Büşra ÇELİK
Kaybın ne olduğunu en acı şekilde tatmış bedenim, sürünüyordu karanlığın kollarında. İçimde amansız bir öfke başa çıkılamaz bir isyan vardı. Gözlerimi açtığımda neredeydim bilmiyorum. Her yer karanlıktı, bense karanlığın tam ortasındayım sanki.
“Anne?” Diye seslendim karanlığa doğru korkuyla ama ses yoktu. Sonra bir pencere ışığı yandı. Kaşlarımı çatarak o ışığa yürüdüm. Pencerenin önüne geldiğimde içimden bir ses göreceklerinden memnun olmayacağını söylüyordu. Korka korka pencereden içeri baktığımda nefesimi tuttum. Neden mi? Çünkü o pencerenin ardında 17 yaşında, hayallerine küsmüş küçük Büşra vardı. Odasında ki tekli koltuğa çökmüş, boş bakışlarını duvara dikmiş Büşra vardı. Ve kapının ardında kapıyı zorlayan üvey abisi.
Kendimi izledim. Bu görüntüler o güne aitti, üvey
