I'm Your Best Friend! You Are Only Mine [Devils series 1]

Chapter 1

Aviana Kye

Hingal na hingal akong napatigil sa paglalakad, nang mapansin kung paikot-ikot lang ako sa isang lugar, na hindi naman familyar sa akin? Pero dito ako dinadala ng mga paa ko. Ginala ko ang akin paningin sa paligid. May mga bahay na nag-gagandahan kahit saan akong tumingin. Pero kapansin-pasin naman na parang ako lang yata ang tao rito. May mga tao kaya sa magagandang bahay na nakikita ko ngayon? I asked in my mind.

Anong kayang lugar 'to? na saan kaya ako? Tanong ko sa sarili ko. 'Di naman nakakatakot dito? Pero ang weird lang kung paano ako napapad sa ganitong lugar. At habang nasa malalim akong pag-iisip, nang makarinig ako ng isang malungkot na tunog na nagmumula sa isang kanta.

"What's that sound? where did that come from?" Tanong ko muli sa'kin sarili. Hindi kuna mabilang kung nakailan na tanong na ako sa akin sarili at isipan. Sa daming ng katanungan, na hindi ko naman alam kung saan ko kukunin ang mga kasagutan na nais kung malaman ngayon din. But, sounds like it's just close to me. But my heart just chose to listen to the song began to sing, i closed my eyes and tasted every word mixed with grief.

I remember the days

When you're here with me

Those laughters and tears we shared for years, hmm Memories that we had

For so long it's me and you

Now you're gone away, you left me all alone

Ang lungkot ng kanta? Pero ang sarap pakinggan sa tenga. Para akong umindayog sa kalangitan. Sa totoo lang, ngayon lang ako nakarinig ng kantang puno ng kalungkutan. Ramdam ko iyong sakit na naramdaman ng composer, ng kantang, akin pinakikinggan. Pinikit ko muli ang akin mga mata at muling dinama ang susunod na pahina ng kantang aking pakikingan...

Go on, do what you want

But please, don't leave me

You'll break my heart

Hey, what should I do?

Baby, I'm missing you

Please, don't disappear

These are the words that you should hear.

Time and time again, I wish that you were here...

Hindi ko namalayan pumatak na palang ang ilan butil ng luha ko sa magkabilang pisngi ko. Masyadong akong dala sa kanta at sa mensaheng, gustong nito iparating.

Ganitong-ganito kasi 'yong sakit?! na naramdaman ko noong nalaman ko, na ikakasal na, 'yung taong mahal na mahal ko! Sa tao na iyon... Umikot ang mundo ko at nagsilbing liwanag ng buhay ko, kahit napaka-perferto ng buhay ko sa akin familya. At parang isang bula, bigla nalang s'yang naglaho na walang man lang paalam sa akin. Masakit man isipan pero pilit kung nagpakatatag para sa sarili ko, para maka-hahon ako sa aking pagdurusang na wala naman akong hiniling na iba, kundi ang mahalin din niya ako na higit pa sa nararamdaman ko para sa best friend kung si Deacon.

Isang malalim na buntong hininga ang akin pinakawalan, sa namumuong sa sakit na naman sa na-alala kung nakalipas na taon. Muli ako, napalinga sa paligid habang hinahanap ko, kung na saan ba nagmumulang ang tunog na iyon na may kasamang kanta, na unting-unti nang. . . Naglalaho sa pandinig ko, kaya napatakbo ulit ako at luminga sa mga kabahayan, baka duon lang nang gagaling ang naririnig kung kanta. Ngunit malaking paghihinang na hindi kuna narinig ang akin pinapakinggan na kanta. Kahit anong takbo ko wala na ito. Kahit gaano pa kasakit ang kahulugan ng kanta na 'yon. Sigurado naman ako na maraming ang nakikinig sa kantang akin napakinggan kanina lang. Lalo't na sa mga taong nasasaktan na katulad ko, until now.

