Hiraya

CHAPTER 10

Bless' Point of View

Present time....

           MATAPOS ang isang linggong pananatili sa hospital na ito! Sa wakas! Sa wakas! Makakauwi na ako! Masayang-masaya ako ngayon at higit sa lahat energetic na energetic pa! Syempre, uuwi na ako! Nakakabagot kaya na puro puti ang nakikita mo sa paligid.

           Nagsueod ako sa hospital ngara nga disisais paeang ang edad pero maguwa ako mga disi-syete eutang (Translation: Pumasok ako sa hospital na ‘to na labing-anim lang ang edad ko pero lalabas akong labing-pito na ako).

            Still, nagpapasalamat ako at walang humpay akong magpapasalamat sa Panginoon na binigyan n’ya pa akong ng dalawang taon pa para mabuhay. Hindi ako masaya kung anong meron ako ngayon pero masayang-masaya ako kasi nakaabot pa ako sa ganitong edad, nakasama ko pa ang pamilya ko ng mas matagal.

            Matapos ang simpleng selebrasyon na inayos ng pamilya ko para sa kin at ‘yong lalaking halos wasakin na ‘yon, naramdaman kong umayos ang pakiramdam ko, hindi naman ako nagkamali dahil n’ong lumabas ang laboratory results ko nasa normal ang blood count ko. Akala nga namin makakauwi rin kami sa araw na iyon pero after ng ilang oras, kinunan ulit ako ng blood sample para masiguradong ayos na ako pero bumaba na naman, halos ang bilis lang kainin ng puting dugo ang pula kong dugo kaya mas minabuti ng doctor ko na panatilihin na lang muna ako ng ilan pang mga araw dito. At salamat sa Diyos kasi ngayon, makakalabas na ako. Awang-awa na ako sa kamay ko, halos mamaga na siya sa kakatusok dahil sa mga test.

           Sayod ko man abi nga sa masakit ngara uwat impossible pero sayod ko man nga maabot gid-a ro oras nga kailangan ko eon mag-aeong para magpahuway. (Translation: Alam ko sa sarili kong walang impossible sa sakit na ito, pero alam ko rin naman na darating din ang panahon na kailangan ko na ring magpahinga).

            Marami akong mga bagay na hindi na nagagawa o magagawa pero hindi ko ‘yon hahayaan na sa gano’n na lang mauuwi ang lahat. Habang nandito ako, habang buhay ako, hanggang kaya ko pa, hindi ko sasayangin ang oras na meron ako sa buhay ko.

            Isang beses lang tayo mamatay, pero araw-araw tayong nabubuhay.

           Enjoy it. Own it.

           "Ma, mag-uumpisa na po sana akong gawin ang bucklet list ko pag-uwi, pwede po ba?" aniya ko sa mama kong kasalukuyan akong tinutulungan na makapagbihis ng matinong damit. 

           "Oo, anak. Pwede man pero unaha kat maeomo eang ha? (Translation: Pwede naman pero unahin mo ‘yong madali lang ha?)" sagot n’yang may pag-aalinlangan pa.

            Alam ko naman kung bakit siya nag-aalala, eh, at alam kong halos lahat sa kanila ayaw ‘tong desisyon ko pero kailangan kong maging selfish. Kailangan ko ‘to para wala akong pagsisihan sa huli. Gusto ko lang maging masaya hanggang sa kaya ko pa, hanggang sa may pag-asa pa.

           I just want to enjoy life and seize the world's beauty before everything ends for me. Bago ang lahat.

           I already accepted my defeat, and I already got the fact that I am destined to live shorter.

            Tanggap ko na rin namang mamatay at mamatay talaga ako.

           "Opo naman po, ma. Huwag na po kayong mag-alala masyado hindi ko naman po aabusuhin o ilalagay ang sarili ko sa peligro,” pangungumbinsi ko sa kan’ya.

            “Mabuti naman kung ganoon, anak.” Si papa na ang sumagot.

