HIRAM NA MUKHA

Vivienne Manantala "Ayaw kong sumama. Hindi ko kayang iwanan ang asawa ko..." "Anong hindi?!" galit na sigaw ng isang lalaki at humigpit ang hawak nito sa babaeng patuloy niyang hinihila palayo. "Sasaktan ka niya! Baliw ang asawa mo, at kapag bumalik ka doon ay pap*tayin kana niya!" Galit na galit ito at agad na binuksan ang pintuan ng isang itim na sasakyan. Umiiyak pa rin ang babae nang pabato niya itong ipinapasok sa loob. "Sasama ka sa 'kin at hinding hindi kana babalik sa kanya!" Agad kong naramdaman ang malamig na likong dumaloy sa gilid ng aking mata. Dahan-dahan kong imunulat ang aking mga mata at pinunasan iyon. Bumalik na naman ang panaginip kong iyon. Hindi ko makita ang mga mukha ng taong nasa panaginip ko. Tanging boses lamang at mga galaw nila, ngunit kahit ang gilid ng mukha nila ay hindi ko maaninag. "Sino kaya ang mga iyon at bakit paulit-ulit ko silang nakikita sa panaginip ko?" bulong ko sabay sinuyod ng tingin ang kabuuan ng aking kwarto. Baka dahil lang 'to sa kakapanood ko ng mga palabas. Imahinasyon ko lang siguro iyon kaya bahala na! Huminga ako nang malalim at umahon sa aking kama. Inayos ko na muna ang hinigaan ko bago nagpunta sa banyo upang maligo. Makalipas ang halos isang oras ay lumabas na ako ng kwarto at dumiretso sa kusina. Naalala kong kailangan ko palang mamalengke ngayon dahil paubos na ang stocks sa bahay. Kasalukuyan akong naghahanda para makaalis na nang biglang bumukas ang pintuan sa likuran ko. Bumaling ako roon at mabilis na gumuhit ang ngiti sa labi ko nang makita ko si Tatang. "Ang aga mo naman yatang nagising?" komento niya nang makita niya ako. Ngumiti ako at lumapit sa kanya para kunin ang dala niyang basket. "Mamamalengke pa po kasi ako. Kaya gumising ako nang ganitong oras para maaga akong makaalis...at ng sa ganoon ay makauwi rin po ako kaagad," paliwanag ko at napapailing na lamang ito. "O siya...mag-iingat ka," bilin niya at tumango lang ako. Hinintay ko na munang makapasok na ito sa kwarto niya bago ko kinuha ang maliit kong bag...at agad nang umalis. "Sana naman ay hindi umulan ngayon. Wala pa naman akong dalang payong," pabulong kong sabi habang naghihintay ng tricycle sa labas ng bahay. Naisip ko pa na baka aabutin pa ako ng isang oras kakahintay...pero mabuti nalang ay may tricycle agad na huminto sa harapan ko at agad akong bumyahe patungo sa palengke. ~~~~~~ Gaya ng inaasahan ko ay sobrang ingay ng buong paligid. Maraming tao ngayon dahilan weekends at may fiesta sa probinsya...at inaasahan kong maraming dayo. Dumiretso ako sa isang tindahan kung saan ako bumibili ng mga gulay at karne. At malayo pa lang ako ay nakangiti na sa akin si Manang Lusing...at inagaw pa nito ang atensyon ng kanyang anak para masabihan na papalapit na ako. Umiling ako nang tuluyan na akong nasa kanilang harapan. "Manang... hindi ko po talaga kayang payagan itong si Leo na ligawan ako. Mas bata po siya sa akin ng tatlong taon," reklamo ko sabay bigay sa kanya ng listahan ng mga bibilhin ko. "Bakit naman hindi? At ano naman ang probalema sa edad natin, Vivienne? Mas matangkad naman ako sa'yo at hindi na ako mukhang bata," tugon ni Leo at sobrang diin ng pagkakasabi niya na hindi na siya bata. Kinunutan ko siya ng noo, pero lalong lumawak ang ngiti niya. Ganitong-ganito talaga siya kapag tinitingnan ko siya. Na para bang kahit samaan ko pa siya ng tingin ay mas lalo pa siyang matuwa. "Sige na naman, Vivienne. Isang beses lang, hayaan mo akong ligawan kita. At kapag hindi talags nahulog ang loob mo sa 'kin ay titigil na ako," pakikiusap niya. Nakatingin siya sa akin. Parehong magkadikit ang palad at bahagyang nakanguso ang mga labi. Para bang gagana sa akin itong paawa effect niya. Pero naisip ko rin na sobrang bait niya sa akin. Nire-respeto niya ang desisyon ko at kailanman ay hindi siya lumagpas sa linya na itinatag ko sa pagitan naming dalawa. "Hindi naman siguro masama kung susubukan ko?" sa isip ko habang nakatitig pa rin sa kanya. Makalipas ang ilang minutong pah-iisip ay unti unti akong tumango. At ganoon na lamang ang gulat ng lahat ng bigla itong sumigaw at tumalon. "LILIGAWAN KO NA SI VIVIENNE! PUMAPAYAG NA SIYANG MANLIGAW AKO SA KANYA!!!" Napakamot ako sa aking noo at bahagyang sinilip ang nanay niyang nakangiti rin. "Pasensya mo na, Vivienne. Gustong-gusto ka lang talaga nitong anak ko," nahihiyang sabi nito at umiling naman ako. "Ayos lang po, Manang. Sige po, aalis na po ako at maghahanda pa po ako ng agahan namin ni Tatang." Ngumiti siya at ibinigay sa akin ang resibo at basket kung saan nakalagay ang mga binili ko. Pero bago ko pa man iyon mahawakan ay hinawi ni Leo ang kamay ko. "Mabigat ito kaya ako na ang magdadala. Ihahatid na kita sa sakayan," agap niya at hindi niya man lang ako binigyan ng pagkakataong umalma. "Leo---" "Hayaan mo na, Vivienne. Nagpapa-impress 'yan," banat ng isa sa mga tindero. Tuloy ay bigla akong nakaramdam ng hiya at tumakbo para sundan siya. "Kayang-kaya ko naman na kasi talags 'yan e..." angal ko habang nakasunod sa kanya. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa at ang unti unting paghinto niya. "Alam ko pero hayaan mo akong tulungan ka." Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kanya. Ngunit sa mga sandaling magsasalita na ako ay bigla kong narinig ang mariing pag-preno ng isang sasakyan sa likuran ko. Unti-unti akong umikot para makita kung sino ito...ngunit agad din napalitan ng dilim ang paningin ko sa telang biglang ibinalot sa ulo ko. "VIVIENNE---" Hindi ko na narinig ang kasunod niyon nang umalingawngaw ang malakas na putok ng bar*l. Nanlamig ako at hindi ako makagalaw nang sumunod ang malakas na tunog ng pagbagsak...nang kung sino sa harapan ko. "L-Leo..." Kahit wala akong makita ay sinubukan ko pa rin na humakbang sa kinatatayuan niya kanina. Pero mabilis akong nahawakan nang kung sino at hinila papasok sa loob ng sasakyan. "Stay still, Madam. We've been looking for you so stop giving us a hard time."