The Prince's Lover (BL)

Chapter 27: Nik SPG

"Go on. Say good night to your father."

I looked at my mother with too much worry. I was worried na kapag sinunod ko ang gusto niya, mapapahiya lang ako sa makakakita ng mangyayaring pagpapahiya sa akin ng ama ko. My father never liked me going to him in public. He hates me talking to him whenever there are people around. He's embarrassed that he has a son like me.

"Mommy, he might shout at me again," natatakot kong saad. Dapat ay sanay na akong ipinapahiya ng ama ko sa harap ng maraming tao. Mula pa noong bata ako, halos ayaw na akong tignan ng ama ko sa tuwing lumalapit ako sa kanya. Halos ayaw akong kausapin sa tuwing kumakain kami nang magkakasabay. May mga sandali ring sinisigawan niya ako sa harap ng mga nakatira sa palasyo kasama namin. Kapag naman may mga bisita kami at nilalapitan o kinakausap ko siya, pilit pa ang mga sagot niya sa akin.

Habang lumalaki ako, madalas akong mainggit sa Kuya ko. Siya ang madalas na kasa-kasama ng ama namin. Siya ang madalas na isinasama sa mga pinupuntahan nito. Siya ang madalas na ipinagmamalaki sa mga nagiging bisita ng palasyo. Samantalang ako, tila display lang. Madalas hindi pinapansin. Napapansin lang dahil tila ako manikang buhay dahil namana ko ang mukha ko sa aking ina.

I was just a spare. Hanggang buhay ang kapatid ko, useless ako sa mga mata ng lahat maliban na lang siguro sa mga mata ng akong ina na natatanging nagmamahal sa akin. Ngunit kahit ganon, hindi ko hiniling na mawala ang kapatid ko para sa akin matuon ang pansin ng lahat. Kahit hindi ako malapit sa kanya dahil na rin sa aming ama, mahal ko pa rin ang kapatid kong si Prince Noah.

"Sige na, Nikolai. Malay mo sa pagbati mo sa kanya ngayon, maaalala niyang birthday mo bukas. Baka ipag-utos niyang maghanda tayo at opisyal ka na niyang ipakilala sa lahat bilang bunsong anak niya," umaasang saad ng aking ina ngunit malungkot lang akong ngumiti sa kanya.

Kung gusto talaga ng aking ama na makilala ako ng lahat, sana ay noon pa niya ginawa. Ngunit dala na rin ng munting pag-asa na binuhay ng aking ina sa aking dibdib, nagkaroon ako ng lakas ng loob.

"I'll wait until he goes to his office, Mommy," sa wakas ay pagpayag ko sa ipinag-uutos ng Mommy ko. At least, kung mapapahiya man ako sa gagawin kong pakikipag-usap sa kanya, kaming dalawa lang ang naroroon.

Hinihintay ko munang isang oras siyang naroon bago ako nagpunta. Pinayagan akong makapasok sa loob ng mga guwardiyang nagbabantay sa pintuan dala na rin siguro ng awa nila sa akin dahil alam naman nila ang sitwasyon ko sa loob ng palasyo.

"F-father," mahina at kabado kong tawag sa kanya. Mula sa binabasang mga papeles, nag-angat siya ng mukha at nagulat na makita ako sa harapan niya.

"What are you doing here?" malamig niyang tanong. Doon pa lang, gusto ko nang umalis. Ngunit nang maalala kong birthday ko pala kinabukasan, nilakasan ko ang loob ko.

"I just want to say good night, Father. And... and remind you that it's... it's my 13th birthday tomorrow," nahihiya ko pang sabi sabay yuko.

"Thirteen... You'll already be thirteen tomorrow," narinig kong sabi niya kaya nabuhayan ako ng loob.

"Yes, Father. I'll be a teen like Noah starting tomorrow," nae-excite kong sabi ngunit kinabahan ako sa uri ng tingin na ibinibigay niya sa akin. Nagalit ba siya na Noah lang ang tawag ko sa nakatatanda kong kapatid?

"Come here, Nikolai," seryoso niyang sabi. Kabado akong naglakad palapit sa mesa niya.

"Stand here." Itinuro niya ang harapan niya kaya lumipat ako ng puwesto. Kahit kabado ay namamangha akong napatitig sa kanya. Sa unang pagkakataon kasi sa buhay ko, ngayon ko lang siya nalapitan ng ganito kalapit. Nakatitig din siya sa akin na tila pinag-aaralan ang bawat anggulo ng mukha ko.

"They're right. You look like a doll, Nikolai," saad niya pagkaraan ng ilang sandali. Napatingin ako sa kamay niyang umangat at hinaplos ang isang pisngi ko.

"You're much prettier than your mother," dagdag pa niya na lalong nagpainit sa mukha ko.

"Tell me, Nikolai. Ngayong narating mo na ang edad mong labintatlo, may nararamdaman ka na bang kakaiba sa katawan mo?" pagtatanong niya. Napalunok ako. Iyon bang kakaiba sa katawan ko ang tinatanong niya? Sa pagkakaalam ko, alam nilang dalawa ni Mommy ang kakaiba sa katawan ko. Pati ang mga lolo at Lola ko ay alam iyon dahil minsan ay naririnig ko ring tinatanong nila si Mommy kung nakakaapekto ba ang kakaiba sa katawan ko sa akin.

