"Ben o gece bir kaşıkla cam kırıkları yemiş gibiydim. Sence affedebilir miyim seni?" Kurt Şimal öyle bir hale gelmiş ki bende, hayat damarlarımdan biri gibi. O yoktu ya sanki benimde bir bedenim kaldı, ruhum terk etti beni. Öyle avare geziyorum ortalarda. Hiçbir yere sığamıyorum daha fenasını söyleyim, hiçbir yere ait hissetmiyorum kendimi. Nereye gitsem yabancıyım, birazdan babam bir yerden çıkıp buraya da ait değilsin diyecek sanki. İtiraf edeyim içime oturdu. Annem de asla konuşmuyor benimle kız kardeşlerim de.. Bir Ayaz Naim aradı. "Abi sana çok kızgınım ama yine de bir şeye ihtiyacın olursa ara beni" dedi. Pars'ı aradım bir kez, açtı ama o beni hiç aramadı, Aslan zaten konuşmuyor benimle. Kenan amcamla konuştuk birkaç kez, biliyorum o da çok kızgın ama benim için önemli olan Şimal

