I'm Your Best Friend! You Are Only Mine [Devils series 1]

Chapter 16

Aviana Kye

Nagmamadaling lumabas ako ng company namin ng ipagtawag ako ni daddy, na magtungo sa opisina niya. Kinabahan ako bigla kung bakit pati ako pinapatawag niya. E, samantalang nandoon din ang binata sa loob ng office ng ama ko. Pero hindi ako nagtungo doon. Nag dahilan nalang ako na biglang sumama ang pakiramdam ko kaya para makaiwas na muling magkrus ang landas namin ni Deacon. 'Yun nalang ang sinabi kung dahilan kay aling Luseta para sabihin niya kay daddy.

Hindi ko na hintay pang bumalik ang secretarya ko. Nilisan ko na ka-agad ang opisina ko. Kahit may naiwan pa akong trabaho na nasa table ko. Ipapakuha ko nalang ang 'yun mamaya kay kuya Oskar. At sa bahay ko nalang tatapusin pag-uwi ko.

At napaisip ako bigla. Baka sinabi na ni Deacon ang nanyari kahapon sa ama ko. Kaya pati ako pinapatawag niya. Kaya ba niya pinuntahan si daddy para sabihin 'yun. Nanlamig ang mga kamay ko na parang yelo. Ang lakas ng kalabog ng puso ko. Pero napaka imposible na sabihin ng binata 'yun sa daddy ko. Alam niya kung paanong magalit si daddy kaya malabong manyari ipapahamak niya ang kanyang sarili. Praning na yata ako? o masyado lang akong sobrang mag-isip. Kaya kung ano-ano nalang ang tumakbo sa kokote ko.

Nang makauwi na ako sa bahay namin na abutan ko si mommy nag didilig ng mga halaman niya sa garden.

"Oh! ang aga mo yata umuwi, Avi? Tapos naba trabaho mo hija?" Pahinto ako sa paglalakad papasok sa loob ng bahay namin ng mapansin ako ng akin ina.

"Dito ko nalang tatapusin ang trabaho ko mom, hindi kasi maganda ang pakiramdam ko. Kaya umuwi na ako ngayon kaaga." Sinulyapan ko kunwari si mommy kung maniniwala ba siya sa sinabi ko. Pero Nanlaki ang mga mata ko ng bitawan niya ang regadera, lumapit siya sa akin. Halatang-hata sa magandang mukha ni mommy ang pag-aala sa akin. Katulad noon nung maliit pa ako.

"Siguro na sosubrahan kana sa kakatrabaho. Kaya hindi na kinaya ng katawan mo ang pagod, anak!" Humaba ang nguso ko sa sobrang overacting ni mommy.

"I'm okay, kunting pahinga lang ito mawawala na ito kaagad. Aakyat na po ako mom."

"Mabuti pa nga anak. Mamaya hahatiran kita ng makakain mo sa taas at gamot mo ah."

"Okay mom, salamat po." Iniwan ko na si mommy sa garden niya at pumanik na ako sa akin kwarto at nahiga habang nakatitig sa taas ng kisame. Naisip kulang simula ng dumating si Deacon, parang naging magulo ang tahimik kung buhay sumula ng bumalik siya sa pilipinas. Parang ang daming hindi magagandang nanyari sa nagkalipas na mga nagdaan araw.

Bumalik lang ba siya para guluhin ako. Baka naman may mas malalim pa siyang dahilan kung bakit nandito siya sa pinas. At tsaka bakit hindi ko nakita ang asawa niya noong nagpunta ako sa bahay nila hindi ba talaga kasama ng binata ang asawa niya.

Lutang-lutang na naman ang akin isipan sa kakaisip sa nanyari ngayon araw. Makakapag pahinga ba ako kung ang dami ko na naman iniisip. Minsan ang hirap din controlin ang takbo ng utak. Kahit ayaw muna mag isip. Sige parin, isip ng isip. Bakit ba ganito ang utak ng tao.

"Aviana, anak... Nandito na pagkain mo... At gamot mo... Pwede bang paki bukas ang pinto..." Na patayo ako ng marinig ko ang boses ni mommy sa labas ng kwarto ko.

Binuksan ko kaagad ang pinto ng makita ko ang mga bitbit na tray ni mommy na puro pagkain ko.