"Nikolai," pagtawag niya sa atensiyon ko nang hindi ako agad nakasagot sa kanya. Napalunok ako. Siguro bilang pareho kaming lalaki, masasabi ko sa kanya ang isang bagay na hindi ko masabi-sabi kay Mommy dahil sa kahihiyan. Siguro mas maiintindihan niya ako since pareho kaming lalaki.

"Last... last night, before sleeping..."

"Hmm?"

"I... I felt something... something throb... down there... I didn't tell Mommy. I'm so embarrassed..." mahinang-mahina kong sabi sa kanya. Nakita ko ang pangingislap ng mga mata ng aking ama na nagdala ng excitement sa akin. Siguro nasisiyahan siya dahil sa unang pagkakataon ay isang sikreto na kahit sa aking ina ay hindi ko nasabi. Siguro ngayong nasabi ko na ang sikretong iyon ay mapapalapit na siya sa akin. Nakangiti na kasi siya sa akin sa unang pagkakataon.

"Which one was throbbing, Nikolai? Your boy or your girl?"

Muli akong napalunok. Sa pagkakataong iyon, hindi ko alam kung tama pa bang sabihin sa kanya ang bagay na iyon.

"Let me just have a look." Sa tagal siguro ng pagsagot ko ay nainip na siya kaya nagdesisyon na siyang tignan na lang. Ngunit mali iyon. Sinabi ng Mommy sa doktor ko lang dapat ipakita ang bagay na kakaiba sa katawan ko.

"But Father, Mommy said that no one should take a look at it aside from Doctor..."

"I am the King of this land, Nikolai. No one is exempted in following what I command. Not your mother, not your doctor, and not even you," maawtoridad niyang saad kaya naestatwa na lang ako sa kinatatayuan ko. Hindi alam kung mananatili pa ba ako roon o tatakbo na palabas sa opisina niya.

Ngunit bago pa ako makapagdesisyon, tumayo na siya sa swivel chair niya. Hinawakan ang kamay ko at hinila na niya ako papunta sa isang pinto. Nang buksan niya iyon ay isa pala iyong silid na may kama.

"Remove everything that your wearing and lay down on the bed," utos niya sa akin. Napatingin ako sa pajama na suot ko bago ako napatingin sa kama.

Nang hindi pa rin ako kumikilos, lumapit na siya sa akin at ihinarap ako sa kanya.

"Didn't your Mommy tell you that you should follow everything that I say? It seems that your Mommy is doing a very lousy job in teaching you the rules of the palace. Maybe it's time to make her go back to her home town." Nanlaki ang mga mata ko kaya hindi na ako nakatanggi nang siya na ang magkalas sa mga butones ng pantulog ko.

"Please, Father! Don't make Mommy go away!" naiiyak kong pakiusap sa kanya habang hinuhubad na niya sa katawan ko ang pantulog ko.

"Then do whatever I say, Nikolai." Tumango ako sa kanya. Hindi na rin ako nakatanggi pa nang ibaba niya ang pants ko. Ihinaharap niya ako sa kama at itinulak papunta roon. Wala akong nagawa kundi ang sumampa sa kama at mahiga roon. Nakapalakas ng t***k ng puso ko habang naghihintay sa susunod na ipag-uutos niya.

Nagpunta siya sa ibaba ko at hinawakan ang mga paa ko. He bent my legs and spread them wide. Pinahawak niya ang mga iyon sa akin.

Napaigtad ako nang itaas niya ang p*********i ko at tignan ang itinatago nito.

"Wow, Nikolai. I can't believe this is what it looks now," titig na titig sa bahagi kong iyon na saad niya.

"F--father..."

"And it throbs now, huh? Maybe it needs to be taken cared of every night."

"Aaa---ahhh!" sigaw ko habang nanlalaki ang mga mata ko nang bigla na lang niyang dilaan ang bahagi kong iyon. Dahil sa ginawa niya, nabuhay ang malakas na pagtibok na nararamdaman ko sa malalim na bahagi ko.

"F--father...s--stop!" nanginginig ang buong katawan na sigaw ko para patigilin siya dahil sa paulit-ulit na pagdaan ng dila niya sa bahagi kong iyon. Then his whole mouth dove there.

Yumugyog nang malakas ang mga binti ko habang sinisipsip ng bibig niya ang bahagi kong iyon. Malakas na akong umiiyak sa dami ng sensasyong nararamdaman ko sa mga sandaling iyon. Parang anumang sandali ay may sasabog sa akin.

Isang malakas na sipsip ang ginawa niya at ilang sandali pa ay hindi ko na mapigilan ang tila pagputok ng isang bagay sa loob ng katawan ko at ang pagdaloy ng mainit na likido palabas sa bahagi kong iyon. Umarko ang katawan ko nang nakapataas habang patuloy ang aking ama sa pagsipsip sa bahagi kong iyon.

