CHAPTER 32
"Walang tao sa bahay," saad ko sa kabilang linya. I was talking to Immanuel.
"Pupunta na ako riyan."
Napabalikwas ako sa aking pagkakahiga at saka muling nagsalita.
"Seryoso ka ba?! I mean, p-papunta ka na talaga rito?!"
I was really alone today. Nagpaalam kasi si Mama na may pupuntahan daw, habang ang dalawa kong kapatid naman ay nasa klase pa. And Immanuel called, kinakamusta lang naman ang lagay ko. But I'm just shocked knowingly he's going here and knowingly that he's not joking around.
Walang sinabi sa akin sina Mama at Papa kung saan sila pupunta, basta raw ay magpahinga raw muna ako at madali lang naman daw sila. I just let them, for me also, to have a good rest for today, dahil igagala ko pa sila tapos may lakad kami ni David. Malamang sa malamang ay mapapagod ako
