De talrijke wonden begonnen te sluiten met dezelfde snelheid als toen de kloof dichterbij kwam en toen iedereen genas, beefde de kloof als reactie. Een paar demonen bleven kruipen om het sluiten te proberen te stoppen, ontsnappend in het menselijke rijk. Toen de laatste druppel bloed uit de grond steeg, sloeg de kloof dicht met een geluid dat deed denken aan rollend onweer.
Kane lag op de grond en voelde zich opgelucht toen de pijn verminderde tot een beter hanteerbaar niveau. Hij opende zijn ogen en het eerste wat hij zag, was Tabatha's met tranen bedekte gezicht dat over hem heen boog.
"Doe nooit meer iets gevaarlijks," riep Tabatha tegelijkertijd boos en blij uit.
Kane schudde zijn hoofd en wilde wraak voor elke traan die Misery had veroorzaakt: “Dat kan ik je niet beloven, liefje.”
