“… I like you, Joy… so much!”
Parang pinukpok ng martilyo at napako si Joyce sa kaniyang narinig. Hinanda naman niya ang sarili na maaaring marinig niya ito sa binata, pero iba pa rin pala kapag totoo na. Mas lalong gumulo ang isip niya sa narinig. Nilipad ang mga salitang hinanda niya para pantugon sa lalaki.
“A… Pa-paano?” Nagkandautal na rin siya. Tila naumid ang kaniyang dila sa bilis ng pangyayari.
“Alam kong priority mo ang pag-aaral, at wala akong balak makipagkompetensya roon. Kahit ako ay katulad mo rin noon, mahalaga ang edukasyon at ang pangarap. Gusto ko ring marating ang pangarap ko para sa hinaharap. Gusto kong handa ako kapag bumuo ako ng pamilya. But you also came to my life and mess my head. Naguluhan din ako noong una, Joyce. At mas lalong alam kong mas malala sa iy
