YOU ARE'shador in color

I don't recognized that ringtone. I think drowsily an alarm? Rang every morning. But I'm still sleepy. All I remembered, I was in the zone kagabi, drawing nonstop habang pinipilit kong huwag pumikit, until halos nakatulog na 'ko sa ibabaw ng table. Then, ayun na naman! Yung nakakairitang ringtone-ang alarm! I stretched out my right hand, trying to reach kung saan nanggagaling yung ingay, my eyes still closed, hanggang sa may natamaan akong matigas-pak! Nahulog 'yung phone ko. Kinuha ko agad at pinatay ang alarm. Then I placed it back sa table at humiga ulit. Then suddenly-Ting! Nag-notify ang phone ko. Message galing kay "Akero": "Boy! Nasa bahay ka pa ba? Late ka na! Takbo na!" Squinting pa rin yung mata ko habang binabasa ko yung message. "Ha?" After reading that nakakagulat na message, mabilis kong tiningnan yung oras sa phone na hawak ko. Bigla akong napatakbo papuntang banyo. Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, BANG! Tumama yung tuhod ko sa open cabinet sa ilalim ng sink. "A'auch!" napasigaw ako habang napatalon-talon sa sakit. Then may narinig akong boses ng babae mula sa labas ng kwarto: "Osh...! Gising ka na ba?" sabay katok sa pinto. Di ko na pinansin at nagpatuloy sa pagb-brush ng ngipin. Pero biglang bumalik sa isip ko ang oras. Nilamukos ko agad ang mukha ko ng tubig, at nagsuot ng uniform habang tumatakbo pababa ng hagdan. "Late ka?" tanong ng matangkad na babae na may clip sa buhok, nakatayo sa tabi ng lababo. Si mama pala, yung kumatok kanina. "Oo," sagot ko habang nagsusuot ng sapatos. "Hindi ka kakain?" "No thanks, Ma." "Make sure kumain ka mamaya, okay?" "Okay na, Ma... aalis na ako." "Pwede bang isang yakap?" pakiusap ni Mama. "Ma... teenager na 'ko, aalis na ko eh." "Isa lang naman..." "Okay fine..." Nilapag ko yung bag ko sa sofa at nilapitan si Mama. Agad niya akong niyakap nang sobrang higpit. "Okay na, Ma. I really have to go." "I want this feeling forever. Ikaw lang ang meron ako. Ayokong mawala ka sa buhay ko," sabay tulo ng luha ni Mama. "Ma... umiiyak ka ba?" tanong ko. "Wala 'to. Sige na, baka malate ka pa," sagot niya habang pinupunasan ang luha. "Late na nga ako eh." Kinuha ko na ang bag ko at lumabas ng bahay. * * * Habang naglalakad ako sa tabi ng highway papunta sa bus stop kung saan ako sumasakay papuntang school, ang ingay ng mga dumadaang sasakyan ay parang sumasabog sa tenga ko. At yung amoy ng usok mula sa mga kotse-grabe, chemical na chemical! Parang gusto mong bumahing. Then bigla kong naalala 'yung isang bagay na hindi ko makalimutan. Parang marka ng fingerprint sa drawing-hindi mabura. It happened ten years ago. Naglalakad kami ni Mama. Ang ganda ng mga dahong orange na nalalaglag mula sa mga puno sa gilid ng kalsada. Parang autumn sa ibang bansa. "Ma, bakit wala si Papa sa atin ngayon?" tanong ko, curious ang mukha. "Sabi ni Papa, sasama siya today." Tumigil si Mama at lumuhod sa harap ko. Hawak niya ang dalawang kamay ko at nakatingin siya sa mata ko. "Osh, anak... may importanteng ginagawa si Papa sa office. Pero promise, next time sasama siya. Okay?" Tumango lang ako, parang dismayado. "Hindi ka ba masaya na kasama mo si Mama today?" tanong niya. "Masaya naman po," sagot ko habang nakangiti. Nagpatuloy kami sa paglalakad papunta sa park na lagi naming pinupuntahan dati. Hindi kalayuan, napansin ko yung isang pamilyar na lalaki. May kasama siyang babae, may short hair hanggang leeg, kasing-tangkad ni Mama. "Ma, look oh! Si Papa!" excited kong sinabi. Pero hindi ko napansin, matagal na palang nakatingin si Mama sa direksyon na 'yon. Kita sa mukha niya ang galit. "Ma... di ba sabi mo nasa trabaho si Papa? Bakit nandito siya? Dito ba siya nagtatrabaho?" Sunod-sunod kong tanong. Halos 'di makasagot si Mama. "Ah... eh, anak, gusto mo sa ibang lugar nalang tayo mamasyal? Sa bookstore nalang? Di ba sabi mo kailangan mo ng bagong art materials?" tanong niya, halatang nalilito at pilit iniiba ang topic. Siguro ayaw lang niyang makita ko ang totoo. Back to the present... Hmm, bakit may mga estudyanteng naka-tayo sa labas ng classroom? tanong ko sa sarili ko. Habang naglalakad ako sa corridor, may mga estudyanteng nakatayo sa magkabilang side. "Uy pre! Grabe, tanghali ka na pumasok ah!" sabay akbay ng isang lalaking kasing-tangkad ko. "Akero?" Napatingin ako sa kanya. "Tara