The Key

CHAPTER 20- THE SECRET TRAINING

          CHAPTER 20- THE SECRET TRAINING

I woke up when the ray of sunlight stricken my face.

Someone opens the window's curtain. I can’t recognize who’s inside of my room. I need to block the bright ray of sunlight for me to vividly identify the person staring at me right now. He just opened the curtain without asking my permission.

“What are you doing here?” I asked with confusion.

“I should be the one to ask that question,” he replied.

Hindi ko maintindihan ang tinutukoy ni Maestro na ngayon ay tila pinipigilan makawala ang kaniyang nakakawindang na ngiti. May mali ba? I have the rights to sleep in my room so---

“Wait! Why I am here?! Ass!” bigla akong natigilan ng mapagmasdan ang buong silid. “This is not my room!” napabalikwas kong tugon.

“Ipinaliwanag na ni Giero ang lahat kaya ‘wag ka ng kabahan na parang may ginawa kang mali, hindi ba Rumi?” pilit-tawa niyang tanong.

“Y-yes Maestro. I-it's not what you think--- I mean---” I sheepishly said.

"Shhhh, I don't need your explanation Rumi," he interrupted. “Okay, I'm here to tell you to prepare your things and we will start our enhancement training. I’ll see you in the arena,” he smilingly said and bid farewell before leaving this room.

Bigla kong ibinuga ang hangin na namuo dahil sa aking kaba. Napahiga ako sa malambot na higaan ni Giero habang naglalakad ang aking isip sa kawalan. Pinipilit ko alamin ang pangyayari kagabi kung bakit hindi ako sa aking silid natulog.

----

“Rumi, that’s enough!” awat sa akin ni Giero na mukhang nag-aalala.

“Aren’t you happy? We have our team to destroy this nonsense festival!” I said happily.

“Yes, I am! but this is too much!” he whispered.

I was drunk. Yes, we celebrated our first victory as a team. Nagkaroon nang inuman ang grupo kaya hindi ko rin napigilan ang aking sarili na masobrahan. Sa kabila ng aming pinanggalingan iisa pa rin ang aming layunin at iyon ay ipatigil ang festival.

I know it is too dangerous that’s why we need to plan better. Four out of 16 except of Giero agreed on my plan. I should be thankful for that.

“What’s our plan Rumi?” napalingon ako kay Azi na may hawak din na bote ng gin.

“I’ll tell you about my plan but for now let’s celebrate,” saad ko nakangiti.

“Let’s go Rumi!” singit naman ni Giero na kanina pa ako pinipilit bumalik sa aming silid. “Hindi natin pwedeng pagkatiwalaan sila agad-agad!” bulong pa nito.

"What?!" Sing asked curiously.

"None, I mean--- this is not the Rumi I knew before," he lied. "Drunkard---"

I know Sing heard it clearly and he can't lie to that intelligent guy.

Hindi na lang ako nagpaawat pa dala na rin ng napakabigat na aking ulo. I'm dizzy.

Hindi ko na alam ang sumunod na mga nangyari ng bigla na lang ako dinalaw ng antok at naramdaman ang pagbagsak ng aking katawan sa kaniyang mga bisig.

-----

“Ass,” napasinghal ko na lang sa nagawa ko.

Yes, Giero has a point. We don’t need to trust them in just a snap of our fingers However, I can sense that they are all sincere to me. Hindi ko na lamang iyon pinagkaabalahan sapagka’t masyado nang matagal ang aking pananatili dito sa loob ng kwarto.

“Where did he sleep?” I asked on myself reffering to Giero. “Maybe, in the couch?" I sighed.

Napagpasyahan ko nang bumalik sa aking kwarto at lumabad na ng kwarto niya. “Kanina ka pa hinihintay ni Maestro,” bungad niya sa akin habang nakaupo sa isang silya at nagbabasa ng libro.

“Thank you,” iyon ang unang kumawala sa aking bibig.

“For?”

“For allowing me to stay in your room,” at sabay akong nagtungo ng kusina upang magkalaman ang aking tiyan na kanina pa umiinda.

“What happened yesterday?” tanong ko ulit sa kaniya.

“You are drunk,” sagot nito habang nakapokus pa rin sa libro na binabasa niya.

“Why did I sleep in your room? How about you?”

“Pinipilit kitang pumasok sa kwarto mo kagabi ngunit tumanggi ka dahil ang sabi mo 'it’s not my room'" pilit tawa pa nito. “And, don’t worry about me, I sleep here outside,” he added.

“Huwag mo nang pigilan ang pagtawa mo masaydong obvious.”

Bigla na lang ako nagulat ng humalakhak nga ito. That is Giero when we are together. As if, people don’t have cheerfulness in themselves. Lahat naman siguro may tinatagong kwela ngunit may mga oras na ayaw natin itong ipakita sa iba. It is how Giero and I act towards other people.