"Bakit ang dami naman nito, mommy?" Tanong ko kay mommy at kinuha ko sa mga kamay niya ang mga dala niyang pagkain. At nilipag ko ito sa may mesang maliit sa tabing bintana.

"Mas maganda kumain ka ng marami, anak. Tignan mo 'yan katawan mo? Nangangayat kana sa kakatrabaho, mo..." Napatingin ako sa katawan ko at pinasadahan kung tignan ang akin sarili.

Tama nga si mommy medyo pumayat ako. Madalas nalilipasan na ako ng gutom kapag tuwing umaga. Kapag nandito si Deacon para sunduin ako at ihatid sa office ko. Pero kung gaano ko siya kadalas pagtaguaan. Ganun din kadalas magpunta ang binata sa bahay namin. kaya para hindi makrus ang landas namin. Sa likod ng bahay namin ako dumaduan. Kaya sa tuwing pumapasok ako sa office ko. Walang laman ang tiyan kundi coffee lang, na pinapatimpla ko kay aling Luseta kapag dumarating na ako doon.

Baka 'yun ang dahilan ng pagpayat ko. Di bali na nga lang. Babawi ako sa pagkain ngayon. Langhap ko ang mabango pagkain na dala ni mommy. kumalam kaagad ang sikmura ko sa masarap na amoy ng pagkain na dala niya.

"Kumain kana at magpahinga. Huwag mo muna isipan ang naiwan mong trabaho sa opisina mo. Ang secretary muna ang bahala doon anak, maliwanag ba?"

"Yes, Mom. Salamat po ulit." At naglakad si mommy patungo sa pinto upang lumabas. Pero huminto rin ito kaagad na parang may nakalimutan sabihin sa akin.

"Bakit mom? May sasabihin paba kayo?" Ng akmamg uupo na ako para kumain na sana.

"Oo, tumawag pala ang daddy mo kanina. Bago ako umaakyat dito sa kwarto mo." Napatayo ako ng diretso sa sinabi ni mommy. Bigla ako nakaramdam ng panlalamig ng katawan ko at kumalabog ng malakas ang puso ko. Parang may something na sasabihin si mommy. Hindi ko maintidihan ang nararamdaman ko ngayon. Parang akong natatae kinabahan at ninenerbisyo. Ang hirap ipaliwanag basta ganun ang feeling ko ngayon.

"A-a-ano po ba sinabi ni daddy, sa i-inyo mommy? tungkol saan naman 'yun?" Napa kumunot noo ng ina ko ng mapansin niya pag-utal-utal kung pagsasalita.

"Are you okay anak. Bakit ganyan ka kung magsalita. Parang kang nagulat sa sinabi ko sayo.. Iniwas ko ang tingin ko sa ina ko at pilit kung pinakalma ang sarili ko at huminga ako ng malalim.

"I'm okay, mommy. ." I said at muli ko binalik tingin ko kay mommy.

"Kaya tumawag ang daddy mo. Gusto niya mag dinner tayong lahat sa labas bukas. kasama ang family Alvarez. Total hindi na natin nagagawa 'yun simula ng umalis ang best friend mo, patungo sa america, diba? Mangadang idea 'yun anak? What do you think?"

Uh? Hindi ko inaasahan ganito ang sasabihin ni mommy sa akin. Mag di-dinner kasama ang mga Alvarez. Tumakas nga ako sa opisana ko para hindi kami magkita ni Deacon. Tapos ito pa ang sasabihin nila na may planong kumain sa labas. Nanadya ba talaga sila pagtagpuhin kaming ng binata.

Ako nga ito iwas ng iwas sa binata. Bakit pilit parin nila kami pinaglalapit.

"Mommy... Bakit kailangan kasama pa sila sa dinner? Hindi ba pwedeng tayong tatlo nalang nila daddy?" Reklamong kung sabi at naglakad ako patungo sa may sofa ko at umupo.

"Don't say that!" His mother scolded him.

"Baka nakakalimutan mo, kaibigan namin ng daddy mo ang familya Alvarez at kasosyo sa negosyo natin. Hindi kaba masaya? makakapag dinner tayo ulit na kasama sila?" Magiging masaya ba ako kung magkikita kami muli ni Deacon. Dahil sa kahayupan na ginawa niya sa akin. Sana ganun lang kadaling kalimutan ang nanyari sa amin. Ang kaso hanggang sa pangininip ko dalang-dala ko 'yun.