sa cafeteria! Gutom na ko!" sabay hawak sa tiyan niya. Sabay akbay ulit sa balikat ko, habang nag lakad kami sa hallway. "Tsaka pala, di mo ko nireplyan kanina ah!" reklamo niya. Naalala ko siya yung nag-message sa'kin kanina. "Hindi ba?" "Hindi talaga! Huwag mo ko ginaganyan!" sabay tusok sa tagiliran ko. "Sorry na! Sorry na!" "Isara mo nga 'yan! Baka pati ako matuklaw. Ang lapit ko pa naman!" pigil-tawa niyang sabi. "Yung alin?" tanong ko. Tahimik siya, pinipigil ang tawa. Then he pointed to my pants. Zipper ko bukas. "Ay, putik!" "Bakit ngayon mo lang sinabi?" sabay palo ko sa likod niya. Agad kong tinaas ang zipper ko at inayos uniform ko. "Ngayon ko lang din napansin eh, sorry!" "Ulol!" Sobrang hiya ko, napa-hawak nalang ako sa noo ko. "Uy Eman! Kanina ka pa?" sigaw ni Akero sa lalaking nasa pinto ng classroom. "Kakarating ko lang din," sagot ni Eman. "Bakit andito ka sa Junior High campus? Sure ka bang graduate ka na?" biro ko. "Syempre naman!" "Wala ka talagang alam, Osh," yabang ni Akero. "Ano ba yung di ko alam? Parang outdated na ko sa inyo ah." "Eh kasi pre, may pinopormahan na naman yung kaibigan natin oh..." "For real?" hindi ko na napigilang tumawa. "Huwag mong sabihin magpapatayo ka ng charity sa dami ng ex mo under 15," sabi ko. "Last month lang iniwan ka nung 13 years old mong girlfriend ah!" asar ni Akero. Ngumiti lang si Eman. "Wow! Ito na ba 'yung bagong cafeteria? Ang ganda ng design. Parang resto!" "Napansin mo pa 'yan?" sabi ni Eman. "Napansinko nga rin, ang kumakalam kong tiyan," dagdag ni Akero. "Ano sa inyo?" seryosong tanong ni Eman. Nagtinginan kami ni Akero-iisa lang iniisip namin. Himala. Si Eman, kuripot 'yan! Pautangin ka ng 5 pesos, sisingilin ka agad kinabukasan. "Seryoso ka?" tanong ni Akero. "Ano bang kinain mo ngayon?" tanong ko. "Ano ba pinagsasasabi niyo? Tatanungin ko lang sana kung anong gusto niyo para parehas na rin tayo," sagot ni Eman, clueless. "Akala pa naman namin ililibre mo na kami finally!" sabi ko. "Ang daming namamatay sa akala... Akala ko siya na, hindi pa pala." "Sino? Yung 13 years old?" asar ko. "T*ngina mo!" sabay tusok niya sa tagiliran ko. "Asan na si Akero?" gulat na tanong ko, "Ayun o!" Nakabili na yung loko. Nilapitan namin siya at umupo sa tabi niya. "Masarap ba 'yan?" tanong namin. "Hindi eh. Ang alat ng cheese!" halos masuka na na'ko. "Syempre maalat yan! T*nga ka ba?" bara ni Eman. "Patikim nga... Grabe, ang alat nga!" "Si Denis ba 'yon?" tanong ni Akero habang sinisilip ang girl sa malayo. Nakita namin-isang girl na mga 5'2 ang height ", mahaba ang buhok, na nakaponytail. "Ang ganda talaga ng katawan niya noh," gigil na sabi ni Akero. Sinaway namin agad siya-ang lakas kasi ng boses. Buti na lang konti lang yung mga tao sa cafeteria, "Hi Osh, pwede ba kaming makiupo dito? Wala naman seguro naka upo dito right? " biglang tanong ni Denis. Nagulat kami. Si Denis at mga friends niya nasa tabi ko. "A-ah, sure sure!" Tatayo na sana ako, pero biglang umupo agad yung isa nilang friend sa upuan na bakante sa tabi ni akero, . Umupo nalang ulit ako, then yung isa pa nilang friend na pandak, mukhang uupo na rin, pero sinipa siya ni Denis. "Ah, bakit?" tanong nung friend ni Denis , pero tinignan lang siya ng masama ni Denis. "Uhm, Osh, gusto mo? Masarap daw 'tong takoyaki dito," alok ni Denis sabay abot ng stick. Nahihiya ako pero tinanggap ko nalang. Bastos naman Kung tatangehan ko. Kita ko agad mata ng tropa ko-lahat nakatingin. "Osh, ito pa o," dagdag alok ni Denis. Pero dahil napapansin na kami ng ibang students, tumanggi na 'ko. "Akin nalang, ayaw mo eh!" mabilis na kinuha ni Eman. Napakunot-noo si Denis. "Okay, una na kami. See you sa room," sabay tayo nila. Tumango lang ako. "Iniwan nila 'yung food? Ang dami pa!" sabi ko. "Eh di chibog na!" sabay subo ni Eman. Denis' POV: "That freckin' freak, kapal ng mukha!" "Chill girl, wag mong ibuhos galit mo sa basurang 'yon." "Ewwww." "Bakit tayo umalis, Denis? Di pa tayo tapos kumain!" "Because of YOU! And that freckin' Eman! So epal talaga!" "Ako na naman?" "Tanong ka pa!" "Shut up, Sharmain!" "Hey Denis, Janelle, wait for me!" Osh's POV: After class... "Oyy pre! Tara sa coffee shop! May bagong bukas near the park!" "Hindi ako pwede ngayon. Sinabihan ako ni Mama na umuwi agad. Next time, bro," sabay tapik ko sa balikat niya at kaway paalis.