“Anyway, I have to go. I need to go in the arena for enhancement,” paalam nito.

“Can you wait for me?” I insisted.

“No, magkaiba tayo ng schedule kaya hindi pwedeng magkasabay tayo,” tangi nito. “For sure, familiar ka na rin sa pasikot-sikot nitong palasyo. Anyway, aalis na ako and don’t forget to bring with you your pass,” pagpapaalala niya.

Maestro gave the pass yesterday. Ang sabi niya iyon daw ang dapat dalhin every time we went outside. Nag-almusal na kaagad ako sabay naligo at nagbihis ng aming uniporme sa training. The adjustment of RSK Festival gives us time to be prepared and conditioned. One week left for us before the real day will begin.

Hindi ko alam kung ano ang magaganap ngayong taon. Subalit, I need to stick on my core plan. Naghanda na rin ako at lumabas sa headquarter. Naglalakad ako sa pasilyo nitong palasyo. Sa ilang linggo rin naming pananatili rito ay hindi pa rin maalis sa akin ang pagkamangha sa lahat ng nakikita ko.

Nakakasalubong ko rin ang mga tagapag-silbi nitong palasyo. They smiled at me and I did the same. Nakarating na rin ako sa arena kung saan kami magte-traning. Pumasok na ako at nakita ko naman sa di-kalayuan si Maestro na nakaupo sa tila kumikinang na upuan sa itaas ng podium.

Ang itsura ng arena ay isang malawak na football field. It became different if we started to turn on the simulator which turns this into a forest, an ocean, or a city.

“Rumi, we will going to train on how to enhance your potential. This is not ordinary to you since napag-aralan na rin natin ito. However, hindi lang ang mga controlled machines ang makakalaban mo rito,” paliwanag ni Maestro.

“What do you mean?”

“You will be going to face me,” he frantically smiled.

Hindi ko inasahan ang sinabi ni Maestro. I never thought to fight with him even this is a mere training. Hindi ko alam kung gaano kalakas o kagaling si Maestro. I am just a beginner which until now confused of my potential--- I mean, weird existence of some potentials.

“I know Rumi there is something hinders you. Hindi mo alam ang tunay na potential na mayroon ka ngunit alam kong kakaiba ka. You are not just a healing user,” he said.

What does Maestro means I'm different? I am still the loser Rumi who is emotional, fragile, and defenseless. I am just a healing user who can’t even heal myself completely. I am weak.

“No, I am not special Maestro,” taliwas ko.

Hindi nagsalita si Maestro. Nabuo ng sandaling katahimikan ang buong paligid bago biglang tumunog ang langit.

Wait! Hindi ko namalayan na sa isang isla na muli kami ni Maestro. I saw him from afar while his hands comfortably placing inside of his pocket. Laking gulat ko nang bigla na lang ito nawala.

Sinubukan ko siyang habulin kahit napakaimposible. Naging sanay na ako sa ganitong istilo. I have to be focused and conditioned. My fake enemy is not easily to defeat. I have to think on how to trick him.

Naghanap kaagad ako nang pagtataguan. Mabuti na lamang at nakita ko ang isang malaking puno na tila nakausli na ang mga ugat nito. nagtago ako roon at pinakiramdaman ang paligid. Wala akong maramdaman na kakaiba ngunit huni lamang ng mga hayop na naninirahan dito sa gubat.

Namalayan ko na lamang na may pumatak na butil ng tubig sa aking harapan at nagbago ito at naging patalim. I looked up and I saw Maestro Khien continuously throws water blade at my direction.

Mabilis akong umilag at lumabas sa ugat ng puno. I never expected na ganoon kabilis si Maestro. He is very wise and tricky. And, alam ko na ang isa sa kaniya niyang gawin. He is a smoke user but he can turn water droplets into weapons.

An upgraded potential of him.

Gumawa ako ng bow and arrow gamit ang aking potential at agad na pinatama ito sa kaniyang direksyon. Naiwasan niya rin ito at nagpakawala ng itim na usok. Hindi ko siya nakita dahil sa itim na usok na pumalibot sa kaniya.

“Ouch,” singhal ko ng makita ang galos sa aking kaliwang balikat.

“Rumi, focused! You are not in your concentration,” saad nito na ngayon ay nakatayo na sa aking likuran habang hawak ang maliit na patalim. May bahid ito ng dugo mula sa aking braso.

Mabilis kumilos si Maestro Khien kaya hindi ko kaagad namalayan na nakalapit siya sa akin. Agad akong nag clone at sinugod siya ng mga kagaya ko. Nagpakawala ako ng spell sa paligd upang ma trap si Maestro. Ngunit, laking gulat ko ng wala na ito.

“Ahhh! Ass!” napamura ko sa sakit na nadama ko.

“Mabilis kang mamamatay Rumi kung ganyan ka kumilos,” bulong nito.

Nasa likuran ko na siya habang sinasakal niya ako gamit ang kaniyang kanang kamay.