"Pero mommy... I'm busy. Marami akong ginagawa sa companies natin at alam niyo po 'yon. hindi ako makakasama inyo. Kayo nalang po ni daddy makipag dinner sa mga Alvarez." Request ko kay mommy. Alam ko hindi na gustuhan ni mommy ang sinagot ko sa kanya.

"Anak naman! Ano kaba naman?! Anong nalang iisipin ng nila kung hindi kasasama ah?! Minsan lang ito manyari ulit hindi. Kapa sasama. I will call your daddy later. Sigurado ako hindi siya papayag, na hindi ka kasama sa dinner natin." Tumaas ang boses ni mommy na may pagtatampo nito. Pero may pagpapabanta din rin sa tono ng pananalita ni mommy sa dulo.

Sumakit ang akin ulo pati yata ang batok ko sumakit din. Napabuntong hininga lang ako. Gaano ba ka importante ang dinner na 'yun bakit pilit nila ako sinasama. Inis kung tanong sa akin sarili.

"Mommy. Tomorrow we have a date with my boyfriend kaya hindi po ako makakasama sa inyo bukas. Nangako na po ako sa kanya." Maikling kung sabi kay mommy. Naka ilan text at tawag sa akin si Paul. Kaya nag desisyon ako kanina habang pauwi ako sa bahay namin. Na makipag date bukas. Ang tagal ko na hindi nakikita ang boyfriend ko. Mahigit isang buwan na kaming hindi nagkikitang dalawa.

Kaya tomorrow is my rest day, 'yon ang naisipan kung araw. Para makabawi man lang ako kay Paul.

"Please, naman anak! sumama kana! Hindi kaba masaya na bumalik na ang best friend mo? Pansin ko rin iniiwasan mo siya. Sa tuwing pupunta siya sa bahay natin. Dahil ba kay Paul ah?" Nag-mamakaawang sabi ni mommy, kalaunan pero may galit na sa tono sa bandang huli. Napahilot ako sa akin sentido at napangiwi ako sa sinabi ng akin ina. Pansin din pala ni mommy ang pagiwas ko kay Deacon. Pero hindi si Paul ang dahilan kung bakit ako umiiwas sa kanya. Alam ko naman na ayaw ng mga magulang ko kay Paul, sa tuwing yayahin ko mag dinner sa labas ang magulang ko with Paul. His parents always had a reason so until now my boyfriend has not met my parents personally.

"Mom. alam ko ayaw niyo kay Paul. Plaese naman, respetuhin naman niyo siya bilang boyfriend ko. Tsaka po nangako na ako kay Paul na lalabas kami bukas. Nagtatampo na nga po 'yun sa akin, kasi wala nang ako time para sa kanya. Sana naman po maintindihan naman niyo 'yun.." I'm begging mommy.

"Tss... So, mas uuhan mo pa yan boyfriend mo? Kesa sa family dinner natin. Kasama ang mga kaibigan namin ng daddy mo, ganun?! Kung d'yan ka masaya? bahala ka! I hope you are happy with your date. . ." Galit na sabi ni mommy sa akin. kasabay nun, iniwan na lang akong mag-isa. Nalungkot ang mukha ko. dahil sa pinakitang ugali ng mommy ko. Nagiging isip bata na naman ito kapag hindi nasusunod ang gusto.

Mukhang nagtampo pa at nainis pa sa akin. pinikit ko muna ang mga mata ko saglit at nag-isip. Wala na nga akong time para boyfriend ko, tapos ganito pa. Ako tuloy ang naiipit sa ganitong sitwasyon namin. Kung sakaling sasama ako sa dinner kila mommy. Paano naman si Paul. naka oo, na ako sa kanya. Tapos end the end hindi na naman matutuloy ang date na sinet niya para bukas ng gabi.

Hay! ang sakit ng ulo ko sa sobrang inis. Ginulo ko ng bahagya ang akin buhok na parang sinasabunutan ko. At nagpadyak padyak ang mga paa ko sa sahig. Dahil sa sobrang iritasyon. Nawalan na ako ng ganang kumain pa.