Pinagmasdan ko lang si Akio na lumayo kasama ang kaibigan niyang si Charm. Ang layo ng nilakbay ko upang maging malapit sa kaniya. Ni hindi ko ininda ang pagod. Hindi ko inisip ang kapahamakan na maaari kong danasin sa hinaharap dahil sa kapangahasan kong masundan lamang siya.
Naalala ko kung paano ako naging anyong tao. Hindi ko din inaasahan na maari ko pa lang gawin ang bagay na ito. Kung sana noon ko pa naisip ay sana noon pa kami naging magkakakilala na dalawa ni Akio. Hindi sana ako mag-isang nakikipag-usap sa kaniya sa buong maghapon. Kung sana ay naririnig niya ang bawat salitang aking binibigkas.
Naalala ko ang araw na nalaman kong umalis siya.
Kahit mahigpit ang aking pagbabantay ay nagawa pa din niyang kumawala sa aking paningin. Doon ko nalaman ang pait ng kalungkutan. Nagk
