The Key

CHAPTER 6- THE POISONOUS POTENTIAL

VI – THE POISONOUS POTENTIAL

Day 3

We suddenly woke up after a massive explosion. It frightens Opal after hearing the loud noise. It created a deafening impact as it continuously blasting. The explosion is coming from the North side of the island. Opal and I hurriedly go down the tower. Opal is following behind my back. I know she was scared, upon gazing her.

As we’re heading into nowhere, we heard something scratching on the ground. I gaze at the trees and observe the surroundings, it’s bizarre. It was normal as we thought. The chirp of birds added apprehension to our sweating faces. I can sense the negative energy envelops in the forest. There is someone following us, I can sense it.

Humarap ako kay Opal. “Humawak ka lang sa akin kahit anong mangyari,” bilin ko.

Nagtataka namang napakapit si Opal sa damit ko. “Ba-bakit po―”

“Shhh!”

We walked slowly, as careful as we could whilst observing the environment. The chirps of birds are adding disturbance to my attention. It distracting my focus to easily recognize what’s the strange noise we’ve heard.

Jenevive― Game Over

It was flashed on the clear sky. Kaunti na lang kaming natitira. We just continue walking in the midst of uncertainties, until I saw a gold tie rounded in the trunk of the trees. It was tied in a shape of trapezoid.

“Ate Rumi, the exit!” Opal shouted excitedly.

“Bilisan na natin!” sabi ko, tuwang-tuwa.

We finally found the exit. We stride hurriedly in the exit zone with a perfectly curved smile drawn into our faces. As we approach the exit zone, we stopped in a sudden. A spotted five jaguars blocked our way six meters away from the exit. We stopped from running in a hurry. I could hear my heartbeat as I continue catching my breath.

“Grrr!” The jaguars screamed.

“Huwag kang gagalaw, Opal,” bilin ko.

“O-opo, ate.”

Hinawakan ko siya nang mahigpit. “Pagbilang ko ng tatlo, kailan nating tumakbo nang mabilis. Na-iintindihan mo ba?" pabulong kong sabi, marahan na humahakbang paatras.

Tumango lang si Opal.

“Isa.”

“Grrr!” The jaguars continue moving forward towards our direction. I can see on their eyes how hungry they were. They can swallow us in whole, no doubt.

“Dalawa."

“Hindi ba pwedeng gamitin na lang natin ang ating potential, ate, para patayin sila?”

“H-hindi puwede, Opal. Mas magiging aggressive sila,” mahinahon kong sagot.

“Maghanda ka na.”

“O-opo.”

“Tatlo! Takbo, Opal!” I shouted, running.

The jaguars started to move quickly. They run as fast as they could, chasing after us. I can’t feel my feet as we run hurriedly. We need to avoid being eaten by the jaguars.

“A-ate! Napapagod na ako!" rinig kong sabi ni Opal.

Huminto kami sa pagtakbo dahilan upang maabutan kami ng mga gutom na mga dyegyue. They surrounded us while gritting their teeth. Pinagitnaan na nila kami. The jaguars are ready to engulf us alive. In no time they would eat their meals.

“Uhlk!” Biglang nagwala ang isang jaguar. I loud scream enveloped the forest.

“Ang galing ko, noh?”

I saw a man standing in a tall tree, seemingly proud to what he did. I saw how Antoine shot the jaguar with the bow and arrow.

Ito ang naging dahilan para magwala rin ang mga kasamahan nito. Nagsimula ang mga hayop na dyegyue na lumapit sa kanilang kasama. Sa kasamaang palad ay nalason ng sibat ni Antoine ang natamaan niya kanina. Nakahandusay sa lupa ang wala ng buhay na kasamahan nila.

Antoine is an animal poison expert too. He is one of the great users of such potential. He is wise using the bow and arrow. He’s my clash-mate and I know what he can do. Mabangis din siya bilang kalaban.

Without noticing, one of the jaguars jumped in front of us as it continues to show us his angry and hungry face. Nagsimula itong umatake dahilan upang ilagan namin ito ni Opal. Agad na sinugod ng isang jaguar si Opal. Mabilis niya itong inilagan. Habang ang dalawang dyegyue ang nagtutulungan lapain si Antoine.

I used the knife to scare the jaguar attacking me, but I failed. Tumalon ito sa kinatatayuan ko kaya kaagad akong gumawa ng isang barrier. Nakita ko naman ang pagtilapon nito sa malakas na impact sa aking barrier. Halos masira niya rin ito. Hindi ko inakala na ganoon sila kalakas na mga hayop. Magiging mahirap na laban ulit ito para sa amin.

Paglingon ko sa aking kaliwa ay nakita ko si Opal na halos nahihirapan kalabanin ang isang dyegyue. Hindi na ako nag-atubiling magpakawala ng shield sa direksiyon ni Opal. I immediately used my weakening spell directly to the jaguars. It's effective to them. I saw how the jaguars loss their grip. Nanghina sila sa spell na ginawa ko.

