Baran o gün Havin’den ayrıldığında, ona âşık olduğunu iyice anlamıştı. Yaptığının doğru olmadığının farkındaydı ama yine de kendisini onu sevmekten alıkoyamıyordu. Gitmeden iki gün önce Havin’i telefonla arayıp haber verdi.
Baran:
“Gitmeden buluşalım mı?” dedi.
Havin:
“Yarın babamın dükkânında olacağım,” dedi.
Baran:
“Saat iki gibi aynı pastaneye gelir misin?”
Havin:
“Tamam,” dedi.
Saat iki olunca pastaneye geldi. Baran’a, kendi dükkânlarından çok güzel bir deri cüzdan hediye olarak getirmişti.
Baran:
“Niye zahmet ediyorsun?”
Havin:
“Olur mu öyle şey? Ne zahmeti, güle güle kullan.”
Baran:
“Teşekkür ederim.”
Havin:
“Ne zaman gideceksin?”
Baran:
“İki gün sonra gideceğim.”
Havin:
“Yolun açık olsun. Sağlıcakla gidip gelirsin umarım.”
Baran:
“Sana künefe ısmarlayayım.”
H