Tila nawalan ng buong lakas na umiyak ako nang umiyak. Nabitawan ko na ang mga binti ko at tinakpan ang mukha ko ng mga palad ko. Hiyang-hiya ako. Nandidiri sa katawan ko habang patuloy ang ama ko sa ginagawa niya sa bahagi kong iyon.

Nang sa wakas at matapos siya, tumingin siya sa akin. Nang makitang umiiyak ako, agad siyang lumapit sa akin at inalis ang mga kamay kong nakatakip sa mukha ko.

"Stop crying! This is what you will get from being born that way! You were born to humiliate me to the world! Tingin mo papayag akong mangyari iyon?!" Siya pa ang galit sa ginawa niya sa akin na para bang kasalanan ko pa ang ginawa niyang kasalanan.

"I've told you and made you know that I don't want you near me! Pero ipinipilit mo pa rin ang sarili mo all the time and even telling me how your body throbs in need. Now, you've opened this opportunity, it's time you pay the price for being born that way so stop with your damned tears and get over it like a prince, Nikolai!"

Bakit parang kasalanan ko pa? Ang gusto ko lang naman ay mapalapit sa kanya bilang anak niya at ang madama na kahit papano ay mahal niya ako. Bakit parang kasalanan ko na ganito ang katawan ko? Kasalanan ko bang maipanganak sa mundo na ganito? Bakit siya pa ang naging ama ko? Bakit ako pa ang naging anak niya?

Ilang sandali na tanging ang pag-iyak ko lang ang maririnig sa buong silid.

"You won't say anything to your mother about what I did to you, do you understand, Nikolai?"

Hindi ko siya sinagot. Patuloy akong tahimik na lumuluha.

"This will be our biggest secret. If people will know especially your mother or your brother, I will send your mother away. Stop crying and sleep. Tomorrow night, we will do this again."

Gusto kong malakas na tumanggi ngunit iba ang lumabas sa bibig ko.

"I want... to sleep... in... in my room..." sumisigok kong sabi sa kanya. Ayoko nang tumabi sa kanya. Ayoko nang maulit pa ang ginawa niya sa akin. Kahit ang Makita siya ay ayoko na. Kung galit siya sa akin, mas galit ako sa kanya. Kinamumuhian ko siya.

Tahimik siyang umalis sa kama at saka kinuha ang pajama ko. Ibinato niya iyon sa kandungan ko.

"If you're a curse, then so be it. I'd rather enjoy that curse. I'll burn in hell just the same," saad niya nang bihis na bihis na ako. Sinubukan kong tumayo ngunit nanginig ang mga binti ko kaya napaupo ako ngunit sa kandungan niya ako napaupo. Naramdaman ko ang isang matigas at malapad na bagay na naupuan ko. Iginalaw niya ang likuran ko na tila ipinaparamdam pa niya sa akin kung gaano kahaba iyon.

"You were born not just a spare to your brother, but a curse and a gift to your father, Nikolai. So let's enjoy it together starting today, Nikolai."

Right there and then, alam ko na ang ibig niyang sabihin. Nag-ipon ako ng lakas at tumayo mula sa kandungan niya. Halos takbuhin ko ang palabas sa silid na iyon hanggang palabas sa opisina niya. Nadapa pa ako kaya agad akong inalalayan ng mga guwardiya ngunit isang sigaw ang narinig namin.

"Don't touch him!"

Napalingon kami sa aking ina na humahangos papunta sa akin. Siya ang sumaklolo sa akin. Nang makalapit nga siya ay agad akong yumakap sa kanya at humagulgol ng iyak kahit na hindi dapat ako magpakita ng anumang emosyon sa harap ng ibang tao.

Dinala ako ni Mommy sa kuwarto ko. Iyak pa rin ako nang iyak habang tanong siya nang tanong kung ano ang nangyari sa loob ng opisina ng hari.

"I want to leave! I want to leave!" Iyan lang ang paulit-ulit kong sinasabi sa kanya. Hindi ko nagawang sabihin sa kanya kung ano talaga ang ginawa ng hari sa akin.

Dahil hindi ako tumigil sa kaiiyak, gumawa ng paraan si Mommy para makaalis ako kinabukasan. Kinausap niya ang Daddy at Kuya ko habang pinapakalma ako ng ate ko. I dared tell my sister what happened but instead of getting angry with our father, she blamed me and made me promise not to tell our brother and mother about it just like what our father did.

Dahil gising ang lahat, my father didn't have the chance to talk to me. Nang ipakuha niya ako sa kuwarto ko, I even threatened everyone that I'll jump out of the window. Sa unang pagkakataon, at marahil dala na rin ng guilt niya sa ginawa niya sa akin, hinayaan niya na ang Kuya ko ang magdesisyon sa kapalaran ko.

At ng gabing iyon, sakay na ako ng eroplanong magdadala sa akin sa Russia without anyone aside from me realizing that it was also my 13th birthday. Iniyak ko ang lahat sa loob ng eroplano. Kaya nang dumating ako sa Russia, pinatigas ko na ang damdamin ko. My anger sparing no one not even my mom, my brother, and my sister. I'd rather live alone than live with cold blooded, heartless monsters who everyone calls my family.