Chapter-3
658 Words
sobrang tahimik ng silid.
Pero iba na ang pakiramdam.
Hindi na ito yung katahimikan ng isang mahina.
Kundi katahimikan bago may mangyari.
Nakaupo ako ngayon sa gilid ng kama, iniisip ko parin kung paano ako napunta dito.
My fingers tightened slightly sa tela ng damit ko.
Mahina ang katawan.
Pero malinaw ang isip.
Academy. Palace.
Different places… same outcome.
She was never meant to survive.
Tahimik lang ako.
Pero ang mga mata ko ay malamig.
Then—
click~
Bumukas ang pinto.
“Pasok ka na, bilisan mo,” bulong ng isang katulong.
“Hindi ko gusto na nandito tayo,” sagot ng isa, halata ang inis.
Pumasok ang dalawang maid.
Parehong nakauniporme.
Parehong may pagkainis sa mukha.
Huminto sila.
Doon nila ako nakita.
nagulat sila dahil buhay pako.
“...Gising na siya.” mahina pero malinaw na sabi ng isa.
“akala ko namatay na sya” sagot ng isa, diretso, walang pakundangan.
Tumawa ng mahina ang isa.
“Akala ko nga tapos na. Nahulog na nga sa bangin, nabuhay pa.”
nakinig lang ako, so namatay pala ang prinsesa dahil nahulog ito sa bangin? tsk.
“Sayang,” dagdag pa. “Kung ako sa kanya, hindi na ako babalik.”
Tahimik lang ako.
Hindi gumagalaw.
Hindi tumitingin sa kanila.
Same tone.
Same disgust.
Lumapit sila na walang pag galang.
Walang pag-iingat.
“Oy, prinsesa,” tawag ng isa, bahagyang yumuko para makita ang mukha ko.
“Buhay ka pa pala.”
“Akala namin patay kana,” sabi ng isa pa. “Pero buhay ka pa pala.”
Dahan-dahan kong tinaas ang ulo ko.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Sandaling katahimikan.
May kakaiba.
“bakit ganyan ka makatingin!” sabi ng isa.
“Arte lang yan, kala mo lalaban” sagot agad ng isa, pinilit maging matapang.
“Dati pa naman siyang ganyan, nagpapanggap na kawawa.”
They’re observing… but not understanding.
“Why am I here?”
Mahina ang boses ko, at kalma.
Nagkatinginan sila.
“Ha?”-maid 1
“Anong sinasabi mo?”-maid 2
“Bakit hindi mo alam?” tanong ng isa, bahagyang natatawa.
“nag papanggap ka nanaman na nawalan ka ng alaala” sabat ng isa sabay tawa.
“Akala mo ba maniniwala kami diyan?” dagdag ng isa, mas matalim ang tono.
Tahimik lang ako.
Pinapanood sila.
Sinusukat ang bawat galaw nila.
So this is how it starts.
Lumapit pa lalo ang isa.
Halos abot na ang mukha ko.
“Makinig ka,” mahinang sabi niya, pero puno ng galit.
“Wala kang kakampi dito. Kahit buhay ka pa, wala ka pa ring silbi.”
“Mas mabuti pang hindi ka na lang nagising,” dagdag ng isa.
Sandaling katahimikan.
There it is.
Dahan-dahan akong tumayo.
Kahit masakit ang katawan.
Kahit mabigat.
Nagulat sila.
Bahagyang umatras.
“a-anong gagawin mo? ”-sabi ng isang maid sabay sabing "bakit lalaban kana ba ha!" sigaw nito habang pinipilit na hindi matakot.
Hindi ako sumagot.
Lumapit ako.
Isa lang ang target.
swerte sila may nakita akong dagger, hindi ko alam kung bakit meron dito non.
Fast. Clean. No hesitation. ang gagawin ko dahil sayang lang ang oras ko dito.
Isang galaw sabay hinagis ko ang dagger sa ulo neto, sakto pa sa noo.
Naputol ang hininga niya.
Namutla ang mukha.
“—AH…!”
Bumagsak siya sa sahig.
Dugo ang kumalat sa sahig.
Tahimik.
Ang isa ay napatigil.
Nanigas.
“A-Anong ginawa mo?"
nataranta ito habang nandidiring naka tingin sa kasama nya kanina.
bakas din sa mata nya ang takot.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
Walang emosyon.
Walang awa.
“You should run.” well plano koto para pumunta ang mga pamilya ng dating nag mamay-ari ng katawan nato
Hindi na siya nagtanong.
Tumakbo siya palabas.
Bumalik ang katahimikan sa silid.
Tumingin ako sa katawan sa sahig.
Walang pakialam.
Weak body.
But still enough.
Dahan-dahan akong umupo ulit sa kama.
My gaze turned colder.
Now…
let them come.
- Writer
