Baran, Midyat’a gelmişti. Okullar kapanmıştı ama gelişini Havin’e söylememişti. Telefonu eline aldı ve aradı:
— Neler yapıyorsun?
Havin neşeyle yanıtladı:
— Yarın babam yok, dükkâna gideceğim. Babamla abim İzmir’e gidecekler, işleri var. Yani yarın dükkân bende. Bana emanet, anlayacağın.
— İyi, Allah kolaylık versin.
— Teşekkür ederim. Sen anlıyor musun ayakkabı işlerinden? Koca dükkânı komple bana bırakmışlar. Zararına satış yapmayayım sakın!
— Eyvallah abiciğim, bu işler benden sorulur! Siz ne sandınız beyefendi? Siz gezip tozarken ben ayakkabı işleriyle uğraşıyordum!
Baran şaşkınlıkla güldü:
— Senden böyle bir konuşma beklemezdim. Her gün şaşırtıyorsun beni.
Havin:
— Niye şaşırıyorsun? Biz ayakkabının kitabını yazmışız!
— Hadi ya, nerede satılıyor bu kitap?
— Bütün kitapçıla
