3

1288 Words
"Congratulations, Miss Z, you passed." ani Jessa. "Ano'ng ibig mong sabihin?" "Kung hindi ka pa umalis sa kwarto, siya mismo ang papatay sa iyo dahil alam niyang hindi mo magagawa ang napagplanuhan. Pero nilabanan mo siya at tuluyang iniwan sa loob ng wala pa sa itinakdang oras." ngumiti siya sa akin. tiningnan ko ang malaking orasan sa aming gilid. 7:55 am. "Kung tumapat iyan ng alas otse at hindi ka pa nakakalabas, wala ka na ngayon, Miss Z." pagpapatuloy niya. "Hindi ko siya bibiguin. Pareho lamang kami ng layunin." "Huwag mong sabihin, Miss Z, ipakita mo sa kaniyang hindi mo siya bibiguin." "Tara na, ikaw ang sasama sa akin sa meeting kay Selena," "Alam ko na po, Miss Z, sinabi na sa akin ni Sir." "Then let's go." "Let's wait here for five minutes. We will be needing Sir Leventon for us to officially leave La Casia's Palmer Restaurant." And just like what she has said, we waited for him for about five minutes. after 5 minutes ay lumabas na ng kwarto si Leventon. "You can leave now." iyon agad ang sinabi ni Leventon at diretso lamang ang kaniyang lakad papunta ng office niya dito sa Restaurant. Naalala ko, sinabi niyang meron nga pala siyang meeting sa company ng ex-husband ko. Kaya siguro siya nagmamadali. "We can go now," ani Jessa. Teka, Iyon lang ba ang hinintay namin? Ang mga kataga ni Leventon? Kung ganon. Sadya palang ganoon na lamang siya makapangyarihan. "Let's go, Miss Z. Time's running." "Let's go, sabik na akong makita si Selena, mamukhaan niya kaya ako sa bago kong mukha? Natutuwa ako sa aking isipan," "Siguradong hindi ka niya makikilala. Bago na ang iyong hitsura, ibang iba sa dati noong huli kong kita." "Magbabayad si Selena sa kahayupang ginawa niya sa akin. Maghintay lamang siya. Magsaya na siya ngayon, dahil oras na mapasok natin ang buhay niya, hindi ako titigil hangga't hindi siya nasisira ng tuluyan." Selena, humanda ka na sa una nating pagkikita. Sa ngayon wala pa akong gagawin pero maghintay ka lang. Darating din ang araw mo. Walang puwang sa mundo ang katulad mong demonyo. Sa impyerno ka nababagay kaya doon kita dadalhin. Ako mismo ang maghahatid sa iyo. "Ma'am, Are you okay? You look worried and tense." Jessa asks. It seems like she noticed me being so uneasy. Makikita ko lang naman ang babaeng sumira ng buhay ko. "I'm just scared that maybe I couldn't help myself later," I told her the truth. "Saan ka natatakot, Ma'am?" "Natatakot akong mapatay si Selena. Baka hindi ko mapigilan ang aking sarili dahil sa sobrang galit ko sa kaniya." natawa siya ng mahina dahil sa aking sinabi. "You can't do that, Ma'am, masisira ang plano ni Sir Leventon. Ang mabuti pa ay umarte na po kayo na parang bago lamang kayong magkakilala upang hindi siya makahalata," she advised. "We're here, are you sure about this? Pwede pa naman nating sabihin kay Sir Leventon na itigil muna kung hindi mo pa sila kayang harapin." "No. Ituloy natin ito, Walang maidudulot ang paglayo lagi. At isa pa, sinabi ko na sa iyong ayaw ko mabigo si Leventon. Pitong taon niya akong tinulungan upang makamit lamang ang gagawin natin ngayon." "Don't worry, Ma'am, I am here." "Is it bad if I am worried for real?" "No, you don't have to worry about anything, I can assure you that everything will be okay and will work well if you follow his words." I breathed. "Okay, let's go then?" she smiles and we get out of the car. We walked to the Restaurant and proceeded to the office, Selena's office. And I was right, she didn't even recognize me, even Jessa. "What's with that outfit? Do you have to wear a mask? Are you burned and hiding scars or something?" kita ko sa mukha ni Selena