Beyza Karayel
Yangınlar vardı gözlerinde Serkan’ın. Öfke, bir kıyafet gibi giyilmişti o yangının üzerine. Neden bu kadar öfkelendi eva’yı duyunca bilmiyorum ama elleri yumruktu ve bedeni kaskatı kesilmişti. Sıcak çikolatayı andıran gözleri artık öfkeyle bakıyordu. Safi nefret, öfke ve daha birçok şey bir aradaydı. O kişi her kimse bu öfkenin gazabına uğrayacağı için bir anlık acıdım ama çok kısa bir andı tabi.
Aptal her kimse huzurumuzu bozuyordu ve biz günlerdir ne kadar huzurluyduk. Şimdi ağzımıza sıçmıştı.
“Serkan iyi misin?” dedim koluna dokunarak. Gözleri daldığı yerden hızla bana döndü. “Daldın gittin.”
Gözleri kısıldı, kaşları çatıldı. Sinirden boynunda ki ve şakaklarında ki damarlar bile belirginleşmişti.
“Sana bir daha yazarsa bana veriyorsun tamam mı?” dediğinde anlam vere