At sa akin pagtakbo muli, na pahinto ako, nang bumungad sa akin mga mata, ang napaka gandang bahay. Simple lang pero napaka arogante ng pag-kagawa. Ibinaling ko ang akin tingin sa malaking gate, bukas ito. Para bang ina-anyayahan akong pumasok sa loob. Humakbang ako na hindi nag-dadalawang isip at dahan-dahan akong papasok sa loob. I stopped again at what i saw.

Isang harden na puno ng iba't-ibang halaman, nakaka-akit pagmasdan...

Para akong nasa isang paraiso, na namamahanga sa nakikita ng mga mata ko, napapaligiran nang iba't ibang kulay ng liwanag ang mga ilaw, na s'yang nakasabit sa malalaking puno, na nag-bibigay ng liwanag sa buong kapaligiran. Because it's nice to watch.

Ang simo'y ng hangin ay kay lamig na bagay na bagay sa lugar na ito at kay sarap damhin sa katawan ng klima ng panahon. Ang mga halimuyak ng bulaklak sumasabay rin sa hagos ng hangin. Kamangha-mangha ang akin nakikita. Hindi maalis ang mga ngiti ko sa labi ko. Siguro masarap manirahan sa ganitong lugar na tahimik na pamumuhay, kung saan hindi mo maririnig ang dagundong ng mga sasakyan at wala ring nakalat na mga tao sa kalsada, at higit sa lahat nakakalula ang magandang tanawin sa loob ng balkonahe ng bahay.

At sa hindi sinasad'yang bumaba ang tingin ko sa akin ina-apakan na mga bato, na sinadyang pinagawa ng may ari. Nagkalat kasi roon ang mga hinimay ng mga rosas, sa akin kinatatayuan ko ngayon. Sinundan ko ang direksyon ng mga bulaklak, nasa mga bato, kung saan ito patungo. I walked only a few steps, when I could no longer see any scattered flowers, I stopped.

I rolled my whole gaze all around and when I notice a man, standing on the edge of a big tree not far from me. Nakatalikod ito at nakapabulsa ang mga kamay sa suot nitong tuxedong damit na dark blue. Matangkad at malapad ang pangangatawan ng lalaking na nasisilayan ko ngayon.

Siguro, ito 'yung may ari ng bahay? Pero bakit nandun siya sa gilid ng puno? Ano kaya ginagawa niya dun? Tanong ko sa isipan ko.

Kusang lumakad ang akin mga paa patungo sa lalaki 'yun. Kaunting hakbang nalang malalapitan ko na ito. Pero nag-aalangan pa ako sa gagawin ko, kung paglalapitan ko ba ito? O 'wag nalang. Baka ano ang isipin may-ari ng bahay sa akin, na masamang akong tao, na nag-hihimasok sa kanyang teritoryo... Pero bahala na nga... Wala naman masama kung kilalanin ko siya at kakausapin 'di ba? Kunbise ko sa akin sariili. Lumunok muna ako na ilan beses, bago ako tuluyan lapitan ang may ari at ibuka ang aking bibig...

"Aviana, hija... Gising kana, ba?" Katok na mangulingan ko sa labas ng pinto ng kwarto ko. Manang naman! Ang ganda-ganda ng pangininip ko e. Inis kung sambit sa kanya, na ako lang nakakarinig. Tsaka ko pinakiramdaman ang katawan ko, na hapong-hapo sa mahabang paglalakbay. That was the first dream of my whole life.

"Aviana. . Hija?! Katok muli ni manang."

"Oo, po... Manang Lucy! Gising na po, ako?!" Pasigaw kung sagot sa kanya mula sa loob ng kwarto ko. Inunat-unat ko ang mga braso ko nangawit sa paghiga. Napahinto nalang ako sa akin ginagawa ng bumukas ang pinto ng silid ko at pumasok si manang Lucy, na alangan pa.

"Naistorbo kuba ang masarap mong tulog, hija?" Tanong niya ng lumapit siya akin.

