SİDRA
Araç hızla sokaktan uzaklaşırken korku ve panikle kurşunların hedefi olan kardeşime koştum. Yanına vardığımda kanlar içinde yerde yatıyordu. Aklımı kaçırmak üzerindeydim. Kabus olmalıydı bu gerçek olamazdı. Olmamalıydı. Çaresizce “Biri ambulans çağırsın!” diye bağırdım “Allah rızası için yardım edin ne olur!”
Ağlayarak Jiyan’ın yanına çöküp titreyen ellerimle başını dizlerimin üzerine çektim. Gözleri kapanıp kapanıp tekrar açılıyordu. Rengi kül grisine dönmüştü. Hıçkırıklarımın arasından güçlükle konuştum “Ablacığım… Dayan… Seni hastaneye götüreceğim, ambulans birazdan burada olur” dedim ama Jiyan konuşmuyordu. Sadece gözlerimin içine bakıyordu. Ela rengi olan gözleri yeşilin en koyu rengini almıştı, cam gibi parlıyordu. Gözleriyle adeta veda eder gibiydi. Bu bakışı kabullenmek