Hindi ko na rin namalayan ang isang dyegyue na tumalon sa aking likod dahilan upang masubsob ako sa lupa. I can smell the dried leaves on the ground as it touches my face. Naramdaman ko na may mahapdi sa parte ng aking braso. I saw scratches on my arm where blood continues bleeding.

Agad kong pinunit ang ibabang bahagi ng aking damit upang talian ito para hindi na magpatuloy sa pagdurugo. I stand firmly as I compose myself to fight with the jaguar once more.

I use my potential to multiply as much as I can, just to deceive the jaguar I am fighting. Nakita ko ang kalituhan sa reaksiyon nito. Kailangan ko na tapusin ang laban namin.

Nakita ko ang paglinga-linga ng ulo nito. Nagsimula itong isa-isahin na lapain ang aking kapareho. Ngunit bigo pa rin siyang mahanap ang tunay na ako. Nagsimula na akong umatake sa kaniya kung saan ginamit ko ang aking weakening spell upang mas lalong pahinain ang kaniyang kalamnan. Nakita ko kung paano siya muntikang matumba sa lupa ngunit sinusubukan pa rin nitong balansehin ang kaniyang sarili.

“You failed to impress me, faggot!” I shouted.

Kinuha ko ang sibat na ginamit ni Antoine kanina. Nakatusok ito sa katawan ng patay na dyegyue. Mabilis ko itong tinusok sa likuran nito dahilan maramdaman ko ang dugo na tumalsik sa aking mukha. Napangiti ako nang matumba and dyegyue sa lupa. I saw how the jaguar suffers from the poison of Antoine’s potential.

"Sorry," I whispered, seeing its tears flowing like a river.

Bigla akong nakaramdam ng awa. Nadala ako ng aking emosyon. Nasasaktan akong makita itong nahihirapan kaya nilapitan ko ito. But the jaguar fooled me. Kinagat niya ako sa aking kanang kamay kaya napalayo ako sa kaniya. Kaagad kong inihampas sa kaniyang ulo ang bato na nakapa ko sa aking gilid.

It’s over. Hindi pala ako puwedeng maawa sa kanila. Tuluyan na ngang nawalan ng buhay ang kaninang galit na galit na dyegyue.

Ngunit nararamdaman ko ang unti-unting pagtamlay ng aking kanang kamay. Nakita ko ang isang dangkal ng nilapa nito. Ramdam ko na parang may kumakalat sa aking katawan. Kumakalat na nga ang lason mula sa kaniyang kagat. Nahawa ako sa lason na itinusok ko sa kaniya.

I tried to hold my wrist to stop the poisonous venom spreading into my entire body. However, it continuous escalating into my entire system, until it reached into my arms. My skin turned into black. I scream while enduring the pain when I felt something was burning inside of my hand.

“Ate!” Dinig kong sigaw ni Opal.

Nakita ko na lang siya na nakaluhod sa aking tabi. Nakahandusay na pala ako sa lupa habang iniinda ang lason na patuloy ang pagkalat sa aking katawan.

“It’s the poison from Antoine’s potential. The saliva from a highly venomous snake ‘Heminbungarus Calligaster’ that can kill a living in just 30 minutes… if not cured,” she said, weeping her tears.

She picked some dried leaves and crushed it into small pieces. She used her potential to do a healing potion that can stop the poison spreading in my body. Opal started to rub it into the infected area where the poison enters. May sinasabi siyang hindi ko na masyadong marinig.

I smiled. I am happy to seeing her improving. She can now use her potential well.

“Ahh!” I screamed again.

She failed to stop the poison keeps on spreading. I can literally sense the feeling of being burned. My heart beats slowly pumping that causes me to breath difficulty. I am now seeing my death.

Sobrang tagal ko ring ininda ang sakit ng lason. I am frozen. I can't even move my fingers. Nanghihina na ako. Mukhang nabubulok na ang aking katawan.

"What kind of poison is this?" Opal said crying, tears won't stop to cascade in her eyes.

“Anong nangyari, Opal?” I heard, it was from Antoine’s voice.

Malabo ko na silang nakikita. Pero matinis pa rin ang aking pandinig. Napapikit na ako habang hinihintay ang aking kamatayan.

“Kumakalat ang lason na ginawa mo kanina,” paliwanag ni Opal. "Anong klase lason ba ang ginawa mong ‘to? Bakit hindi ko kayang kontrolin?" natatarantang tanong ni Opal habang walang hinto sa pag-iyak.

“B-bakit? Hindi naman siya natamaan kanina, ha? ‘Di ba’t sa dyegyue ko lang naman ‘yon pinatama?”

“Nakagat ng dyegyue si ate Rumi kaya nasalin din ang lason sa kaniya! Teka lang! Mamaya ka na magtanong. Hanapan mo ng lunas ang lason na ginawa mo! Mamamatay si ate Rumi kapag hindi makontrol ang pagkalat ng lason sa kaniyang buong katawan!"

“P-pasensiya na. S-sige. Ako ng bahala sa kaniya. Sa tabi ka na muna,” sagot ni Antoine.

