* * *
Gözlerimi açtığımda ilk fark ettiğim şey uyumuş olmamdı.
“Kahretsin,” dedim kendi kendime, sesim boğuk ve yabancı çıktı. Uyumuşum. Daha doğrusu bayılmıştım. Dün gece ne kadar çırpındıysam fayda etmemişti. Bileklerimi çözememiştim. Yukarıya doğru kalkamamıştım. Hem üstümdeki gelinlik bana engel olmuştu, hem de Duman ellerimi fazlasıyla sıkı bağlamıştı. Deri kemer hâlâ bileklerime gömülüydü, derim kızarmış, morarmıştı. Kan oturmuştu yer yer.
Yan dönüp baktım. Yatakta yoktu. Kalkıp gitmişti. Ne ara bilmiyorum. Başımı kaldırdım, komodinin üzerindeki dijital saate kaydı bakışlarım.
Saat 10 olmuştu.
Ne kadar yorulmuş, ne kadar tükenmiştim ki bu saate kadar yatmışım. Tabii kalkar kalkmaz yine ellerimi çekiştirdim. Kollarım artık uyuşmuştu, çok fazla hareket ettiremiyordum. Ve canım
