ตกเป็นเหยื่อ

คอนโดหรูย่านกลางเมือง... "อีกแล้วเหรอคะ"เสียงหวานใสของหญิงสาววัยยี่สิบสามปีเอ่ยถามแฟนหนุ่มร่างสูงที่ยืนจับมือเธอแกว่งไปมาอยู่ด้านหน้า "นะครับที่รัก พี่ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นช่วงหกโมงพอดี งานเลี้ยงรุ่นไม่ได้มีตลอดหนูก็รู้นี่ครับ" "พอมีงานแบบนี้พี่ก็ต้องมีเรื่องให้ไปไม่ได้ทุกทีเลยนะคะ" "ก็ถ้าพี่ไม่มีงานอื่นพี่ก็คงไม่ไหว้วานหนู หนูเป็นแฟนเป็นคนที่พี่รักนี่ครับ ถ้าไม่ใช่หนูคนอื่นพี่ก็ไม่ไว้ใจให้ไปหรอก"ขยับลงไปนั่งบนโซฟาข้างแฟนสาว แล้วยกตัวเธอให้ขึ้นมานั่งบนตักเขาแทน "ก็พูดแบบนี้ทุกครั้ง" "เพราะหนูเป็นคนสำคัญของพี่นะครับ" "ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะคะ"ดันใบหน้าของแฟนหนุ่มที่คลอเคลียซอกคอออก แล้วมองหน้าเขาที่ส่งสายตาปริบๆ มาให้เธอ "หนูจะไม่ไปให้พี่จริงๆ เหรอครับ ทานข้าวกับลูกค้าครั้งนี้ได้เงินเยอะเลยนะ" "เยอะน่ะเท่าไหร่กันเชียว" "หนึ่งแสนครับ" "หนึ่งแสน! ทำไมได้เยอะจังเลยคะ"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความตกใจ ปกติทานข้าวก็ได้แค่หมื่นสองหมื่นตามที่เขาตกลงกับลูกค้าไว้ แต่ครั้งนี้มันได้เยอะ เยอะเกินไปจริงๆ "พอดีครั้งนี้เขาสนใจเหมาสินค้าเดือนนี้และล่วงหน้าอีกสามเดือน เลยตกลงจ่ายเงินกันก่อนเลยน่ะ" การทำงานของแฟนเธอเท่าที่รู้เขาบอกว่าเป็นบริษัททั่วไป และมีโรงงานผลิตสินค้าอย่างการทำเครื่องประดับราคาถูกๆ ส่งขายตามร้านค้าร้านขายต่างๆ เธอกับเขาคบกันมาได้เจ็ดเดือนกว่าๆ แน่นอนว่ายังไม่ได้รู้จักเขาลึกซึ้งมากนักโดยเฉพาะเรื่องทำงานที่เขาไม่ค่อยให้เธอเข้าไปยุ่งเรียกได้ว่าสั่งห้าม ให้เหตุผลว่ากลัวเธอจะเอาเรื่องงานในบริษัทไปพูดกับเพื่อนแล้วคนนอกที่ไม่รู้หรือเข้าใจจจะมองบริษัทไม่ดี เธอคิดว่าเหตุผลพอฟังได้ จึงไม่ไปก้าวก่ายเขาเรื่องทำงาน หากเขามาขอให้ช่วยก็ช่วยเท่าที่ทำได้ ซึ่งงานที่เขาให้ช่วยอยู่ย่อยๆ ก็ไม่พ้นการทานข้าวกับลูกค้า เป็นงานง่ายๆ ที่ไม่มีอะไรมากแค่ทานข้าวคุยกันเรื่อยๆ แค่นั้น "ว่าแต่ลูกค้าคนนี้ หนูเคยทานข้าวกับเขายังคะ"แม้ลูกค้าของเขาที่ผ่านมาจะไม่เคยซ้ำหน้าแต่ก็ยังอยากถามอยู่ดี เปลี่ยนคนเธอก็ต้องปรับตัวใหม่ หากเป็นลูกค้าคนเดิมคงจะคลายความเกร็งได้บ้าง "อืม น่าจะเคยนะครับ...คนแรกๆ น่ะ" "อ่อ หนูจะได้ไม่เกร็งมาก"ตอบแฟนหนุ่มแล้วลุกขึ้นยืนบิดตัว หันไปมองเวลาจากนาฬิกาที่ติดอยู่ข้างผนังห้องเหนือทีวีขึ้นไปเล็กน้อย "ถ้างั้นหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ เขานัดพี่กี่โมง" "หนึ่งทุ่มครับ อาบน้ำแต่งตัวเลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องรีบ"ทอยเอ่ยบอก สายตาคมจับจ้องแฟนสาวที่ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะผงกศีรษะรับแล้วเดินเข้าห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำเตรียมตัว "หยาครับใส่ชุดที่พี่ซื้อมาใหม่ไปนะครับ"ทอยบอกหลังจากเดินตามเดินเข้าไปในห้อง เขาเดินตรงไปหยิบชุดในตู้เสื้อผ้าที่ซัดรีดไว้แล้วให้ย่าหยาดู "เตรียมพร้อมเลยจริงๆ นะคะ" "พี่ก็ต้องให้แฟนพี่ไปเจอลูกค้าแบบสวยๆ สิครับ"ฟอดด~พูดจบก็โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่ม แล้วนำชุดไปแขวนไว้ที่เดิมก่อนจะเดินออกไปนั่งเล่นด้านนอกปล่อยให้ย่าหยาอาบน้ำแต่งตัวก่อน นั่งเล่นดูทีวีไปสักพักก็มีสายเรียกเข้า เขาปิดทีวีแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กน้อยหลังจากรู้ว่าปลายสายที่เป็นเบอร์แปลกคือใคร "สวัสดีครับผม" (....) "ไม่ผิดนัดแน่นอนครับ ผมจะออกไปส่งเธอประมาณหกโมงนะครับ" (....) "ค้างเหรอ? ไม่ได้หรอกครับ...มีกฎบอกอยู่นี่ครับ" (....) "ได้แค่นั่งทานข้าว ส่วนจะไปไหนต่อถามเธอเป็นการขออนุญาต ถ้าเธอให้ก็ถือว่าได้ ถ้าไม่แต่คุณทำก็ถือว่าคุณทำผิดกฎของผม" (....) "ถ้าผิดกฎ คงต้องจ่ายเป็นสองเท่าน่ะครับ" (....) "โอเคครับ ขอให้สนุกกับการทานข้าวครั้งนี้นะครับ แล้วเจอกันครับ"แล้วสายก็ตัดไป ตึ๊ง! พร้อมกับแจ้งเตือนยอดเงินเข้าบัญชี ทอยอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นจำนวนเงินนั้น แล้วกดเข้าเกมเล่นรอแฟนสาวแต่งตัวไปพลางๆ