CHAPTER 52 – MIRACLE & JARRED
Hindi ako nakakilos pa habang napatitig na lang sa mukha ni Miracle. Naawa ako sa kalagayan ng bata.
Naiwan na akong mag-isa sa operating room. Hindi ko magawang ilapit nang husto ang katawan ko sa batang nag-aagaw buhay pa rin hanggang ngayon.
Ilang sandali pa ang lumipas bago ako naglakas ng loob na lumapit sa may tabi ng kama at mas naging malinaw ang mukha ni Miracle. Hindi ko napigilan na haplosin ang mukha niya at habang ginagawa ko ‘yon ay labis din ang dalangin ko na magiging okay na siya.
Hindi ako nagtagal sa loob ng kwarto. Ayoko na may makakita sa akin na kamag-anak ni Miracle na dinadalaw siya. Lumabas ako at hinanap ang doctor para ibilin si Miracle sa mga ito.
Umalis ako ng ospital. Nag-focus naman ako sa kalagayan ng anak ko na dinala ni