Hindi ko napigilang mapangiti. Natutuwa ako sa aking narinig. Mukhang mamamatay ako ng masaya nito dahil sa kanilang dalawa.

Naramdaman ko ang pag-atras ni Opal sa tabi ko. Pinalitan naman ni Antoine ang kaniyang pwesto. Pinilit kong imulat ang aking mga mata. Malabo pa rin ang aking nakikita. But I saw how Antoine’s hands lit producing a color of purple. He’s using his potential to me. Mayamaya ay nararamdaman ko na lang bigla ang pagluwag ng aking hininga. Nakakaaninag na ako ng malinaw. Nakita ko kung paano hinigop ng potential ni Antoine ang itim na kulay na kumakalat sa aking katawan kanina.

“Ate!” Kaagad akong binungad ng yakap ni Opal. “Mabuti na lang gumaling ka, ate. Hindi ko po kayang mawala ka," mangiyak-ngiyak niyang sabi.

“Thanks to Antoine,” sagot ko. Napadako ang tingin ko kay Antoine. Binungad naman niya ako ng magiliw na ngiti. "Thank you," pagpapasalamat ko.

“Thank you, Antoine!” sambit ni Opal. Agad naman niya akong binitawan at niyakap din si Antoine na bigla na lang di gumalaw sa kinatatayuan.

Ngumiti ulit si Antoine, ramdam ang kuryente sa kaniyang katawan. “I-It’s my pleasure to serve my princess,” sagot niya kay Opal.

“Loko ka talaga!” tugon ni Opal, napalitan ng ngiti ang mga labi.

Iba talaga ang epekto ng pagmamahal. Kabataan nga naman talaga; dahil sa simpleng salita lang ng tao kinikilig kaagad.

Their feelings are really mutual. I don’t have an idea that Antoine’s courting Opal secretly. But I am happy to see them enjoying each other's company. At least I can see Opal is now smiling despite the situation we are facing. I can’t believe that Antoine helped me knowing we are still in the game.

“Kapag sinu-swerte ka nga naman!” Sabay kaming tatlo na napalingon sa nagsalita.

Binungad kami ng mala-demonyong aura ni Judesa. Hindi na kami nagulat na makita siya. Nasa iisang lugar lang naman kami at lima na lang na natitira. Anytime, we will face our end.

“Three out of one? Mas madali yata para sa akin na patayin kayo sa loob ng isang minuto. How exciting, isn’t it?” pagyayabang niya.

“As if makakaya mo talaga kami,” buwelta ni Opal.

“Yes. I can do it like this!“ Kaagad nagpakawala si Hundana ng isang malaking acid ball. Inihagis niya ito papunta sa pwesto namin.

Mabuti na lang at mabilis kaming nakailag doon. Agad siyang sinugod ni Antoine. Nakaiwas si Judesa at tinamaan ng acid balls si Antoine. Kaya tumilapon ito at nabangga sa isang malaking puno.

Nagpakawala ng potential si Opal sa lupa patungo sa direksiyon nito, ngunit napigilan ito ng potential ni Judesa. Naging dahilan ito upang mapaatras si Opal at magdulot ng konting gasgas sa kaniyang kamay.

Humalakhak si Judesa. “Hindi na ako magtataka kung bakit sobrang hina ng mga kalaban ko!”

“Hindi rin ako magtataka kung mamamatay ka rito!” matapang kong sabi. Tumayo ako mula sa lupa.

“A-ate, mahina ka pa,” babala ni Opal.

Nakita ko ang pag-inda ni Opal sa nangyaring pagsangga ni Judesa. Habang si Antoine ay wala pa ring malay sa malakas na impak niya kanina. I started to use my duplicity skill. I surrounded Judesa, and then cast my spell. Yet she was able to break it.

I moved quickly towards her direction. I am trying to hit her one by one using my weakening potential with my doppelgangers. She fought back hitting my replicates. I then cast again my weakening potential on the air. Luckily, I succeeded.

Napaluhod siya sa lupa habang hawak ang kaniyang dibdib. I started to create an invisible assegai and throw it into her direction. She tried to stop it but she’s too weak to defend herself. The assegai hit her chest and blood started to escape.

I saw her lying on the ground, but her face full of anger didn't change. She wants to fight but she is too weak now. I hold the assegai and push it thoroughly until the sharp-pointed blade of the assegai penetrates her body.

“Akala ko malakas ka,” sabi ko, nakatingin sa kaniya.

“J-jackass!”

` “Always, Judesa,” I replied. “Sorry but no sorry. You deserve to die.” I stabbed her again. Mas lalo kong ibinaon ang matalim na sibat.

“Ahh!” she screamed.

Napangiti na lang akong makita si Judesa. Hindi siya dapat ang manalo sa amin. Tuluyan na nga siyang nawalan ng buhay. The game is over for her.

Judesa ― Game Over

"Congratulations, our final four!” biglang anunisyo sa kawalan.

“Apat na lang kami ang natira? Paano ‘to?” napatanong ko sa sarili.

- END OF CHAPTER 6 -