* * * * *
İçeri girdiğimde kapıyı öyle bir çarptım ki, evin bütün camları titredi. Salona daldım, nefesim kesik kesik, göğsüm inip kalkıyordu. Sinirden ellerim titriyordu. İlk önce koltuktaki yastıkları kaptım, birer birer duvara fırlattım. Tüyler havada uçuştu. Sonra sehpayı tekmeledim – cam sehpa tıkır tıkır dağıldı, parçalar halıya saçıldı. Vazolardan birini – o pahalı, mavi kristal olanı – kaptım ve aynaya savurdum. Ayna çatladı, örümcek ağı gibi yayıldı kırıklar. Kendimi aynada gördüm bir an: saçlarım darmadağın, gözlerim kıpkırmızı, dudaklarım titriyordu. O görüntü bile daha çok delirtti beni.
Bir koltuğun kolçağını tuttum, bütün gücümle salladım. Devrildi. Lambayı yere indirdim, ampul patladı, kıvılcımlar çıktı. Ellerim kanıyordu – cam parçalarından, ama hissetmiyordum bile. Sadec
