naman ito. Sinubuka niyang alisin ang kamay nito ngunit agad din iyon bumalik sa pagkakahigit sa laylayan ng pantulog niya.

"Kean, ano na naman bang trip mo?" naiirita na talaga siya dahil anong oras na rin. Talagang dito na nga ito natulog.

Nasa isip na lamang niya ay kung paano ito pagsasabihan pag gising nito.

"Please don't go..."

Napaawang ang kaniyang mga labi nang mag salita ito ng tulog.

"Ano ba, Kean."

Sa pagkakataong iyon ay nag tagumpay siya na mapabitaw ang lalaki. Bahagya itong gumlaw at umungol. Talagang tulog nga ito at nanaginip.

Bumalik na siya sa kaniyang pwesto at nagtalukbong. Namumuo na naman kasi ang inis sakaniya pag nakikita ang lalaki. Pala isipan pa rin dito na bakit ito umuwi ng lasing dahil buong akala niya ay mag-uusap lamang ito at ang kaniyang ama. Pero bakit nga ba siya magtataka? Kaya naman nito talaga ang ganoon- uminom matapos ang trabaho.

Pipikit na sana siya ng marinig na naman ang muling pagsaalita nito.

"Please don't go. I've been l-looking for you. A-Alis ka na naman..."

Inantay niya kung magsasaslita pa ulit ito, ngunit hindi na iyon nasundan pa. She removed the blanket and stared at the ceiling. for a while her curiosity made her awake. Nawala ang antok niya sa pagkakataong ito. Tinignan niya gawi ng lalaki ngunit mahimbing na ulit ang tulog nito.

Who was he talking to?

Anong ibig sabihin niyang matagal na niyang hinahanap?

Pain started to creep in her chest. Maybe it is for the better to not know what it is.