Defne’den
Gözlerim odayı dolaşırken nefes almaya çalıştım ama aldığım nefes ciğerlerimin sıkışmasına neden olmuştu. Olabildiğince Ethan’a bakmamaya çalışıyordum. Nihayetinde başımı yana çevirdiğimde, yanı başımda oturan Ethan’ı gördüm. Yüzü, endişeyle doluydu. Saçları karışmış, gözlerinin altındaki morluklar derinleşmişti. Ama o gözler… o sıcak ve koruyucu bakışlar, içimdeki tüm korkuları anında yatıştırdı.
"Defne!" dedi, sesi titrek ama kararlıydı. Ellerimi usulca avuçlarının içine aldı. O sıcak dokunuş, kalbimde yankılanan bir güven hissi yarattı. “Sana hastalığını benden neden sakladığını sormayacağım. Sadece, iyi misin, ağrın var mı yok mu bilmek istiyorum. Lütfen artık bana bir şey söyle…”
Gözlerim dolmuştu ama dudaklarım hafif bir tebessümle kıvrıldı. “Ethan…” diye fısıldadım, ses