            Ngumiti si mama sa kin n’ong matulungan n’ya akong maka-upo ng maayos sa higaan. Matapos nilang maayos ang lahat ay nagsimula na si papa na buhatin ang mga gamit namin palabas.

            Pagkalabas ni papa hindi naman nagtagal at dumating na rin ang nurse na may dalang wheelchair para sa akin. Inilalayan ako ng nurse na makaupo ng maayos bago siya muling bumwelo para itulak na ako palabas.

           Finally I'm going home! 

Evelyn Steeleman's Point of View

           "Mona, gosh! Tbh! Err! The arrangement of these balloons is partly not well," I suggested to Mona, who is busy fixing the balloons that we put on the wall. It’s not maganda kasi.

           We also cover the wall with black and silver metallic paper then, but some letters on it saying, "Welcome Home Bless." 

           Actually, this is not the first time we will be doing this. For two consecutive years now, we'll do this, two birthdays that my BFF celebrates in the hospital.

           Skl, I am proud to have to Bless as my best friend. She taught me many lessons in life especially being positive even how hard the situation is.

           Like now, she is so brave kaya 'to make laban pa rin whatever happens.

           "Huh? Really? What will I do then?" I get back to my senses when Mona asks that.

           "I think maybe you can just line them up, Mona, straight it up, fella!" I reply while scrolling my phone.

           "I see. Thanks, Eve!" She says before continuing what she is doing.

           When I finished my arrangement on the table filled with food, I started taking pictures of each menu, and they looked so tasty! 

           GILI! (Gosh, I like it)

           "Eve? Can you look at this one more time?" Mona asks, so I flip my hair and spot a nice view to see her work.

           "Perfect, Mona! EIWD! (Everything is well done) We are so done, my friend!" I commented.

           "Finally! My legs are starting to tremble!" Mona protested, so I rolled my eyes at her and tasted the foods I had prepared.

           Bravo! Very perfect! 

           "Ikr, it's so obvious, Mona, that your legs are trembling. You don't need to brag it to me na," I seriously said. 

           Natahimik si Mona kaya pagkakataon ko na ‘yon para make bawiin ang sinabi ko.

           "Charoooot! It was a joke, my friend! Come here na lang, taste these foods. This is awesome!" I cheerful said.

           She rolled her eyes at me before walking and coming near me.

           "I wanna punch you big time, kung bukon ta eang it amega kaina ka pa nakasamit kakon (Translation: kung hindi lang kita kaibigan kanina ka pa sa kin nakatikim)," She said with a smile.

           Well, that's how we have treated each other since then. For how many years we have been friends we are very used to it. We almost hurt each other with our so-called 'barahan' but after that, we will also laugh together.

           Well? That's what friends are for. 

           After a few minutes, one of the crews of this hotel which owns by Bless' family, made her entrance and announced that the car, Bless, and the rest of her family we're riding is now making their direction towards us. 

           "Ma'am! Sirs! Maeapit lang sanday Ma'am Bless! (Translation: Malapit na po sila Ma’am Bless!)" She mentioned 

           We all become chaos and get the things we should be holding to surprise Bless. I positioned myself near the cake and started letting it up. I carry it while Mona also has a bouquet.

           "Harun eon! Ina eon sanda! (Translation: Ayan na! Nand'yan na sila!)." Bless' Uncle said when we heard a car engine's stop.

           "One! Two! Three!" We whisper, and precisely the door opens

           Her two uncles holding the party poppers squeeze it perfectly and timing. 

           "Welcome home, Bless! Surprise!!" We all said in unison.

           Mona and I nodded to each other, and we started walking where Bless was standing.

           "Best friend! Welcome home!" I loudly scream. Pero syempre beautiful pa rin ako.

           "Bless, finally! You are home!" Mona said naman.

           Mona gives Bless the bouquet, and I let her blow the candle.

           "Gosh! Thank you! Thank you talaga sa inyo!" Bless said while sobbing.  

           Omg! I don't want to cry! It's a no no no. That's why I started looking up to stop my tears from falling.

           "Bless, don't cry! Like omg! Don't make me cry also!" I protested.