Chapter 5: Delicious painful punishment
1136 Words
Alam niyang nasa banyo pa ito dahil sa tunog ng tubig na nag-mumula rito. Bahagyang liwanag lang ng lampshade ang nagsisilbing ilaw sa apat na sulok ng silid. Umupo muna siya sa gilid ng kaniyang kama. Tinanggal niya ang kanyang mga kasuotan. Tanging boxer short lang ang kaniyang itinira. Inihiga niya ang katawan sa kama at marahang ipinikit ang mga mata. Pasigaw niya itong tinawag.
"Valerie, Valerie! Come here!”
Sa pagkagulat niya nang palabas na siya ng banyo ay bigla siyang na out balance dahil basa ang kanyang mga paa mula sa banyo kaya tuloyan na siyang bumagsak sa kinaroroonan nito.
"Awww!" sambit niya.
Tumilapon ang tuwalyang nakatapis at nalantad ang hubad nyang katawan. Bago pa man siya nakatayo ay nahawakan na nito ang kanyang pang upo.
"p*****t!" sabay hampas niya sa kamay nito.
"Aaron, what are you doing?"
"Babe, what do you think I'm doing? I want you! Alam mo ba kung gaano kahirap ang magpigil. Pinainit mo ako kanina. I know you felt the same way too so don't deny it."
Hindi siya nakasagot rito. Tanging malakas lang na kabog ng dibdib niya ang maririnig. Inilapit nito ang katawan sa katawan niya while his hands are freely crawling on different parts of her body. Tila ba may kakaiba siyang nararamdaman na hindi niya kayang maipaliwanag habang malayang gumagalaw ang mga kamay nito sa kanyang buong katawan. Ang mga halik nito sa kanya na mapupusok. Buong laya niya na sinagot iyon na tila ba handa na niya ipaubaya ang lahat rito.
Humahangos sila pariho dahil sa matinding init na dala ng kanilang parihong katawan.
"Valerie! Valerie, babe!"
Patuloy na sambit nito sa pangalan niya habang hinahalikan siya nito na umabot na sa kanyang dalawang n****e. Nagpalipat-lipat ito na parang baby na gutom na gutom. Tila ba naghihintay ng gatas na lalabas mula roon. Pakiramdam niya mawawala siya sa sariling katinuan dahil sa romansang hatid nito.
“Limang taon akong naghintay para ikaw ay muling maging akin!", wika nito habang patuloy pa rin ito sa paghalik.
Sa puntong iyon bumalik na siya sa katinuan. Biglang tumulo ang mga luha niya dahil alam niya sa sarili na gusto lamang siya nitong angkinin. Parte lamang ito ng paghihiganti sa kanya at sa pamilya niya.
"Let go of me Aaron!"
Buong lakas niyang itinulak ito. Kahit paano ay nakalayo siya ng kaunti rito pero tila ba hindi nito nagustohan ang kanyang ginawang pagtulak rito. Hinawakan siya nito sa kanyang buhok at hinila siya papalapit sa kanya dahilan para malagas ang ilang hibla ng buhok niya. Napapikit siya sa subrang sakit ng pagkakawahak nito na halos lumuha na ang kanyang mga mata sa higpit ng pagkakahawak.
"Bakit pag si Henry pumapayag kang ikama ka? Mas magaling ba siya kesa sa akin? Sabihin mo at mas gagalingan ko!” madilim ang mukha nitong sinabe iyon.
Akma na sana siyang tatayo ng muling hinahawakan siya nito. Binuhat at ibinagsak siya sa kama dahilan para umalog ang kama at natumbahan siya ng lampshade. Napaigik siya sa karagdagan sakit sa katawan. Pinilit niyang makatayo at buong tapang niyang nilapitan ito at dalawang beses na sinampal ng malakas. Doon na bumuhos ang mga luha niya. Ang mga tuhod niya na halos parang mawawalan na ng lakas sa mga oras na iyon.
"Aaron, wala kang karapatan na paratangan ako ng mga bagay na hindi ko naman ginagawa. Para sabihin ko sa’yo, simula noong umalis ka wala akong naging ibang lalaki. Ikaw lang ang tanging lalaking minahal ko, noon at hanggang ngayon.” Malayang patuloy na bumuhos ang mga luha niya
Gustuhin man niyang bawiin ang mga sinabe rito subalit huli na.