“Ahhh!’ napasigaw ko ng sinadya niyang saksakin ako sa tagiliran. “Enough Maestro, di ko na kaya,” I complained.

“Bakit Rumi? I thought para kay Opal gagawin mo ang lahat? Sa ganito lang susuko ka na? Paano pa kaya ang totoong laban mo?" sunod-sunod na tanong ni Maestro sa akin.

Bigla akong natigilan sa mga sinabi niya bagkus magkaroon ako ng lakas. I cast spell from the ground and locked Maestro’s feet with the use of my potential. Siniko ko siya dahilan upang mabitawan niya ang kaniya kutsilyo.

Pinulot ko ito nang makawala ako sa kaniyang pagkakasakal. Hinarap ko siya at tila nabigla siya sa nagawa ko.

“I discovered that I can locked someone from where they stand or sit, sorry Maestro I haven’t informed you,” I said with confidence.

“Tsk, tsk, tsk, Rumi, ganyan pa lang ang nagagawa mo ngunit parang sa tingin mo nanalo ka na,” nakangising tugon nito.

“Yes, Maestro dahil talo ka na!" tugon ko sa tila walang takot na kaharap ko.

“’Wag kang maging kampante Rumi!” nakangising tugon niya. "You can't hide something from me. I knew you will use your another hidden potential."

"What do---"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng agad siyang nagpakawala ng itim na usok kung saan bumuo ito ng mga taong gawa sa itim na usok.

May pagkademonyo rin pala itong si Maestro Khien.

Sinubukan ko itong patamaan ng weaken spell ko ngunit ayaw silang tablan. Sinubukan kong ilagan sila hanggang sa nahawakan ng isa ang aking paa. Nakausli ang kalahating katawan niya sa lupa na pinipilit akong hilahin pababa.

I hit the human smoke with my potential but he won’t still release me.

“I’ll tell you Rumi,” napalingon ako kay Maestro na ngayon ay papalapit na sa aking direksyon. Nakawala siya sa locked spell ko.

“Ass,” napamura ko na lamang.

“Sorry Rumi but you need to be defeated.”

Mabilis na nagpakawala si Maestro ng mga butil ng tubig at nagiging mas mapanganib na ito dahil nagiging sharp blade ang lahat ng butil. Gumawa kaagad ako ng panangga upang harangin ang mga iyon.

Hindi pa rin ako nakakaalis sa pagkakahawak ng itim na usok sa aking paa kaya hindi ako makagalaw ng maayos. Samantala, nararamdaman ko na unti-unti na akong nanghihina at hindi ko na kayang matagalan ang pagharang sa mga panangga. This is what I need to enhance --- my potential to create a last long shield. Nakikita ko na rin ang mga basag na bahagi ng aking panangga.

“Kaya pa Rumi?” rinig kong tawa ni Maestro.

I am wondering if he wants me to die very early. I thought this is just part of our practice.

“I won’t let you win Maestro!” tugon ko.

Ilang minuto ko rin na pinigilan ang sunod-sunod na pag atake ng mga blade sa 'kin. Tila hindi pa rin napapagod si Maetsro samantalang ako ay nanghihina na ang buong katawan. I exerted too much energy to strengthen my shield.

Kinalaunan, bumigay din ang aking panangga at nabasag ito. Hindi ko namalayan ang mabilis na pagtama ng mga blade sa aking katawan. Hindi na ako nakailag pa. Unti-unti akong napaluhod sa lupa ng maramdaman ko ang hapdi ng mga tama ng matatalim na blades.

Nawala na rin ang usok na humihila sa akin kanina. Nakatayo sa aking harapan si Maestro habang nakapamulsa.

“You really need to enhance and control your potential Rumi. Madali kang matatalo sa ginagawa mo,” saad nito.

Biglang tumunog ang arena at naglaho ang isang gubat na kanina ay aakalain mong totoo.

“Go to the clinic Rumi and aid yourself. Don’t forget the dinner with the Headmaster later, see you,” huling tugon ni Maestro bago naglakad palayo.

Nanatili lamang akong nakaluhod habang patuloy sa pagpatak ng dugo sa aking mga sugat. Tila namamanhid ang buo kong katawan at hindi ko maikilos ito ng maayos. Namalayan ko na lamang ang pagbagsak ko sa lupa dala ng hindi maipaliwanag na dahilan.

Nakatingala ako sa langit ng arena habang patuloy na tinitiis ang mga sugat sa aking katawan. Hindi ko kayang tumayo o gumapang man lang. Nanatili ako sa aking posisyon habang unti-unti akong binabawian ng lakas. Nais nang magsarado ng aking mga mata at magpahinga sa pagod dulot ng training.

Napalingon ako sa aking gawing kanan ng marinig ko siya, “Rumi!” iyon ang una at huling salita na narinig ko bago ako tuluyang binawian ng malay.

*******************************