Prologue
PROLOGUE
****
Padabog kung hinagis ang mga gamit ko sa loob ng akin kwarto! "I hate you! i hate you so much, Deacon!" I screamed at how angry I was at him! All I can see are pictures of us hanging inside my room. I broke it when I got home. Because of the pain he caused from my heart.
"Damn... Damn you, Deacon!" I couldn't stop the tears from my falling in my eyes and I bit my low lips. Dahil na sasaktan ang puso ko sa sakit... Napahagulgol nalang ako sa pag-iyak at napaupo sa may gilid ng akin kama at dahan-dahan kung, idinukhong ang akin ulo, sa nakatiklop kung mga tuhod at duon ko ibinuhos ang natitirang lakas ko sa pag-iyak, na hindi kuna, kayang pang pigilan pa kanina pa. . . Nasa ganun setwasyon ako, ng mahagip ng mga mata ko, ang isang lumang litrato namin ni Deacon, na malapit sa kinaruruonan ko. Kinuha ko ito at tinitigan ng maigi katulad ng madalas kung ginagawa kapag nag-iisa ako, o na mimiss ko siya...
Larawan na makikita sa mga mata namin ni Deacon, ang punong-puno ng kasayahan. Na bagas sa amin mga labi at mukha. Isa ito sa mga importanteng litrato namin ni Deacon. Na itinabi ko, at iningatan ko. Noong nag-graduate ako ng college. Isa siya sa dumalo noon... Kaya naman napaka-saya ng araw ko noon. Kaya naman, 'yung time na 'yon. Ay walang patid ang mga ngiti ko sa mga labi ko na kahit sino man ang tao ay. Walang makakasira sa mga ngiti ko sa labi ko. Sa bawat flash ng camera sa amin dalawa ni Deacon. Yun na rin ang hindi ko makakalimutan ala-alang kasama siya. Ala-alang na muling nagpaluha sa akin mga mata. Dati si Deacon, ang dahilan kung bakit ako palaging masaya... Pero ngayon?! Siya din ang dahilan kung bakit ako nasasaktan at nagdurusa...
"Nang dahil rin sayo! muntik na akong makasagana ng tao sa kalye....! Alam mo ba iyon, ah?!" Sigaw at duro ko sa hawak kung litrato namin dalawa. Habang nanginginig ang mga kamay ko sa matinding sakit at galit ko sa kanya...
"Bakit sa dinami-ranami ng lalaki sa mundo?! Bakit ikaw pa ang minahal ko ng ganito?! Anong meroon, sayo?!... Na wala sa iba?! na hindi makita ng puso ko, Deacon...? Malumanay kung tanong. Pero nanduon ang galit ko sa hawak kung picture namin habang lumuluha ang kabilang mga mata ko.
Huminga ako ng malalim at muling pinagmasdan ang mukha ng binata sa picture na hawak ko. Nakangiti sa akin.
"Masama ba akong babae?! Wala ba sa akin ang katangian na hinahanap mo sa ibang, babae? Kaya hindi mo ako kayang mahalin? Katulad ng pagmamahal ko sayo?! Bakit kailangan humantong sa ganito na masasaktan mo ako?! Bakit sa akin pa 'to, nanyari? Why me?! Tanong ko. Na hindi ko alam kung may kasagutan paba? Hindi ba, sapat. . . . Na parati akong nasa tabi mo! kapag kailangan mo ako... Deacon?! Ang sakit-sakit dito! sa puso!" Turo ko sa dibdib ko. Na anino moy nakikita ng binata ang pinagdaraan ko ngayon.
'Yung minahal kita ng mahabang panahon Deacon. Simula ng mga bata pa tayo. Tapos magigising nalang ako isang umaga. Ikakasal kana?! Wala man lang ako kaalam-alam. Kung hindi pa sinabi ni mommy sa akin. Sa nalaman niya. Hindi kupa malalaman. Nag mukha akong tanga. . . Deacon! Best friend mo ako! Pero ang puso ko, sinasaksak mo ng paulit-ulit ng matalim na kutsilyo. Sobrang sakit nang nararamdaman ko ngayon! " f**k. f**k you, Deacon!" Saad ko sa kanya sa hawak kung picture namin. Nag-halo na, ang sipon at luha ko sa akin mukha. Pero wala akong pakialam. Kung ano man ang maging itsura ko ngayon. Gusto kong ilabas ang sama ng loob ko dito sa puso ko! Sakit na mahirap makahinga sa nararamdaman ko ngayon....
Siguro kung ibang babae lang ako? Gagawin ko ang lahat. . . Mapunta kalang sa akin. . . Kasi mas marami tayong pinagsamahan, simula ng mga bata pa tayo. Until nag-grow up tayo, Deacon. But I'm not a desperate best friend. Para kunin ang kaligayahan mo, na nakita muna sa pakakasalan mong babae. Kung sino man siya? She a lucky girl in the world At ayaw kung tumulad sa iba. Na hahantong sa ganun bagay. Para lang makuha ang pinakamamahal nilang lalaki, para lang sa pansarili nilang kaligayahan.
May natitira pa naman dignidad para sa akin sarili at hindi ko hahayaan lamunin ako ng kasakiman dulo't ng nasasaktan ang damdamin ko ngayon. But, YES, I'm my broke my heart because my best friend. Kung saan siya magiging masaya? Magpapalaya nalang ako kahit na durog ang puso ko. Pero pangako ko sa akin sarili sa oras na magkrus ulit ang amin landas. Ibang Aviana Kye, na ang makakaharap niya. Na, matapang na haharap sa kanya, na kayang pigilan ang nararamdaman na sakit, at pagmamahal. If kung may meroon pa nun? sa kabilang ng sakit natampo ko sa kanya.
I bit my low lips again. Kasaba'y muli ng pagkirot ng puso ko at hinayaan kung umagos ang mga luha ko sa akin mga pisngi. Sa ganitong paraan man lang, ay maibsan iyong sakit na nakatanim dito sa puso ko. Na mahirap itago na isang katulad kung nasasaktan ng labis. Nang dahil sa pagmamahal sa isang kaibigan, na kailaman hindi ko naramdaman minahal din niya ako. . .
