Defne’den
Ethan’ın alnı alnıma yaslanmışken geriye çekilmesiyle yüzüne baktım. Gözleri hâlâ doluydu, ama şimdi içinde hastalığıma olan öfkesi değil, yalnızca bana olan aşk, şefkat ve korkusu vardı. Bu kadar sevildiğimi bilmek içimde derin bir burukluk yaratıyordu. Ethan’ın bana bu kadar bağlanması, benim onda kaybolmak istemem öleceğimi hatırlamamla içimde yeşeren umut çiçeklerini yok ediyordu. Ethan benim ona verebileceğimden fazlasını hak ediyordu. Ben Ethan’ı kendimden korumak için gitmek zorundaydım. Onu daha fazla incitmemeliydim.
Derin bir nefes alarak kendimi toparlamaya çalıştım. Dudaklarım hâlâ titriyordu. "Ethan," dedim, sesim çatlak ama sakinleşmeye çalışıyordu. “Lütfen... eve dönelim. Burada kalmak bana iyi gelmiyor. Kendi yatağımda dinlenmek istiyorum.”
Ethan’ın kaşları ça
