Heaven Venice Geronimo
“Heaven?”
“Ate Mira!?” Nanlaki ang mata ko nang tinawag ako ng kapatid ko.
“May problema ba? Bakit pulang-pula ka?” Tanong ni Ate na lalong nagpa-blush sa akin.
“Kanina ka pa, Ate?” Tanong ko naman imbes na sagotin ang tanong niya.
“Hindi naman.” Puno ng pagtataka na sagot niya. “Nasa loob ba ang mag-aama?”
“Ahh, o-oo, Ate. Lumabas lang ako dahil dadalhan ko sila ng merienda.”
Tumaas ang sulok ng labi ni Ate Mira. Halata ang panunukso sa tingin niya. Pero hindi na siya nagsalita at naglakad habang hinihimas ang tiyan. Sinabayan ko na lang siya sa paglakad.
Nayayamot na naman ako sa sarili dahil nawawala ako sa wisyo dahil kay Jacob. Pagkasara ng pinto at ilang sandali pa akong nakahawak sa doorknob at hindi mabitawan ‘yon. Bakit kasi tingin pa lang ni Jacob