'Slight lang naman, manang Lucy... I have a good dream. But not importante to me.." Pagsisinungaling ko sa kanya. Kung sa sabihin kung Oo, baka masaktan si manang Lucy, sa sasabihin. Because i wanted to meet the man in my dream. At gusto kung tanungin ang lalaking laman ng panginip ko kanina lang. Kung sino siya? Kung bakit nasa gilid siya ng malaking puno? Bakit siya dumaan sa panginip ko? Hindi ko man s'yang kilala.

Pero basta ang daming tanong sa isip ko. Lalo na 'yung kantang narinig ko kanina, Baka duon sa bahay na iyon ng galing at may hinihintay lang bisita ang lalaking nakatayo sa gilid ng puno. Maybe ganun nga, ani ng isip ko.

Hmn. . .

"Hindi naman po manang Lucy. Bakit po kayo na parito sa kwarto ko, na ganito kaaga manang?" Tanong ko.

"Pasensya kana, hija. Pinapa-gising kana kasi ng mommy mo sa akin, hija? Nakahanda na ang almusal mo sa baba, kaya ako kumatok, para gisingin kana?" Napanguso nalang ako sa harap ni manang Lucy, si mommy talaga... Parang akong bata, na lagi niyang pinapasundo kapag nakahanda na ang kakainin ko sa dining table.

"Sige po, manang. Baba narin po ako pagkatapos kung maligo, kaagad...." Pakisabi nalang po kay mommy, 'yan, manang Lucy..." Aniya ko sa kanya at umunat ulit.

"Sige, hija." Pagka-alis ni manang Lucy, tumingin ako sa labas ng bintana ng silid ko. Pinag-dikit ko ang dalawang tuhod ko at lumambaba sa ibabaw ng mga tuhod ko. Sumagi sa isipan ko ang panaginip ko. Sino kaya 'yung lalaking iyon? nasa panaginip ko at sayang nga lang e. Hindi ko siya na kilala at nakausap man lang.

Kung hindi lang siguro nabulabok ang masarap kung tulog. May pagkakataon sana akong makilala ang lalaki iyon at magtanong na rin sa kanya. Pero sadyang naging maiksi lang ang pagkakataon na ibinigay sa'kin.

Isang malalim napa-bumuntong hininga nalang ako at tumayo sa kama. Kahit ayaw ko pa sanang bumangon. Kung wala lang akong trabaho sa opisina ngayon. Mas gugustuhin ko nalang matulog ng buong hapon. Para man lang sana makabawi ang katawan ko sa pag-pupuyat ko sa pagtra-trabaho ko sa amin company. Ilan araw ko na nga ina-abuso ang katawan ko sa pagpupuyat, matapos lang ang tambak na trabaho sa akin opisina.

Naglalantang gulay na katawan na tinungo ko ang banyo ko. Kaya minsan. Naiingit ako sa ibang kung mga kaibigan na babae, na may kapatid na lalaki at sila ang nagpapatakbo ng mga company nila. Samantalang ako, nag-iisang anak lang. Kung binigyan sana ako ng kapatid ng mga magulang ko. May katuwang sana ako sa pagpapatakbo ng amin negosyo. Hindi sana ako nahihirapan ng ganito. But is to late, my mother and my father is old from now. I am happy naman even though i have never experienced that my parents lacked love for me.

When I get inside the bathroom. Bumungad sa akin harapan ang malaking salamin ng banyo ko at lumapit ako roon. Pinag-masdan ko sarili ko sa malaking salamin at bahagyang ngumiti. I'm still pretty, parin. Kahit laging akong kulang sa tulog at kahit sobrang abala ako sa trabaho. Hindi ko naman pinababayaan ang katawan ko. Parati parin ako nag-e- exercise, kapag may free time akong natitira para sa sarili ko.

Nang biglang na naman pumasok sa isipan ko ang lalaking na panaginipan ko. Naalala ko kasi, 'yung tindig ng pangangatawan ng lalaki iyon. Parang may kapareho siyang na matagal kunang binura sa buhay ko. Ang matalik kung kaibigan. Pero imposible naman siya iyon. Sa isip-isip ko.

Masaya na iyon sa feeling ng asawa niya at tsaka hindi na babalik iyon dito. Dagdag ko pang sabi sa sarili ko. Winisik-wisik ko ang akin ulo baka sumakit pa ito sa sobrang pag-iisip ko tungkol sa bagay na iyon.

Umalis na ako sa harap ng malaking salamin para makapag shower na. May meeting nga pala ngayon at muntik ko pang makalimutan sa daming ng tumatakbo sa isipan ko na hindi naman

konektado sa buhay ko.

Ilan segundo lang ang tinagal ko sa paliligo, na tapos na ako. Kumuha ng dalawang pares ng towel sa maliit na cabinet ng bathroom ko. 'Yung isa para sa basang buhok ko at isa naman ay para ipunas sa basang katawan ko at itapis ito. Binuksan ko ang pinto ng banyo ko at lalabas na sana ako para magbihis pero bigla akong natigilan sa nakita ko.

Na may tumambad sa akin mga mata, na hindi ko ina-asahan na panauhin.

My heart beat faster. Na parang nakikipag karera sa bilis ng t***k ng puso ko sa isang racing car. Kanina lang siya, ang laman ng isipan ko. Ngayon nandito siya?! I'm shocked... This is a real?! Hindi makapaniwala sambit ko, sa akin sarili. Ilan ulit ko pang kinurap-kurap ang mga mata ko kung totoo ba ang nakikita ko?

O, namamalikmata lang ako? Pero parang sadyang totoo nga nandito siya. Kinusot ko pa ang mga mata ko gamit ang kamay ko. Pero nandoon parin siya, nakatayo sa harap ng bintana ko habang naka-pamula ang mga kamay nito at malayo ang tingin na parang bang may malalim na iniisip ang binata

Dumako ang tingin ko sa malapad nitong balikat. Mas lumapad pa ito ng husto kumpara nung huling kita ko sa kanya. Sa hindi sinasadyang bumaba ang tingin ko sa mga braso ng binata.

Gumalaw ang galit nitong mga ugat. He look a sexy man. Kahit simpleng ang suot nito na white t-shirt na pang-itaas at tinirnuhan lang na lumang kupas na pantalon. Na talagang naman bumagay sa magandang hubog ng katawan ng binata. Tinalo pa ang mga modelo sa mga sikat na magazine. Napalunok ako bigla at nauhaw.

Gustong kung kaltukan ang sarili ko pagkatapos kung pag-fiestahan ang katawan ng binata. "Hi, baby! Long time no, see?!" Bati ng binata sa akin na malapad ang mga ngiti niya at ngayon ko pang naisipan taguan siya at isara ang pinto ng banyo. But is to late.

Napataas ang isang kilay ko at napa-awang ang akin bibig sa gulat. Hindi ko na namalayan lumingon na pala ang binata sa gawi ko. Because I can't figure out for myself where I'm focusing my attention on its body or on the beating of my chest.

And he called me baby again. Ito 'yung madalas na tawag niya sa akin nung mga bata pa kami and untill now.

Shit! Mas naging gwapo pa siya ngayon.

Tamang-tama ang hugis ng mukha nito sa matangos na ilong ng binata. He read lips at may kulay asul ang kanyang mga mata na nakakakilabot tignan. I lower my gaze, dahil hindi ko kayang salubungin ang mala-dagat na mga mata ng binata. Parang akong nalulunod sa sakit ng nakaraan. Kahit baliktarin man ang mundo hindi na mababago 'yon.

"Look at me again, baby..." Utos niya na punong-puno ng siguridad na pagkasabi niya ng makalapit siya sa akin sa loob ng banyo ko. I bit my lips. Gusto kung maglaho na parang bula. Dahil alam ko sa sarili ko hindi ko kayang pakitunguan ng ma'yos ang binata. At hindi rin ako komportable dahil sa presensya niya at ramdam na ramdam ko ang kaba sa puso ko sa muli namin pagkikita ni Deacon.

Shit! my legs is shaking what happined to me? At kasabay nun ang pag-angat ng akin mukha. Napasinghap ako dahil ilan pulgada na lang ang layo namin sa isat-isa at napalunok ako sa sariling laway ko. Nang napangtanto ko. Nasa loob na kami ni Deacon ng banyo ko ng hindi ko namamalayan masyado akong nadadala sa kabok ng puso ko.

"W-what are you doing here? Deacon!" Pasigaw kung tanong na medyo nanginginig pa ang akin boses sa pagtanong ko sa bagay na iyon. Tumaas ang kabilang kilay nito at kumunot ang noo lumapit siya sa akin.

"Dea__" Nasambit ko sa pangalan niya, na walang pirmisong inakin ang labi ko sa loob ng banyo ko. Hindi ako makagalaw ng ibaon niya ang sarili niya sa akin. Natulala ako sa bilis ng panyayari sa ginawa ng binata. Natuyod lang ang labi ko sa labi ng binata na walang ginawa halikan ang labi ko. Naka-uwang lang, habang nina-namnam ito. Parang akong sirang plaka, na hinahayaan kung gawin ito sa akin ng binata. Anong nanyayari sa akin.

"Baby, Please... Kiss me, back?" Pagsusumamo ni Deacon, sa akin. Na wala akong sa tamang pag-iisip ng tumango ako at muling bumabad ang labi ni Deacon sa labi ko. Sinabayan ko ang bawat galaw ng labi niya kahit hindi ako marunong humalik. s**t! Anong nanyayari sa akin bakit ganito ang inaasta ko sa binata. Bakit nakikipagpalitan ako ng halik sa taong sinaktan ako at pinalupot ko pa ang dalawang braso ko sa batok ng binata. Mas ibinaon niya pa ang kanyang sarili sa akin. I feel hot!

"You great kissing, baby..." Tuwang sabi niya na may ngising Pagmamalaki sabi niya sa akin. Kasabay ng pagbaba ng labi niya sa leeg ko "Dea. . ." Ungol na pigil ko ng maramdaman ko humahaplos ang mga kamay niya sa baywang ko.

"Dea... Stop..." Awat ko sa binata, ng bumaba ang labi niya sa ibaba ng dibdib ko. Naalala ko nakatapis lang ako ng towel at muntik na ito mahubad sa katawan ko. Mabuti nalang maagap ko ng naagapan ito, na wag mahubad sa katawan ko. Hindi tumigil ang binata sa kanyang ginagawang paghalik sa ibabaw ng dibdib ko.

"Stop.... Deacon! Ano ba sa tingin mo ang ginagawa mo?!" Tulak ko sa kanya at galit na tanong ko sa kanya. Huminto siya at tumingin sa mga mata ko.

"What kind of question is that. Aviana, Kye?!" Pagalit na tanong din ng binata sa akin. Parang kasalana ko pa na pinatigil ko siya sa kanyang kahibangan sa katawan ko.

"Baka nakakalimutan mo, katawan ko, ang pinaghahalikan mo. Hindi ibang babae?!" Ma-angas na sabi ko sa kanya at inayos ko ang towel na sa katawan ko. Baka ano man oras mahulog ito at makita ang hindi dapat makita ni Deacon. He change attinude, hindi siya ganito dati at never niya ako binatos at pinagnasahan ang katawan ko. Umatras ako palayo sa binata ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin na napalitan ng lamig na pakikitungo ko sa kanya.

Siya naman lapit niya ulit sa akin. Na parang wala lang sa kanya ang galit ko.

Malalim akong bumuntong hininga.

"Alam ko, katawan mo ang hinalikan ko, baby? Hindi ibang babae... Wala ba akong karapatan gawin iyon, sayo?" Hina-nanakit na tanong niya sa akin.

"Wala.." Simple sagot ko sa kanya at tinitigan lang niya ako ng mariin. Isang buntong hininga ang pinakawalan ko.

"I want to know. Why you are here?"

Walang ganang kung tanong ulit sa binata. Nakita ko pinasok ni Deacon ang isang kamay niya sa isang bulsa ng pantalon niya at lumapit siya sa akin ulit. Feeling ko talaga... Mauubusan ako ng hininga sa kanya.

"I'm here. Because I really miss you baby. I haven't seen and talked to you for more than 4 years, and then you just ask me why I'm here? What kind of question is that again, Avina?" Tanong niya sa akin at bahagyang tumaas ang boses niya at siyang lapit niya ng husto at kinulong niya ako sa malaking katawan niya. Binayo ako ng kaba sa dibdib ko. May ngisi naglalaro sa labi niya ng tumingin siya sa kamay ko na hawak ko ang dulo ng towel nakabalut sa katawan ko. Pinilit ko pinakalma ang akin sarili at wag magpa-epekto sa nais niyang gawin.

"I was just surprised. I didn't expect you to be here?" Totoo ang sinasabi ko na hindi ko eni-expect nandito ang binata.

Dahil matagal na panahon ko na siyang nakalimutan. At gusto pa yata nitong tumalon ako sa tuwa ng makita ko siya. Ano ako baliw? Para gawin iyon. Sabi ko sa sarili ko pagtapos niyang saktan ang puso ko, ganun-ganun lang iyon. No, way!

"I want to surprise to you, baby? I know you will be happy. When you see me. But, parang hindi ka yata natuwa ng makita mo, ako?" Bakas mukha at boses ng binata ang kalungkutan pagkalito sa naging reaksyon ko sa pagkakita ko sa kanya. Maybe kung hindi nanyari nasaktan ako. Yes! Magiging masaya ako at tatalon ako satuwa makita siya at yayakapin ko siya ng mahigpit sa sobrang pagkamiss ko sa kanya. But, iba na ngayon. 'Yan ang naka-tatak sa isip at puso ko. Pero ang maglapad ang mga labi namin at magpalitan ng laway. Iyon ay hindi ko napigilan sa pagitan namin ng binata. Lalo pa nang bumaba ang labi niya sa ibabaw ng dibdib ko. Na wala ako sa akin sarili. May epekto paba siya sa akin? Kaya ganun ang nanyari.

Ngumiti ako napag-katamis na kahit napipilitan lang.

"Of course, not! Masaya ako makita kita ulit Deacon.." Pagsisinungaling ko sa kanya at iniwas ko kaagad ang tingin ko sa binata. Baka mabasa niya ang nilalaman ng mga mata ko. S'ya naman baon niya ulit sarili sa akin. Napakunot ang noon ko ulit at tumingin sa mga mata niya.

"Bakit ba, nakadikit ang katawan mo sa akin, Deacon? Usog ka nga, duon... Lalabas na ako ng banyo, ko.. Bakit dito, tayo nag-uusap? Pwede naman mag-usap sa labas ng banyo ko. Hindi dito?" Tinulak ko siya gamit ang isang kamay ko. Pero umiling ang binata at hindi natinag sa ginawa ko.

"Ayaw ko sa labas tayo mag-usap? Gusto ko dito, na masusolo kita, Aviana. At walang makakapigil, gusto kitang makausap. Did you miss me, baby?" Babang tuno tanong ng binata sa akin at kumunot ang noo ko sa tanong na iyon. Pero aamin ko sa sarili ko. Oo, namiss ko din ang binata. Kahit na saktan ang puso ko. Mahabang panahon din naman ang pinag-samahan namin dalawa. Madalas pa nga ang binata ang laman ng panginip ko noong nakaraan huling araw. Pero hanggang sa panaginip na lamang iyon, wala nang hihigit pa doon.