“Dahil patuloy pa rin ako na umaasa na isang araw ay babalik ka. Na maging maayos muli ang lahat sa pagitan nating dalawa. Umaasa lang pala ako sa wala! Dahil ang lalaking iyon ay bumalik lang para saktan ako at paghihigantihan ang pamilya ko.”
"You know what, Valerie? You’re one of the biggest mistakes in my life!”, pasigaw niyang sinabe rito.
Napaluhod siya sa mga narinig mula sa lalaking minamahal. Samot sareng emosyon ang nararamdaman niya. Muling bumuhos ang mga luhang kanina pang walang tigil sa pagpatak.
Patakbo niyang kinuha ang damit sa banyo at sinuot iyon ng mabilis. Akmang aalis na siya palabas ng silid nang hinawakan ulit siya nito at niyakap ng mahigpit habang nakatalikod siya.
"Let go of me. I am going home!"
"Okay! Ipahahatid na kita kay Mang Larry.” Agad naman ito tumalikod para tawagin si Mang Larry.
"Mang Larry, pakihatid mo si Valerie sa Fuentebella Mansion."
"Opo, Sir Aaron,"
"Darating ako bukas para magpakasal sa’yo. Huwag kang mag-alala. Aalis na ako!”, mapait na ngiti niya rito bago tuluyang lumabas. Kahit mabigat ang pakiramdam niya pinilit parin niyang ihakbang ang mga paa.
"Tara na po, Ma’am Valerie." Agad naman siyang sumunod rito.
Napatanong siya sa sarili kung bakit nakakaramdam siya ng awa para sa babaeng kinamumuhian niya.
“Hindi ako pweedeng makaramdam ng ganito para sa babaeng iyon. Siya ang dahilan ng kamatayan ng aking inay!"
Kinuyom niya ang dalawang kamao at sinuntok nito ang salamin dahilan para mabasag ito at babagya siyang nasugatan.
Diba dapat masaya siya dahil ito naman talaga ang plano niya? Ang saktan ito. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. Malayang dumaloy doon ang ilang butil ng mga luha.
"Ma’am Valerie, okay ka lang ba?” Pasimple nitong sinisipat siya mula sa salamin ng sasakyan.
"Okay lang po ako," pasinungaling niyang sagot rito.
"Pagpasensyahan mo na si Sir Aaron, ha? Masyadong malalim ang sugat sa puso niya na iniwan sa pagkawala ng kanyang ina. Kaya hindi rin natin siya masisi.”
Agad naman siyang sumang-ayon kay Mang Larry. Dahil alam niya ang pinupunto nito.
“Handa akong pagbayaran 'yung mga kasalanan na nagawa ng daddy ko sa kanila.”
"Wala ka namang kasalanan sa mga nangyari noon. Nagmahal lang naman kayo ni Sir Aaron. Pag-ibig ang pinagmulan ng lahat ng ito. Kaya panalangin ko na sana ay pag-ibig rin ang magpapahilom sa puso nito.”
Mapait siyang ngumiti at sumang-ayon sa mga sinabe nito. Mabilis lang silang nakarating ng mansion. Nagpasalamat siya kay Mang Larry bago ito umalis. Agad naman siyang sinalubong ni Yaya Mercy.
"Oh, hija! Bakit ngayon ka lang? Kanina pa ako nag-aalala sa’yo. Hindi ka man lang sumasagot sa mga tawag ko.” sunud-sunod ang mga tanong ni Yaya Mercy.
"Pasensya na po, naiwan ko kasi ang cellphone ko sa sasakyan ni Aaron”
"Ano kamo? Magkasama kayo ni Aaron?" pagtatakang tanong nito.
"Mahabang kuwento po, Yaya Mercy. Sige po at aakyat na ako para makapagpahinga."
“Kumain kana ba?”
"Opo, kanina sa resto-bar."
"Ay siya, magpahinga ka na. Isusunod ko na lang sa taas ang iyong tsaa."
“Salamat po yaya.” Ngumiti lang siya rito at nagpatuloy sa pag-akyat papunta sa sariling silid.
- Writer