ang pangungutya nang makita niya ang aking kasuotan. "Is that your fashion, girl? I could tell that it's not a fashion. What are you?" she laughs about my fully covered outerwear. "You are very outdated. Are you the new owner of the biggest and known Restaurant's La Casia? I couldn't believe Leventon for trusting.. a woman like you? You looked... nothing." I am wearing this kind of clothes because of you! You burned me alive! "Hindi mo ba narinig ang mga sinabi ko? Wala ka man lang bang sasabihin tungkol sa mga bagay na iyon?" patuloy pa rin siya sa pangtatapak ng tao. She didn't change. Oh, wait I guess she was. She's more arrogant and rude. "Would you mind if you offer us a seat?" Sumama ang timpla ng kaniyang hitsura dahil sa aking sinabi. "M-magsalita ka nga ulit." utos niya na parang may narinig na multo, sa tingin ko'y para sa kaniya isa na lamang talaga akong multo. "Your voice, I think I heard that voice," she said, thinking about my voice and where she heard it from. "Baka nagkakamali ka na lamang," sabi ko sa kaniya. "I guess so, but you looked sucks right now. Ang sakit mo sa mata, anong klaseng kasuotan iyan?" she rolled her eyes to me. "Well, I am here for business, Mrs. Montefalco. I am not here to hear your opinions about my fashion." "I don't think that was a fashion," she said, sarcastically. "Yes, it was. How about you? Isn't it fashion?" "Are you insulting me?" she irritated asked. "Are you insulted, ma'am?" I asked, making her more irritated. I want to see her face that full of bitterness, and irritation. "For your information, my dress wasn't as expensive as yours. You looked trash while I was stunning." "Ma'am—" she didn't let me speak. "My dress worth a thousand dollars. Yung sa 'yo, mukhang sa palengke mo lamang nabili." "Ma'am, I never bought a dress to a market or sidewalk vendors but since you know that place, mukhang ikaw yata ang bumibili ng mga damit doon, Ma'am." "Don't call me Ma'am, we're business partners here." sabi niya na lang mukhang wala nang masabi pa sa pagbara ko sa kaniya. "What do you want me to call you then?" "Just Selena." "Okay, Selena. Sounds great. you have a nice name, it may sound like a satan but I guess you're far away like satan, am I right?" "Of course," she said, furiously. She doesn't like what she was hearing from me. I can see it on her face. She continued to speak. "Let me tell you this. I know that you are the new owner of the Restaurant but that doesn't mean that you could just insult me whenever you want. Wala bang sinabi sa iyo si Leventon tungkol sa akin?" "He said, a lot, of information about you. and when I said a lot, he does give me a lot of information." "Well then, you must know your limits," she smirked and continue to speak. "Watch your words, lady." "You must know your limits, too, Selena. If you don't, I can just go and leave." "W-what did you say? Hindi mo ba ako kilala? Ako lang naman ang asawa ni Zachary Montefalco, owner of Montefalco company. Kayang kaya kong pabagsakin ang Restaurant na pinagtatrabahuhan mo ngayon kay Leventon. Sadyang malaki lang ang utang na loob ko sa kaniya kaya hindi ko magawa pero huwag mo akong subukan dahil hindi por que hindi ko ginagawang patalsikin kayo sa kung anong meron kayo ngayon ay mananatili na lamang ganon. Huwag mo akong subukan, Ms..?" nangunot ang noo niya. Mukhang nakalimutan niya ang pangalan ko. Napangisi ako dahil doon. I think it’s time for me to introduce myself to her. "I guess you want to know my name... I am Zoey Perez from La Casia's Restaurant, I am here to discuss the contract."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD